บทที่ 34 - ไอ้ขี้เมา

“หมอติงคะ มีคนไข้รอรับการตรวจอยู่ค่ะ”

นี่แหละคือชีวิตปกติในแผนกฉุกเฉิน เพิ่งจะตรวจคนไข้รายแรกเสร็จ คนไข้รายที่สองและสามก็มารอเข้าคิวรับการรักษาต่อทันที

“ครับ” ติงเกอเดินตามพยาบาลสาวไป

“เพื่อนบ้านเป็นคนพาคนไข้มาส่งค่ะ พอมาส่งเสร็จ เขาก็ขอตัวกลับไปเลย” พยาบาลสาวรายงานข้อมูลเบื้องต้นของคนไข้ให้ติงเกอฟังระหว่างทาง

ติงเกอเริ่มประเมินอาการของคนไข้ด้วยสายตา

มีอาการหมดสติในระดับตื้น

ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากและผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีแดงเชอร์รี่

ติงเกอหยิบหูฟังแพทย์ขึ้นมาฟังอัตราการเต้นของหัวใจ

หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ

เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ อาการเหงื่อออกมากผิดปกติ

เมื่อนำอาการทั้งหมดมาประมวลผลเข้าด้วยกัน ติงเกอก็สันนิษฐานว่าคนไข้รายนี้น่าจะได้รับแก๊สพิษคาร์บอนมอนอกไซด์

“เจาะเลือดคนไข้ไปตรวจหาค่า COHb ด่วนเลยครับ ตรวจเสร็จแล้วรีบเอาผลมาให้ผมทันที” ติงเกอสั่งการอย่างฉับไว

(Salty : ค่า COHb (Carboxyhemoglobin) คือ ปริมาณก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์ที่จับตัวกับฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง ซึ่งลดความสามารถของเลือดในการลำเลียงออกซิเจน ค่าปกติควรน้อยกว่า 2.5% - 3%)

“เจาะเลือดส่งตรวจไปตั้งแต่ตอนที่มาถึงแล้วค่ะ”

“พี่หลิวคะ ผลตรวจเลือดออกมาแล้วค่ะ!” ประสิทธิภาพการทำงานของพยาบาลแผนกฉุกเฉินนั้นยอดเยี่ยมมาก เพียงไม่กี่นาที ผลตรวจเลือดก็ถูกนำมาส่งถึงมือ

“ค่า COHb ในเลือดสูงถึง 35%”

ติงเกอฟันธงได้ทันที คนไข้รายนี้ได้รับแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์เป็นพิษแน่นอน

“รีบปลดเข็มขัดและเสื้อผ้าของคนไข้ให้หลวม แล้วเปิดหน้าต่างระบายอากาศเดี๋ยวนี้เลยครับ”

“แล้วก็ไปเบิกพลาสมามาเตรียมไว้ด้วยครับ” ติงเกอเริ่มขั้นตอนการปฐมพยาบาลทันที

“เคลียร์ช่องปากและจมูกให้โล่ง ไม่มีสิ่งอุดกั้นทางเดินหายใจ”

หลักการสำคัญที่สุดในการปฐมพยาบาลผู้ป่วยที่ได้รับแก๊สคาร์บอนมอนอกไซด์เป็นพิษ ก็คือการรักษาระบบทางเดินหายใจให้โล่งและได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ

และข้อควรระวังอีกอย่างหนึ่งก็คือ ห้ามให้ผู้คนเข้าไปมุงดูผู้ป่วยอย่างเด็ดขาด เพราะจะทำให้อากาศไม่ถ่ายเท

“ให้ออกซิเจนแรงดันสูง” ติงเกอออกคำสั่งอย่างเป็นระบบระเบียบ

“รับทราบค่ะ” พยาบาลรีบปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

“ให้แมนนิทอล 20% 250 มล. หยดเข้าหลอดเลือดดำ และให้ซ้ำอีกครั้งในอีกแปดชั่วโมง”

“ฉีดยาขับปัสสาวะ”

“ฉีดเดกซาเมทาโซน 30 มก. แบ่งฉีดเข้าหลอดเลือดดำ”

คำสั่งการรักษาถูกพ่นออกมาจากปากของติงเกอรัวๆ พยาบาลที่อยู่ข้างๆ เพิ่งจะจัดการตามคำสั่งแรกเสร็จ คำสั่งต่อไปก็ลอยมาติดๆ

“หมอติงคะ พลาสมามาแล้วค่ะ!” พยาบาลอีกคนวิ่งกระหืดกระหอบถือถุงพลาสมาเข้ามา

“รีบให้พลาสมาทางหลอดเลือดดำเลยครับ” ติงเกอส่งถุงพลาสมาให้พยาบาลที่ยืนอยู่ข้างเตียง

เนื่องจากก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์จะเข้าไปแย่งจับกับฮีโมโกลบินในเม็ดเลือดแดง การให้เลือดหรือพลาสมาในเวลานี้ จะช่วยเพิ่มปริมาณฮีโมโกลบินที่สามารถจับกับออกซิเจนได้ และช่วยบรรเทาอาการขาดออกซิเจนของเนื้อเยื่อต่างๆ ในร่างกายได้เป็นอย่างดี

“ให้เดกซ์แทรนโมเลกุลต่ำ 500 มล. หยดเข้าหลอดเลือดดำ”

“ให้ไซโตโครมซี 30-60 มก. หยดเข้าหลอดเลือดดำ”

หลังจากจัดการขั้นตอนการรักษาทั้งหมดเสร็จสิ้น ติงเกอก็หันไปประเมินอาการของคนไข้ สีหน้าของเธอเริ่มกลับมาดูดีขึ้นบ้างแล้ว ดูเหมือนว่าการรักษาจะตอบสนองได้ดี

“หมอติงคะ ค่า COHB ลดลงเหลือ 11% แล้วค่ะ!” พยาบาลผู้ช่วยเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

“หมอติงเก่งจังเลยค่ะ ใช้เวลาแค่สิบนาทีก็จัดการทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยหมดเลย ความเร็วระดับนี้ ต่อให้เป็นระดับหัวหน้าแผนกก็ยังสู้ไม่ได้เลยนะคะเนี่ย” พยาบาลสาวเอ่ยปากชื่นชมติงเกอ

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ นี่มันก็แค่ขั้นตอนการรักษาพื้นฐานธรรมดาๆ เท่านั้นเอง”

ติงเกอตอบกลับอย่างถ่อมตัว แต่ในใจแอบนึกสงสัย ทำไมคราวนี้ระบบถึงไม่ออกภารกิจมาให้ทำล่ะ? หรือว่าเขาจะหมดสิทธิ์ฟาร์มของจากระบบแล้ว?

“ฝากบอกพยาบาลประจำวอร์ดด้วยนะครับว่า ให้ดูแลทำความสะอาดช่องปากและร่างกายของคนไข้รายนี้อย่างใกล้ชิด ระวังอย่าให้เกิดแผลกดทับเด็ดขาด”

ถึงแม้ค่า COHB ในร่างกายของคนไข้จะยังค่อนข้างสูง แต่ก็ถือว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว

ติงเกอกำชับพยาบาลอีกสองสามประโยค ก่อนจะเตรียมตัวเดินออกไป

“เมียจ๋า เมียฉันอยู่ไหนจ๊ะ~”

“ว้าย!”

ในขณะที่ติงเกอกำลังจะเดินไปเขียนรายงานการรักษา จู่ๆ ก็มีชายขี้เมาเดินโซเซพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง

เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของพยาบาลสาวที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะพ่นคำหวานด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้เหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นเหล้า

“อ๊ะ! ไม่ใช่สิ... คนสวยขนาดนี้ ต้องเป็นเมียจ๋าของเค้าสิเนอะ~”

“เมียจ๋า มาให้ผัวจุ๊บทีนึงสิจ๊ะ”

ชายขี้เมาจ้องหน้าพยาบาลสาวตาเยิ้ม พร้อมกับยื่นหน้าเหม็นหึ่งเข้าไปใกล้หมายจะขโมยหอมแก้ม

“คุณคะ คุณจำคนผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณนะคะ!”

พยาบาลสาวคนนี้เพิ่งจะเรียนจบและเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลได้ไม่นาน พอมาเจอสถานการณ์แบบนี้ก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก สติแตกไปเลย

ในโรงพยาบาล แพทย์และพยาบาลมักจะถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มคนทำงานที่เสียเปรียบ ต่อให้โดนด่า โดนดูถูก หรือแม้แต่โดนทำร้ายร่างกาย พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ตอบโต้หรือด่าทอกลับไปได้เลย

เพราะถ้ามีคนถ่ายคลิปเอาไปประจานลงโซเชียล ต่อให้พวกเขาจะเป็นฝ่ายถูกกระทำก่อน แต่ทางโรงพยาบาลก็ต้องสั่งลงโทษ หรือร้ายแรงสุดก็ถึงขั้นไล่ออกเลยทีเดียว

ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ หมอและพยาบาลส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะก้มหน้าก้มตาทนรับสภาพไป

ใครใช้ให้พวกเขาเลือกมาทำงานบริการประชาชนกันล่ะ? ทำงานแบบนี้ก็ต้องทำใจยอมรับสภาพการเป็นที่รองรับอารมณ์ของคนอื่นไปโดยปริยาย

แต่สำหรับติงเกอแล้ว เขาไม่ยอมปล่อยให้ไอ้พวกขยะสังคมทำตัวกร่างรังแกใครหน้าไหนทั้งนั้น!

“คุณครับ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยครับ”

ติงเกอเดินเข้าไปคว้าข้อมือของชายขี้เมาเอาไว้แน่น

“แกเป็นใครวะ!”

“อย่ามาแส่เรื่องของผัวเมียเขาจะสวีทกัน!”

ชายขี้เมาหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะ ในตอนที่กำลังจะได้จุ๊บสาวสวยอยู่รอมร่อ

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้”

ติงเกอไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคนเมา เพราะคนพวกนี้ไม่มีสติสัมปชัญญะหลงเหลืออยู่แล้ว

ดังนั้นเวลาเจอคนเมา ทางที่ดีที่สุดคืออย่าไปยั่วยุ หรือไปมีเรื่องด้วย เพราะเราไม่รู้เลยว่าพวกมันจะทำเรื่องบ้าบออะไรลงไปบ้าง

“ปล่อยก็ปล่อยสิวะ!”

ชายขี้เมาใช้มืออีกข้างผลักอกติงเกออย่างแรง

แต่ติงเกอกลับคว้าข้อมือข้างนั้นเอาไว้อีกข้าง

“ในเมื่อคุณพูดจาไม่รู้เรื่อง งั้นก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

ติงเกอเริ่มออกแรงบีบ ค่าพละกำลังที่เพิ่มขึ้น ส่งผลให้เรี่ยวแรงของเขาเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

“แกจะทำอะไรวะ!”

“โอ๊ย!”

“เจ็บโว้ย!”

ถึงแม้จะเมาแอ๋ แต่พวกเขาก็ยังมีความรู้สึกเจ็บปวดอยู่

เหงื่อเม็ดโป้งผุดซึมขึ้นเต็มหน้าผากของชายขี้เมา ใบหน้าแดงก่ำบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ติงเกอค่อยๆ แกะมือของชายขี้เมาออกจากข้อมือของพยาบาลสาวอย่างช้าๆ

“หมอติงคะ” ทันทีที่หลุดพ้นจากการเกาะกุม พยาบาลสาวก็รีบวิ่งไปหลบอยู่หลังติงเกอทันที

“ทางนี้เดี๋ยวผมจัดการเองครับ” ติงเกอหันไปพยักหน้าให้พยาบาลสาวเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องกลัว

“ในตู้เย็นห้อง 103 มีของกินอยู่นิดหน่อย คุณเข้าไปหาอะไรกินรองท้อง แล้วก็นั่งพักอยู่ในนั้นสักแป๊บนึงเถอะครับ”

ติงเกอรู้ดีว่าเด็กสาวที่เพิ่งจะเรียนจบใหม่ พอมาเจอเรื่องสะเทือนขวัญแบบนี้ คงจะขวัญเสียไม่น้อย

ถ้าขืนปล่อยให้เธอฝืนทำงานต่อ ก็คงจะดูใจจืดใจดำเกินไปหน่อย เขาจึงอนุญาตให้เธอไปพักผ่อนสงบสติอารมณ์ก่อน

“แต่ว่าตอนนี้มันยังอยู่ในเวลางาน...” พยาบาลสาวลังเล เธอกลัวว่าจะโดนหาว่าอู้งาน

“ถ้ามีปัญหาอะไร เดี๋ยวผมจะเป็นคนไปคุยกับหัวหน้าแผนก แล้วก็หัวหน้าพยาบาลให้เองครับ” ติงเกอหันไปส่งยิ้มอบอุ่นเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับเธอ

“ขอบคุณค่ะ...” พูดจบ พยาบาลสาวก็วิ่งหนีเข้าห้องพักไป พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลพรากอาบสองแก้ม

“ปึก!”

หลังจากพยาบาลสาววิ่งออกไปแล้ว ติงเกอก็สะบัดมือชายขี้เมาทิ้งอย่างแรง

แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเมาจนยืนแทบไม่อยู่ ประกอบกับไม่ทันระวังตัวว่าติงเกอจะปล่อยมือ ขาทั้งสองข้างจึงสั่นพั่บๆ ก่อนจะเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

“แกทำบ้าอะไรของแกวะ! ฉันจะไปตามหาเมียฉัน แกมีสิทธิ์อะไรมาขวางวะ!”

“แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใครฮะ?!”

“คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้ไอ้ลูกเต่าอย่างแก ไม่มีที่ซุกหัวนอนในโรงพยาบาลนี้เลยคอยดู!”

ชายขี้เมาไม่ยอมลุกขึ้นยืน นั่งด่ากราดติงเกอฉอดๆ อยู่บนพื้นนั่นแหละ

(จบแล้ว)