บทที่ 38 การยอมจำนนของซูฉีตู่!

บทที่ 38 การยอมจำนนของซูฉีตู่!

“ที่ตอนนี้ผมยังไม่ฆ่าคุณ เพราะผมยังไม่อยากทำ แต่ถ้าผมยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการจากคุณ ผมก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปลิดชีพคุณซะ”

น้ำเสียงของจินหนานแฝงไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ความเย้ยหยันในคำพูดนั้นไม่ถูกปิดบังแม้แต่น้อย และความหมายที่สื่อออกมาก็ชวนให้ขนหัวลุก

ซูฉีตู่หลังจากฟังจบ ความโกรธยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น แต่ท่ามกลางความโกรธนั้นกลับมีความหวาดหวั่นซ่อนอยู่ เหตุโจมตีที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นข้อพิสูจน์ชั้นดีว่า ชายคนนี้อาจจะมีความสามารถในการ ‘เด็ดหัวกลางทัพ’ ได้จริง ๆ

และเขาก็อาจจะฆ่าลูกเมียที่เหลือของเขาได้ทั้งหมดจริง ๆ ด้วย

ซูฉีตู่เงียบเสียงลง เขาไม่ได้พล่ามคำขู่เหมือนเมื่อครู่ เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เขาอายุ 62 ปีแล้ว และเมื่อสามปีก่อนหมอได้ยืนยันชัดเจนว่า ร่างกายของเขาไม่สามารถผลิตน้ำเชื้อได้อีกต่อไป ต่อให้ใช้เทคโนโลยีช่วยเจริญพันธุ์ก็ไม่มีวันทำให้ผู้หญิงท้องลูกของเขาได้อีกแล้ว

หาก... หากพวกโจรฆ่าลูก ๆ ของเขาจนหมด ตระกูลของเขาก็จะสิ้นสุดลงเพียงแค่นี้

สำหรับผู้ปกครอง การไร้ทายาทสืบทอดไม่เพียงแต่หมายถึงการจบสิ้นอำนาจ แต่ยังจะนำมาซึ่งความวุ่นวายภายใน เหมือนกับกษัตริย์ในสมัยโบราณที่ไม่มีรัชทายาท เหล่าพี่น้องและขุนนางย่อมเริ่มเคลื่อนไหวชิงอำนาจ

ถึงตอนนั้น เขาอาจจะไม่ตายด้วยน้ำมือโจร แต่อาจจะตายด้วยลูกหลงจากคนกันเอง

ที่เมียนมาแห่งนี้ การหักหลังเป็นเรื่องปกติยิ่งกว่าอะไรดี

นอกจากนี้เขายังต้องคำนึงถึงบรรดาภรรยาที่ถูกจับไป ภรรยาคนที่สองและสามนั้นมีเบื้องหลังที่ทรงอิทธิพล หากพวกเธอเป็นอะไรไป ตระกูลฝั่งแม่ของพวกเธอไม่มีทางรามือจากเขาแน่

“บอกมา... แกต้องการอะไร”

วินาทีที่คำถามนี้หลุดจากปาก ซูฉีตู่ก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออกจนหมด เพราะเขารู้ดีว่าทันทีที่พูดประโยคนี้ออกมา เขาได้กลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบและต้องถูกจูงจมูกอย่างสมบูรณ์

“หึ ๆ ไว้ผมค่อยบอกทีหลังแล้วกัน”

จินหนานหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตัดสายทิ้ง

ซูฉีตู่กำโทรศัพท์จนมือสั่นเทิ้ม อยากจะมุดตามสัญญาณไปบีบคอจินหนานให้ตายคามือ แต่ความจริงมันช่างเจ็บปวด เพราะตอนนี้เขาถูกควบคุมไว้หมดแล้ว

ทำได้เพียงภาวนาให้เงื่อนไขของอีกฝ่ายไม่โหดร้ายจนเกินไป

“ซูฉีตู่ ฉันไม่สนนะ ยังไงลูกฉันต้องปลอดภัย ไม่อย่างนั้นทั้งชีวิตนี้ฉันจะไม่ให้อภัยคุณ และฉันจะกลับเนปิดอว์เดี๋ยวนี้ด้วย!”

ตูเมทินประกาศกร้าวข่มขู่ สร้างความกดดันให้ซูฉีตู่หนักขึ้นไปอีก นายพลหนุ่มใหญ่เดินไปกระชากปืนสั้นจากเอวอองโต แล้วกราดยิงใส่ข้าวของในห้องอาหารระบายอารมณ์

จนกระทั่งกระสุนหมดแม็ก ความเดือดดาลจึงเบาบางลง เขาโยนปืนคืนให้อองโตแล้วทรุดตัวนั่งขบกรามรอโทรศัพท์อย่างกระวนกระวาย

“กึก!”

เสียงดังมาจากในปาก

ฟันกราม... หักไปซี่หนึ่งแล้ว

ทางด้านจินหนานและหม่าต้าเพิ่น ทั้งคู่ขับรถออกจากเมืองเมียวดีมาได้สักพักแล้ว รถกำลังแล่นไปตามถนนชนบทที่แคบและขรุขระ จินหนานวางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปยิ้มให้หม่าต้าเพิ่น “สำเร็จแล้ว”

“เยี่ยมมากพี่!” หม่าต้าเพิ่นกำหมัดทุบกระจกรถด้วยความสะใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ตรากตรำมาหลายวัน ในที่สุดเรื่องก็ใกล้จะจบเสียที เขาแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะกลับเมืองจีนไปนอนแผ่สองสลึงในห้องแคบ ๆ ของตัวเองทั้งวันทั้งคืน

“เราจะไปไหนกันต่อครับ กลับพะอันเหรอ?” เขาถาม

“ไม่ไปแล้ว เราจะมุ่งหน้าไปที่ท่าเรือเกียกคามีเลย ผมเตรียมเรือไว้ที่นั่น พอคนมาถึงเราก็ลงเรือหนีทันที” จินหนานตอบ ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบไว้หมดแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายอีกต่อไป

“จัดไปครับพี่!”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จินหนานขับรถมาถึงจุดพักริมทางห่างจากเมียวดี 46 กิโลเมตร และอยู่ทางเหนือของพะอัน 45 กิโลเมตร เขาจอดรถข้างทางแล้วส่งรูปภาพพร้อมข้อความไปให้ซูฉีตู่

เมื่อส่งเสร็จ จินหนานก็ออกรถเดินทางต่อทันที

ในเวลาเดียวกัน ซูฉีตู่ได้รับข้อความภาพ เขากดเปิดดู พบว่าเป็นรูปหญิงสาวชาวจีนผมสั้นประบ่าหน้าตาสะสวย เขาขมวดคิ้วแล้วปิดรูปเพื่ออ่านข้อความที่ส่งมาด้วยกัน

[ผู้หญิงในรูปชื่อโจวอวิ๋นถาง เมื่อสี่เดือนก่อนเธอถูกแฟนหนุ่มชาวเมียนมาหลอกมาที่นี่ แล้วก็ตกไปอยู่ในกำมะมือของแก๊งคอลเซ็นเตอร์ คนที่คุมตัวเธอขู่กรรโชกเงินจากพ่อแม่เธอเดือนละล้านหยวน สัญญาว่าจะปล่อยตัวแต่ก็ไม่เคยปล่อย ผมได้รับมอบหมายให้พาเธอกลับบ้าน ผมให้เวลาคุณหกชั่วโมง ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม ต้องพาเธอมาส่งที่ท่าเรือเกียกคามีในสภาพที่อวัยวะครบถ้วนทุกชิ้น]

[ทันทีที่ผมได้รับตัวเธอและยืนยันว่าปลอดภัย ผมจะปล่อยลูกชายสี่คนของคุณทันที และหลังจากที่ผมออกจากเมียนมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว ผมจะแจ้งที่ซ่อนของภรรยาและลูกสาวที่เหลือของคุณให้ทราบ... เตือนไว้ก่อนนะ อย่าคิดเล่นตุกติก จงให้ความร่วมมือแต่โดยดี ผมติดตั้งระเบิดรีโมตผ่านโทรศัพท์ดาวเทียมไว้ที่ตัวภรรยาของคุณแล้ว]

[ถ้าคุณตลบตะแลง ผมจะกดระเบิดพวกเธอทิ้งทันที และอย่าพยายามส่งคนมาช่วยตัวประกันหรือสังหารผม เพราะในด้านนี้ พวกผมคือมืออาชีพยิ่งกว่าคุณ โดยเฉพาะเรื่องการลอบสังหาร... มันคืองานถนัดที่สุดของพวกเรา!]

หลังจากอ่านข้อความจบ สีหน้าของซูฉีตู่ก็ดูซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าโจรที่จับครอบครัวเขาไปทั้งบ้าน ฆ่าทหารไปเป็นเบือ แถมยังฆ่าลูกชายเขาด้วย ทั้งหมดนี้ทำไปเพียงเพื่อช่วยผู้หญิงที่ติดอยู่ในแก๊งคอลเซ็นเตอร์แค่คนเดียว!

มันเหมือนกับการใช้ ‘ปืนใหญ่ยิงยุง’ ชัด ๆ!

“อองโต!” ซูฉีตู่เรียกชื่อคนสนิท

อองโตที่ก้มหน้าอยู่รีบเงยหน้าขึ้นยืนตรง “ครับท่าน!”

“พวกมันติดต่อมาแล้ว” ซูฉีตู่ถอนหายใจยาวอย่างช่วยไม่ได้

“พวกมันว่ายังไงบ้างคะ?” ตูเมทินถามด้วยความร้อนรน

ซูฉีตู่ตอบด้วยน้ำเสียงเพลีย ๆ “จุดประสงค์ที่พวกมันทำทั้งหมดนี้ ก็แค่ต้องการช่วยผู้หญิงคนจีนคนหนึ่งที่ติดอยู่ในแก๊งคอลเซ็นเตอร์กลับไปเท่านั้นเอง”

“อะไรนะ?”

ทั้งตูเมทินและอองโตต่างทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อกี้พวกเขาจินตนาการไปไกลถึงขั้นต้องยกเขตปกครองให้บางส่วน แต่ผลกลับกลายเป็น... แค่มาช่วยคน!

“เลิกตกใจได้แล้ว ถือว่าโชคดีที่เงื่อนไขไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แกรีบโทรหาเสอจื้อเจียง สั่งให้มันหาผู้หญิงที่ชื่อโจวอวิ๋นถางให้เจอ ภายในห้าชั่วโมงนี้ต้องพาตัวเธอไปส่งที่ท่าเรือเกียกคามีในสภาพไร้รอยขีดข่วนให้ได้!”

ซูฉีตู่สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

อองโตวันทยาหัตถ์รับคำสั่ง แต่ก็ยังถามด้วยความลังเล “แล้วเราจะ...” เขาทำท่าปาดคอ “จัดการพวกมันทิ้งหลังจากได้ตัวคนคืนไหมครับ?”

ซูฉีตู่นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “รอดูสถานการณ์ตอนนั้นก่อนแล้วกัน แต่ตอนนี้ให้สั่งกองกำลังไปซุ่มรออยู่แถวท่าเรือเกียกคามีไว้ก่อน”

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ โอกาสจะฆ่าพวกโจรแทบไม่มีเลย แต่ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ เขาจะฆ่ามันให้ตายคามือ แล้วเผาให้เป็นจลเพื่อให้วิญญาณซอมินได้ไปสู่สุขคติ!

“รับทราบครับ!”

อองโตเดินจ้ำออกจากห้องอาหารไปข้างนอก แล้วหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวโทรหา ‘เสอจื้อเจียง’ หัวเรือใหญ่ของวงการคอลเซ็นเตอร์ในเมียนมาทันที

“เถ้าแก่เสอ คุณทำท่านนายพลเดือดร้อนหนักแล้วนะ ตอนนี้คุณชายสามตายแล้ว ส่วนคนอื่น ๆ ในครอบครัวก็ตกอยู่ในอันตรายสุดขีด ท่านนายพลสั่งให้คุณตามหาผู้หญิงจีนที่ชื่อโจวอวิ๋นถางให้เจอภายในสี่ชั่วโมงครึ่ง และส่งไปที่ท่าเรือเกียกคามี ถ้าภายในสี่ชั่วโมงครึ่งคุณทำไม่ได้ ท่านนายพลจะตามล่าคุณไปจนสุดขอบโลก และตำแหน่งของคุณในเมียนมาจะถูกเปลี่ยนมือทันที!”