บทที่ 30 - วัยรุ่น ไม่เล่นตามน้ำ
บทที่ 30 - วัยรุ่น ไม่เล่นตามน้ำ
“ซวยแล้ว”
พอหวังฉวนเห็นเฉินซิงยืนยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเฉินซิงต้องประทับใจในตัวติงเกอมากแน่ๆ
“เอาไงดีวะเนี่ย? ขนาดตอนฉันมาทำงานที่นี่ ผู้อำนวยการยังเสนอเงินเดือนให้ตั้งเดือนละหนึ่งแสนหยวน แล้วระดับไอ้ติงเกอเนี่ย ไม่โดนเสนอให้เดือนละเป็นล้านเลยเหรอวะ?”
หวังฉวนเริ่มร้อนรนเป็นหนูติดจั่น สมองของเขาคิดหาวิธีสกัดดาวรุ่งติงเกออย่างหนัก
“คุณเฉิงครับ ในเมื่อแผลก็เย็บเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
ติงเกอยังมีเข้าเวรตอนกลางคืนต่อ จึงไม่สามารถอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่ได้นานนัก
“เดี๋ยวก่อนครับหมอติง เรามาแลกคอนแทกต์ติดต่อกันไว้หน่อยดีไหมครับ เผื่อวันหน้าวันหลังมีธุระอะไร จะได้ติดต่อกันได้สะดวก”
ปกติเฉิงลู่ไม่เคยเป็นฝ่ายขอแลกคอนแทกต์กับใครก่อนเลย แต่วันนี้เขารู้สึกถูกชะตากับติงเกอมาก จึงอยากจะทำความรู้จักและผูกมิตรเอาไว้
“ยินดีครับ” ติงเกอเห็นว่าเฉิงลู่รักและห่วงใยน้องสาวมาก ก็รู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนดี จึงยอมบอกเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองไปอย่างว่าง่าย
หลังจากทั้งสองคนแอดวีแชตกันเสร็จเรียบร้อย ติงเกอก็เตรียมตัวจะขอตัวกลับ
“ไปส่งหมอติงหน่อยสิ” เฉิงลู่หันไปสั่งชายร่างยักษ์ให้ไปส่งติงเกอ
“เชิญครับหมอติง” ชายร่างยักษ์รู้หน้าที่ รีบผายมือเชิญติงเกอออกไป
แต่ทันทีที่พวกเขาเปิดประตูออกมา ก็จ๊ะเอ๋เข้ากับหวังฉวนและเฉินซิงที่ยืนอยู่หน้าประตูพอดี
“เอ่อ... สวัสดีครับ ผมเป็นผู้อำนวยการของคลินิกเสริมความงามแห่งนี้ครับ ไม่ทราบว่าพอจะมีเวลาคุยกันสักหน่อยไหมครับหมอติง?”
เฉินซิงฉีกยิ้มกว้างทักทายติงเกออย่างเป็นมิตร
“ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมมีธุระด่วนจริงๆ”
ติงเกอส่ายหน้าปฏิเสธ เขาออกมาข้างนอกจะครึ่งชั่วโมงแล้ว แถมคืนนี้ยังมีเข้าเวรตอนทุ่มตรงอีก เวลาของเขามีจำกัดจริงๆ
“เอ่อ... คุยแค่แป๊บเดียวเองครับ”
หวังฉวนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าถอดสี น้ำเสียงของเฉินซิงฟังดูเหมือนกำลังอ้อนวอนติงเกออยู่เลยนะเนี่ย!
“ให้เวลาแค่สิบนาทีนะครับ” ติงเกอยื่นคำขาด
“ได้ครับๆ” เฉินซิงรีบพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินนำติงเกอ ชายร่างยักษ์ และหวังฉวนไปนั่งคุยกันที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องรับรอง
สมกับที่เป็นคลินิกเสริมความงามอันดับหนึ่งของโมตูจริงๆ เฟอร์นิเจอร์และการตกแต่งภายในดูหรูหรากว่าโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งมหานครโมตูตั้งหลายเท่า ขนาดโซฟายังเป็นเบาะหนังแท้เลย
“ไม่ทราบว่าคุณหมอชื่ออะไรเหรอครับ?” เฉินซิงเอ่ยปากถามด้วยความนอบน้อม
“ติงเกอครับ” ติงเกอตอบสั้นๆ
“หมอติงครับ ผมขอพูดตรงๆ เลยละกันนะครับ ผมอยากจะเชิญให้คุณมาทำงานที่คลินิกเสริมความงามของเราครับ” เฉินซิงไม่อ้อมค้อม ยิงคำถามเข้าประเด็นทันที
“ด้วยฝีมือระดับคุณ การไปทนรับเงินเดือนน้อยนิดในโรงพยาบาลรัฐ ถือว่าเป็นการเสียของเปล่าๆ นะครับ”
“ถ้าคุณตกลงมาทำงานกับคลินิกของเรา ผมยินดีเสนอเงินเดือนให้คุณเดือนละหนึ่งล้านห้าแสนหยวนเลยครับ”
คลินิกเสริมความงามแห่งนี้มีกำไรสุทธิปีละหลายพันล้านหยวน การจะทุ่มเงินจ้างหมอฝีมือดีด้วยค่าตัวแพงลิ่วระดับนี้ ถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมากสำหรับพวกเขา
พอได้ยินตัวเลขค่าเหนื่อยที่เฉินซิงเสนอให้ติงเกอ หวังฉวนก็ถึงกับหน้าเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา
ทำไมไอ้ติงเกอถึงได้เงินเดือนตั้งหนึ่งล้านห้าแสนหยวน! ในขณะที่เขาได้แค่หนึ่งแสนหยวนเท่านั้น!
นี่ขนาดยังไม่ทันได้ตกลงเข้าทำงาน ค่าตัวยังพุ่งกระฉูดทิ้งห่างเขาไปไกลลิบลิ่วขนาดนี้ ถ้าเกิดไอ้หมอนี่ตอบตกลงขึ้นมาจริงๆ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! คลินิกนี้คงไม่มีที่ให้เขายืนอีกต่อไปแล้ว!
“หมอติงครับ ขอถามอะไรหน่อยสิครับ คุณทำงานที่โรงพยาบาลรัฐมานานแค่ไหนแล้วครับ?” หวังฉวนหันไปถามติงเกอ
หน้าตาดูละอ่อนขนาดนี้ ดีไม่ดีอาจจะเก่งแค่เรื่องเย็บแผลอย่างเดียวก็ได้มั้ง?
“ผมเพิ่งจะเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งมหานครโมตูได้สองสัปดาห์เองครับ”
ติงเกอสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวหวังฉวน แต่เขาก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่จู่ๆ ชายแปลกหน้าคนนี้ถึงได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาทั้งๆ ที่เพิ่งจะเคยเจอกันแท้ๆ
“แค่สองสัปดาห์? ถ้างั้นก็คงยังเป็นแค่นักศึกษาฝึกหัดอยู่ล่ะสิ คงยังไม่เคยเข้าห้องผ่าตัดเลยใช่ไหมล่ะ? ที่เก่งๆ ก็คงมีแค่ทักษะการเย็บแผลอย่างเดียวสินะ”
หวังฉวนแกล้งทำเป็นพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่จงใจพูดให้เฉินซิงได้ยิน
คลินิกเสริมความงามเองก็ต้องมีการผ่าตัดเหมือนกัน ขืนรับหมอที่ไม่มีประสบการณ์การผ่าตัดเข้ามาทำงาน คนไข้ที่ไหนจะกล้ามาใช้บริการล่ะ?
พอได้ยินคำพูดของหวังฉวน เฉินซิงก็เริ่มลังเล
ติงเกอเก่งแค่เรื่องเย็บแผลอย่างเดียวงั้นเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ การที่เขาด่วนตัดสินใจเสนอเงินเดือนให้แพงลิ่วขนาดนี้ ก็คงจะดูวู่วามไปหน่อยจริงๆ นั่นแหละ
“ก็ไม่เชิงหรอกครับ ผมเคยเข้าห้องผ่าตัดมาหลายครั้งแล้ว แล้วเมื่อวานนี้ผมก็เพิ่งจะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำด้วยครับ” ติงเกอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้แสดงท่าทีโอ้อวดแต่อย่างใด
“เข้าห้องผ่าตัด? ก็คงจะเข้าไปเป็นแค่ลูกมือช่วยหยิบจับเครื่องมือล่ะสิ เด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้าทำงานได้ไม่กี่วันอย่างพวกนาย คงยังไม่เคยได้จับมีดผ่าตัดจริงๆ หรอกมั้ง”
หวังฉวนยังคงพูดจาเหน็บแนมติงเกอไม่เลิก เขาพยายามหาจุดอ่อนมาโจมตีติงเกอให้ดูไร้ค่า เพื่อสกัดไม่ให้ติงเกอได้เข้ามาทำงานที่นี่ให้จงได้
ฮ่าๆๆ! หวังฉวนแอบหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ
“ความจริงแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณพูดหรอกนะ”
จู่ๆ ชายร่างยักษ์ที่นั่งเงียบมาตลอดก็พูดแทรกขึ้นมา
ตอนที่รอติงเกออยู่ที่โรงพยาบาล เขาแอบไปเลียบๆ เคียงๆ ถามพวกพยาบาลเกี่ยวกับประวัติการทำงานของติงเกอมาแล้ว จึงรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของหมอหนุ่มคนนี้เป็นอย่างดี
“ผมได้ยินพวกพยาบาลเล่าว่า หมอติงเพิ่งจะเข้ามาทำงานวันแรก ก็ได้เป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งผ่าตัดใส่ขดลวดถ่างขยายหลอดเลือดแล้วนะ”
“หลังจากนั้นก็ยังได้เป็นคนผ่าตัดเคสโรคปวดเส้นประสาทไทรเจมินัล แล้วก็เคสไส้ติ่งอักเสบอีกหลายเคส”
“อ้อ! แล้วก็เมื่อวานนี้เพิ่งจะผ่าตัดเอาเนื้องอกขนาดสิบห้าเซนติเมตรออกให้คนไข้ด้วยนะ”
ชายร่างยักษ์สาธยายวีรกรรมของติงเกอเป็นฉากๆ แหม... ติงเกออุตส่าห์ช่วยรักษาน้องสาวของลูกพี่เขาจนแผลสวยกริบขนาดนี้ ยังไงเขาก็ต้องออกโรงปกป้องติงเกออยู่แล้ว!
“เป็นไปไม่ได้! นักศึกษาฝึกหัดไม่มีทางผ่าตัดเก่งกาจขนาดนั้นหรอกน่า!”
“แกก็แค่พวกหน้าม้าที่ถูกจ้างมาให้พูดเข้าข้างมันล่ะสิ!” หหวังฉวนได้ยินดังนั้นก็ถึงกับลุกพรวดขึ้นชี้หน้าด่าชายร่างยักษ์ทันที
“เป็นไปไม่ได้งั้นเหรอ? แกทำไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะทำไม่ได้เหมือนแกนี่” ชายร่างยักษ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ที่เขาพูดมาเป็นความจริงเหรอครับ?” เฉินซิงหันไปถามติงเกอเพื่อความแน่ใจ
เขารู้จักมักคุ้นกับชายร่างยักษ์คนนี้ดี ในฐานะลูกน้องคนสนิทของเฉิงลู่ ชายคนนี้ไม่มีทางพูดจาเหลวไหลไร้สาระแน่นอน และในเมื่อเขากล้าพูดออกมาระดับนี้ ก็แสดงว่าเรื่องทั้งหมดต้องเป็นความจริงร้อยเปอร์เซ็นต์!
“จริงครับ” ติงเกอพยักหน้ารับ
“แกมันก็แค่พวกสิบแปดมงกุฎหลอกลวงประชาชน!” หวังฉวนยังคงโวยวายไม่เลิก
ตอนที่เขาทำงานอยู่แผนกฉุกเฉิน กว่าเขาจะได้จับมีดผ่าตัดเคสแรก ก็ปาเข้าไปปีที่สองแล้ว แล้วติงเกอจะเก่งกาจถึงขั้นได้ผ่าตัดตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงานได้ยังไงกันล่ะ? ไม่มีทาง!
“หุบปากไปเลย!” เฉินซิงตบโต๊ะดังปัง สั่งให้หวังฉวนหุบปากทันที
“หมอติงครับ ถ้าคุณตกลงมาทำงานกับคลินิกของเรา ผมยินดีจ่ายเงินเดือนให้คุณเดือนละสองล้านหยวนเลยครับ”
หลังจากตะคอกใส่หวังฉวนเสร็จ เฉินซิงก็หันไปเจรจากับติงเกอต่อ บุคลากรชั้นเลิศแบบนี้ ยังไงเขาก็ต้องดึงตัวมาทำงานด้วยให้ได้!
เขาจึงตัดสินใจทุ่มทุนสร้าง อัปค่าเหนื่อยให้ติงเกอเป็นเดือนละสองล้านหยวนทันที
“ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ แต่ผมปฏิเสธครับ”
ติงเกอส่ายหน้ายืนกราน เขายังอยากจะทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐ เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยให้ได้มากที่สุดมากกว่า
“เป็นเพราะไอ้หมอนี่พูดจาไม่ดีใส่คุณหรือเปล่าครับ? เอาอย่างนี้ดีไหม ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ได้เป็นหมอของคลินิกเราอีกต่อไปแล้ว”
“แบบนี้คุณหมอพอจะพอใจขึ้นมาบ้างไหมครับ?”
เพื่อแลกกับการได้ตัวหมอระดับเทพอย่างติงเกอมาร่วมงาน การไล่หมอกระจอกๆ อย่างหวังฉวนออก ก็ถือว่าคุ้มค่าเกินคุ้มแล้ว
“ผู้อำนวยการ! คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะครับ! ผมทำงานถวายหัวให้คลินิกนี้มาตั้งหลายปี ผมไม่เคย...”
พอได้ยินว่าตัวเองกำลังจะโดนไล่ออก หวังฉวนก็เริ่มลนลาน ถ้าโดนไล่ออกจริงๆ เขาจะไปหางานที่ไหนที่ให้เงินเดือนเยอะขนาดนี้ได้อีกล่ะ?
“เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลยครับ ผมมีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นหมอมาตั้งแต่เด็ก และเป้าหมายของผมคือการรักษาผู้ป่วยในแผนกฉุกเฉิน ซึ่งมันคนละสายงานกับการทำศัลยกรรมความงามเลยครับ ดังนั้นผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ”
“ส่วนเรื่องที่คุณจะไล่เขาออกหรือไม่ไล่ออกนั้น มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลยแม้แต่น้อยครับ”
“ขอตัวก่อนนะครับ”
พูดจบ ติงเกอก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไปทันที
“ผู้อำนวยการครับ ในเมื่อไอ้เด็กนั่นมันเล่นตัวไม่ยอมมาทำงานที่นี่ ถ้าอย่างนั้นผมขอทำงานที่นี่ต่อไปได้ไหมครับ?” หวังฉวนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นติงเกอเดินออกไป
ไอ้เด็กนี่มันโง่ดักดานจริงๆ อยู่โรงพยาบาลรัฐจะไปรวยได้ยังไง สู้มาทำงานที่คลินิกเสริมความงามก็ไม่ได้ กอบโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำ!
“ไม่ต้องแล้ว ตอนนี้แกถูกไล่ออกแล้ว”
เฉินซิงพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหวังฉวนอีกเลย
“ผม...”
คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายลงไปในลำคอ หวังฉวนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ทุกสิ่งทุกอย่างมันจบสิ้นแล้วจริงๆ
(จบแล้ว)