บทที่ 12 ข้าจะเรียกเจ้าว่าเอ้อร์โกว

กวนซานมองคู่ค้าตรงหน้าด้วยความลังเล ที่เขาได้พักอาศัยในบาร์สุนัขป่าได้นั้นก็เพราะบุญคุณของท่านพ่อ

แต่ตอนนี้ท่านพ่อไม่อยู่แล้ว บุญคุณก็ค่อยๆ กลายเป็นความรำคาญ เขารู้สึกได้ว่าเจ้าของตลาดมืดเริ่มหมดความอดทนกับเขาแล้ว

หากถูกไล่ออกจากบาร์สุนัขป่า แก่นผลึกในตัวเขาก็จะไม่ใช่ของล้ำค่าที่ใครๆ ต่างอยากได้อีกต่อไป แต่จะกลายเป็นตั๋วไปสู่ความตายของเขาเอง...

เพราะในบาร์นั้นมีคนไม่น้อยที่รู้ว่าเขามีของแลกเปลี่ยนอะไร...

กวนซานหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความลังเลในดวงตาหายไป แทนที่ด้วยความแน่วแน่และเด็ดเดี่ยวที่ไม่น่าจะมีในวัยเยาว์เช่นนี้

"ข้าตกลง"

"แต่จำไว้ อย่าได้สืบเรื่องที่มาของข้าเป็นอันขาด..."

[ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบรับศิษย์สำเร็จ]

[ศิษย์หมายเลข 002]

[ชื่อ: กวนซาน]

[อายุ: 15 ปี]

[ผู้ตื่นพลังระดับหนึ่ง พลังพิเศษระดับ SSS ประเภท: ธาตุน้ำแข็ง]

[ทักษะอุปกรณ์: ไม่มี]

[รางวัล: เหรียญร้านค้า 100 เหรียญ เงิน 20,000 หยวน ต้องการสุ่มทักษะตอนนี้หรือไม่?]

เมื่อเห็นข้อมูลของกวนซาน ลู่ชางเซิงถึงกับตกใจ รู้สึกไม่อยากเชื่อ

เด็กคนนี้อายุแค่ 15 ปี แต่ตื่นพลังแล้วหรือ?

หากลู่ชางเซิงจำไม่ผิด ในโลกนี้เด็กต้องอายุครบ 16 ปีถึงจะเข้าร่วมพิธีตื่นพลังของหน่วยปราบปีศาจได้

แล้วเขาได้พลังพิเศษนี้มาได้อย่างไร?

และดูจากข้อมูล ระดับพลังของเขาก็ไม่ธรรมดาด้วย...

จะเป็นทายาทตระกูลดังหรือไม่...

น่าเสียดายที่เด็กไม่ยอมเล่า คงต้องหาโอกาสสืบดูภายหลัง

แต่ไม่เป็นไร ขอเพียงช่วยให้อาจารย์เลเวลอัพได้ ใครก็เป็นศิษย์ได้ทั้งนั้น!

คิดได้เช่นนั้น ลู่ชางเซิงก็นึกถึงความเสียดายเมื่อครู่ เขาถูมือด้วยความคาดหวังพลางถาม

"ข้าคงเรียกเจ้าว่าเด็กน้อยตลอดไปไม่ได้ เมื่อเจ้าไม่อยากบอกชื่อจริง ให้ข้าในฐานะอาจารย์ตั้งชื่อให้เจ้าสักชื่อ ไม่เกินไปกระมัง?"

"ตามใจ"

กวนซานไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เป้าหมายของเขามีเพียงพิธีตื่นพลังในอีกหนึ่งปีข้างหน้า เพียงแค่แสดงพลังให้ทุกคนตะลึงที่นั่น เขาถึงจะมีโอกาสได้รับการฝึกฝนจากหน่วยปราบปีศาจ มีเพียงหน่วยปราบปีศาจเท่านั้นที่จะมอบทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนให้เขาได้

"พ่อ แม่ ลูกจะต้อง...แก้แค้นให้ท่านทั้งสองให้ได้ ต้องทำให้ได้!"

กวนซานกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ในดวงตาฉายแววอาฆาตแค้นอย่างเลือดเย็น

"ถ้าอย่างนั้น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือเอ้อร์โกว! ไปกันเถอะ เอ้อร์โกว อาจารย์จะพาเจ้ากลับบ้าน"

มุมปากของกวนซานกระตุกเล็กน้อย อารมณ์ที่พยายามสะกดไว้แทบจะระเบิดออกมา เขาหายใจถี่ขึ้น พยายามสุดความสามารถที่จะไม่ด่าออกมา

อดทนไว้! อดทน!

แค่หนึ่งปีเท่านั้น!

อีกหนึ่งปีข้าก็จะจากคนบ้านี่ไป!

กวนซาน เจ้าต้องทำได้!

อดทนไว้!

"อย่ายืนเหม่ออยู่เลยเอ้อร์โกว ไปกันเถอะ เจ้ายังมีศิษย์พี่อีกคน กลับบ้านแล้วอาจารย์จะแนะนำให้รู้จัก"

เสียงเร่งจากลู่ชางเซิงดังมาจากนอกประตู

อารมณ์ของกวนซานที่พยายามสงบลงมาแทบจะระเบิดออกมาอีกครั้ง...

......

"นี่คือศิษย์พี่ของเจ้า เจี่ยเอ๋อร์ นี่คือศิษย์ที่อาจารย์เพิ่งรับมา ก็คือน้องชายของเจ้า ชื่อเอ้อร์โกว ต่อไปพวกเจ้าต้องอยู่ร่วมกันให้ดีๆ นะ"

เมื่อกลับถึงหอฌานชาง ลู่ชางเซิงก็ปลุกกู้เจียที่กำลังงัวเงียให้ตื่นขึ้นมา แนะนำให้รู้จักกับน้องชาย

"ดีค่ะ ศิ...ษย์น้อง" กู้เจียใช้มือน้อยๆ ถูดวงตาไปมา พอมองเห็นหน้าศิษย์น้องชัดๆ ก็ล้มตัวลงนอนหลับไปอีกครั้ง

กวนซานมองเด็กน้อยตรงหน้าจนแทบบ้า เขาไม่มีวันยอมรับว่าเด็กที่พูดยังไม่ชัดคนนี้เป็นศิษย์พี่ของตนเด็ดขาด!

"เอาละ เจ้าจะพักห้องข้างๆ เจี่ยเอ๋อร์ ส่วนข้าจะนอนห้องด้านนอก คืนนี้เจ้าต้องทนไปก่อน พรุ่งนี้อาจารย์จะพาไปซื้อเครื่องนอนใหม่"

ลู่ชางเซิงอธิบายสภาพภายในหอฌานชางคร่าวๆ เพื่อให้เขาไม่ต้องลำบากหากต้องเข้าห้องน้ำกลางดึก

กวนซานจดจำเงียบๆ แต่ในใจด่าทอ "ทำไมเจ้าถึงได้นอนห้องใหญ่ แต่ให้ศิษย์นอนห้องเล็กๆ เจ้าเป็นอาจารย์แบบไหนกัน!"

ลู่ชางเซิงไม่มีวิชาอ่านใจ จึงไม่รู้ว่าศิษย์ดีของตนเริ่มเกลียดชังเขาแล้ว

เขานอนลงบนที่นอนที่ปูไว้ชั่วคราวอย่างมีความสุข แล้วเรียกระบบขึ้นมา

[ตรวจพบว่าเจ้าของระบบมีโอกาสสุ่มหนึ่งครั้งที่ยังไม่ได้ใช้ ต้องการสุ่มเลยหรือไม่?]

สุ่มเลย!

[ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบได้รับทักษะ: โทสะแห่งการแก้แค้น LV1 (เวอร์ชั่นศิษย์อาจารย์)]

[โทสะแห่งการแก้แค้น LV1: ทักษะพิเศษของวิญญาณอาฆาตโบราณ สามารถละเว้นการโจมตีในระยะเวลาสั้นๆ และเพิ่มความเสียหายให้ตัวเอง ระดับ LV1 มีพลัง: ละเว้นความเสียหายที่ได้รับสูงสุดสองเท่า และได้รับพลังต่อสู้สองเท่า คงอยู่ 5 นาที หลังใช้งานแต่ละครั้งจะตกอยู่ในสภาพใกล้ตาย นาน 1 ชั่วโมง]

ของดีนี่!

ระบบบ้า

[มีอะไร]

มอบโทสะแห่งการแก้แค้นให้กู้เจีย

[ศิษย์หมายเลข 001 กู้เจีย ยังไม่ได้ปลดล็อกช่องทักษะที่สอง ไม่สามารถติดตั้งได้]

แล้วเมื่อไหร่จะติดตั้งได้ล่ะ?

[สิทธิ์ไม่เพียงพอ ไม่สามารถตอบได้]

แย่แล้วสิ...

ดูหน้าตาเอ้อร์โกวก็รู้ว่าเป็นพวกแค้นฝังหุ่น ถ้าให้ทักษะไปแล้วเขาหนีไป ก็เท่ากับโยนขนมจีนให้หมากิน ไปแล้วไม่มีกลับสิ...

[ไม่ว่าศิษย์จะอยู่ไกลแค่ไหน การฝึกฝนที่สำเร็จจะถูกแบ่งปันให้เจ้าของระบบเสมอ]

งั้นก็ดี...

งั้นมอบโทสะแห่งการแก้แค้นให้เอ้อร์...เอ่อ กวนซานแล้วกัน

หลังจากกดยืนยัน ลู่ชางเซิงก็เปิดหน้าต่างสถานะของตนเองอย่างตื่นเต้น

[ระบบฝึกฝนศิษย์]

[เจ้าของระบบ: ลู่ชางเซิง]

[อายุ: 20]

[เหรียญร้านค้า: 735]

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

[ทักษะ: พลังชีวิตไร้ขีดจำกัด, วิชาท่องเที่ยวเซียน, พลังปฐมกำเนิด LV3, โทสะแห่งการแก้แค้น LV2]

[โทสะแห่งการแก้แค้น LV2 มีพลัง: ละเว้นความเสียหายที่ได้รับสูงสุดสามเท่า และได้รับพลังการต่อสู้สามเท่า คงอยู่ 5 นาที หลังใช้งานแต่ละครั้งจะตกอยู่ในสภาพใกล้ตาย นาน 30 นาที]

เวลาคงอยู่ไม่เปลี่ยน แต่พลังแรงขึ้น และผลข้างเคียงก็ลดระยะเวลาลงด้วย

ดูเหมือนโทสะแห่งการแก้แค้นจะเป็นทักษะระดับท่าไม้ตาย เป็นไพ่เด็ดตัวจริง หากใช้แล้วต้องเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ก็เจ้าตาย ไม่ก็ข้าอยู่

ลู่ชางเซิงมีพลังชีวิตไร้ขีดจำกัด จึงไม่ต้องกังวลกับผลข้างเคียงของทักษะ หากถึงคราวต้องเอาเป็นเอาตาย เขายังสามารถใช้ติดต่อกันสองครั้งในเวลาสั้นๆ ได้อีกด้วย

ของดีจริงๆ...

พรุ่งนี้ต้องลากเอ้อร์โกวไปฝึกฝนให้ได้

ลู่ชางเซิงหลับไปพร้อมความฝันอันงดงามเกี่ยวกับศิษย์ของตน โดยไม่รู้เลยว่าศิษย์ดีของเขากำลังพลิกตัวไปมาบนเตียงที่ไม่คุ้นเคย ไม่อาจข่มตาหลับได้

กวนซานยังรู้สึกว่าการตัดสินใจของตนนั้นวู่วามเกินไป แม้จะถูกตลาดมืดเร่งรัด แต่ก็ไม่ควรสุ่มสี่สุ่มห้าไปอาศัยบ้านคนอื่น โดยเฉพาะเมื่อเจ้าของบ้านเป็นคนบ้า...

"อย่างไรเสียก็แค่ตกลงปากเปล่า ถ้าข้าหนีตอนนี้ เขาก็ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก..."

กวนซานคิดจนอึดอัด จึงลุกขึ้นและค่อยๆ ย่องออกจากห้องของตน

ตอนที่เขาเกือบจะออกจากประตูใหญ่ของหอฌานชาง เสียงกรนดังลั่นก็ดึงความสนใจของเขา

กวนซานหันไปมองห้องของลู่ชางเซิง ยิ่งคิดยิ่งโมโห คนแบบนี้มีสิทธิ์อะไรมาเป็นอาจารย์ของเขา

แต่การมองครั้งสุดท้ายนี้เองที่ทำให้กวนซานชะงัก

ที่ที่ลู่ชางเซิงนอนนั้นไม่ใช่ห้องที่ไหน แต่เป็นห้องเซ่นไหว้ที่จัดแต่งอย่างเรียบง่าย ข้างกายเขามีเพียงโลงศพเปล่าๆ เท่านั้น นอกนั้นไม่มีอะไรเลย...

"บ้าชัดๆ! คนบ้าจริงๆ!!"

กวนซานอดสบถเบาๆ ไม่ได้

แต่เมื่อเขาหันหลังจะจากไป มือที่จับลูกบิดประตูกลับหยุดชะงัก กดลงไปไม่ลง

ห้องของเขาและศิษย์พี่ตัวน้อยนั้น แม้จะไม่ใหญ่โต แต่ก็สะอาดสะอ้าน อบอุ่นสบาย

แต่คนบ้านั่นกลับยอมนอนในห้องเซ่นไหว้ เพื่อมอบเตียงนุ่มสบายให้เขาที่เพิ่งรู้จักกันวันแรก

กวนซานเงียบไปนาน

ในที่สุดเขาก็ผละมือจากลูกบิด พึมพำเบาๆ

"ช่างเถอะ แค่อาศัยอยู่ชั่วคราว นอกจากคนบ้า ก็คงไม่มีใครยอมรับเงื่อนไขของข้าหรอก..."

"หนึ่งปี... อีกหนึ่งปีข้าจะจากที่นี่ไป เอาคืนทุกสิ่งที่เป็นของตระกูลกวน เอาคืน... ทุกสิ่งที่เป็นของข้า..."

(จบบท)