บทที่ 18 หลังจากกลับมา

บทที่ 18 หลังจากกลับมา

เว่ยซานก็ทักทายหลี่ปี้และบอกว่าในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เธออาจจะไม่ได้กลับมาในตอนกลางคืน

หลี่ปี้มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "เธอปรับแต่งหุ่นรบได้จริงๆ เหรอ?"

ทางโรงเรียนยังไม่ทราบเรื่องนี้ แต่พรุ่งนี้เช้าพวกเขาจะต้องรู้แน่ว่าคนที่ปรับแต่งหุ่นรบคือเว่ยซาน

"หนูถอดชิ้นส่วนหุ่นรบที่โรงเรียนส่งมาแล้วค่ะ" เว่ยซานรับซุปร้อนๆ จากภรรยาของอาจารย์มาจิบ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่เครื่องยนต์มันซับซ้อนนิดหน่อย น่าจะปรับแต่งเสร็จภายในหนึ่งเดือนค่ะ"

"เรื่องที่แม้แต่ครูในสถาบันยังทำไม่ได้ เธอพูดซะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก" หลี่ปี้ปัดตกคำพูดของเธอ หาว่าเธอแค่คุยโว "กินให้หมดแล้วไปนอนซะ"

เว่ยซานไม่ได้ตอบรับ สำหรับเธอแล้ว เรื่องนี้มันง่ายเหมือนกินข้าวดื่มน้ำจริงๆ ทว่าเธอยังไม่เข้าใจเรื่องหุ่นรบในโลกนี้อีกหลายอย่าง เช่นตอนที่ถอดเครื่องยนต์เมื่อกี้ มีโครงสร้างหลายส่วนที่เธอไม่เข้าใจหลักการทำงาน เธอเลยคิดว่าจะลองเลียนแบบจากสิ่งที่เห็นดูทีหลัง

หลังจากนั้น เว่ยซานก็เข้าเรียนในตอนกลางวันและไปที่บ้านของไท่อู๋เต๋อในตอนกลางคืนเพื่อปรับแต่งหุ่นรบ บางครั้งเธอก็อยู่ยันเช้าก่อนจะไปเรียน แม้แต่ไท่อู๋เต๋อยังต้องยอมรับในความอดทนของเธอ

ผู้ที่ทุกข์ใจที่สุดคือผู้บริหารโรงเรียน ตั้งแต่วินาทีที่พวกเขารู้ว่าคนที่ปรับแต่งหุ่นรบเป็นแค่นักเรียนชั้น B พวกเขาก็เสียใจทันที ทุกวันกลายเป็นความทรมาน เพราะกลัวว่าวันหนึ่งจะได้ข่าวว่าหุ่นรบจะไม่กลับมาแล้ว หรือไม่ก็พังไปแล้ว

โชคดีที่ต่อมาเว่ยซานได้ประกอบหุ่นรบของโรงเรียนเสร็จก่อนและส่งคืนให้ในสภาพสมบูรณ์

ผู้บริหารโรงเรียนรีบขอให้ครูชั้น A และ B ตรวจสอบหุ่นรบว่ามีความเสียหายตรงไหนหรือไม่

ในขณะที่ครูชั้น A ยังคงตรวจสอบข้อมูลของหุ่นรบ ครูชั้น B ที่ทดสอบเสร็จแล้วก็เดินออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"รู้สึกว่า..." "คุณก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ?" "ใช่"

ตัวแทนผู้บริหารโรงเรียนใจหายวาบเมื่อได้ยินเช่นนั้น "มีอะไรผิดปกติเหรอ? อะไรพัง?"

ครูคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "มันควบคุมง่ายกว่าเมื่อก่อนครับ"

ผู้บริหารโรงเรียน: "???" ครูชั้น B คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย "มันคล่องตัวขึ้นจริงๆ ครับ"

ในตอนนั้นเอง ครูชั้น A ที่ดูข้อมูลบนหน้าจอก็เงยหน้าขึ้นมา "ทำไมประสิทธิภาพในการโจมตีถึงเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนี้?"

ตัวแทนผู้บริหารโรงเรียนกลืนน้ำลายฝืดคอ "คุณหมายความว่ายังไง?"

"ครูหลี่ รบกวนขึ้นไปทดสอบการโจมตีของหุ่นรบอีกครั้งได้ไหมครับ" ครูชั้น A ร้องเรียก

หลี่ปี้กระโดดเข้าไปในห้องนักบินและเริ่มทดสอบอีกครั้ง เขาบังคับให้หุ่นรบชกไปที่แผ่นเหล็กซึ่งตั้งอยู่ในลานฝึกซ้อม และทันใดนั้น แผ่นเหล็กก็ยุบเป็นรอยบุ๋ม

"นี่มัน..." แววตาของเหล่าครูฉายแววตกตะลึง แผ่นเหล็กนี้สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษและเพิ่งซื้อมาเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ก่อนหน้านี้ หุ่นรบไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับแผ่นเหล็กได้ขนาดนี้ อย่างมากก็แค่ทิ้งรอยขีดข่วนตื้นๆ ไว้เท่านั้น

หลี่ปี้ทดสอบอีกสองสามอย่างแล้วจึงออกมา "นอกจากจะคล่องตัวขึ้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรต่างจากเดิมมากนัก"

ครูชั้น A ปรึกษากันอยู่นานแต่ก็ไม่ได้ข้อสรุป สุดท้ายพวกเขาจึงเรียกครูสองคนที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ครูทั้งสองรีบวิ่งมาด้วยสีหน้ามึนงง "พวกเราดูเว่ยซานประกอบหุ่นรบ เธอไม่ได้ทำอะไรกับมันเลยนะครับ"

"ข้อมูลการโจมตีของหุ่นรบเพิ่มขึ้น ดูแผ่นเหล็กนั่นสิ"

ครูผู้ช่วยมองดูรอยหมัดที่บุ๋มลงไปอย่างตกตะลึง "วัสดุทั้งหมดที่เว่ยซานซื้อมาถูกใช้กับหุ่นรบอีกตัวหนึ่งครับ หุ่นรบตัวนี้ไม่ได้ถูกเพิ่มเติมอะไรลงไปเลย"

"เรียกเว่ยซานมาถามดีไหมครับ?" ผู้บริหารโรงเรียนเสนอ

หลี่ปี้ปฏิเสธ "เธอกำลังเรียนอยู่ ถ้ามีอะไรก็ส่งข้อความไปถามหลังเลิกเรียนดีกว่าครับ"

สุดท้าย ผู้บริหารโรงเรียนก็ส่งครูคนหนึ่งไปถาม พร้อมลิสต์คำถามยาวเหยียด เว่ยซานตอบกลับมาสั้นๆ ว่า: "หนูไม่ได้ทำอะไรมากหรอกค่ะ แค่ปรับแต่งข้อต่อช่วงข้อศอกกับกระดูกแขนเล็กน้อย พลังโจมตีไม่น่าจะเพิ่มขึ้นเยอะขนาดนั้นนะคะ"

ตอนนี้หุ่นรบถูกส่งคืนกลับมาแล้ว แถมพลังโจมตียังเพิ่มขึ้น ผู้บริหารโรงเรียนก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง พวกเขาถึงกับอยากจะให้เว่ยซานช่วยปรับแต่งหุ่นรบตัวอื่นๆ ของโรงเรียนด้วย

เว่ยซานบอกแค่ว่าจะปรับแต่งหุ่นรบของไท่อู๋เต๋อให้เสร็จก่อน แล้วค่อยมาปรับแต่งหุ่นรบของโรงเรียนทีหลัง

หนึ่งเดือนต่อมา หุ่นรบของไท่อู๋เต๋อก็ถูกปรับแต่งเป็นหุ่นรบสายต่อสู้ที่คล้ายกับของโรงเรียนได้สำเร็จ และใช้เวลาอีกสองวันในการปรับแต่งข้อต่อแขนของหุ่นรบตัวอื่นๆ ในโรงเรียน

"จะบอกว่าเหมือนกันเป๊ะก็คงไม่ได้ หุ่นรบของนายยังมีข้อบกพร่องอยู่เมื่อเทียบกับหุ่นรบระดับ B ของจริง แต่มันก็ยังพอใช้ฝึกซ้อมได้นะ" เว่ยซานพูดอย่างเนือยๆ

ปรับแต่งเสร็จแล้วก็จริง แต่ก็ยังมีอีกหลายส่วนที่เธอไม่เข้าใจหลักการทำงาน

"ขอแค่ใช้ฝึกซ้อมได้ก็พอแล้ว อีกไม่กี่เดือนเราก็จะมีการทดสอบการรับรู้เพื่อจบการศึกษาแล้ว ตอนที่เราเข้าเรียนในห้าโรงเรียนทหารหลัก ว่ากันว่าพวกเขาจะแจกหุ่นรบให้ด้วยนะ" ไท่อู๋เต๋อพูดด้วยแววตาเป็นประกาย

"แจกหุ่นรบ?" เว่ยซานเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก "ห้าโรงเรียนทหารหลักรวยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ไท่อู๋เต๋อพยักหน้า "ฉันได้ยินมาจากลุงน่ะ ขอแค่เข้าเรียนในห้าโรงเรียนทหารหลักได้ ทางโรงเรียนจะแจกหุ่นรบให้นักเรียนทุกคนเลย พวกเขารวยมากจริงๆ"

จู่ๆ เว่ยซานก็เริ่มตั้งตารอให้ถึงวันนั้น

ตอนนี้ นักเรียนในโรงเรียนที่สามารถบังคับหุ่นรบให้วิ่งและกระโดดได้ก็เริ่มฝึกการต่อสู้ด้วยหุ่นรบแล้ว ซึ่งก็คือการให้หุ่นรบสองตัวมาสู้กัน หุ่นรบของไท่อู๋เต๋อถูกเกณฑ์มาใช้อย่างเป็นทางการ

ส่วนเรื่องการต่อสู้ เว่ยซานเพิ่งจะเริ่มเรียนรู้ก็ตอนที่มาอยู่ในโลกนี้ โดยส่วนตัวแล้ว เธอมองว่าฝีมือการต่อสู้ของตัวเองอยู่ในระดับปานกลาง

แต่ในความเป็นจริง นักเรียนทุกคนที่เคยเห็นเว่ยซานต่อสู้ต่างก็หวาดกลัวเธอกันทั้งนั้น

เวลาสู้ เธอจะสู้แบบถวายหัว แต่ตอนนี้พออยู่ในหุ่นรบ เธอต้องยั้งมือไว้เพราะคุณภาพของหุ่นรบอยู่ในระดับปานกลาง

"เว่ยซาน! ยัยบ้าเอ๊ย แน่จริงก็อย่าหนีสิ!!!" ไท่อู๋เต๋อตะโกนอย่างเดือดดาลผ่านช่องสื่อสารของหุ่นรบ

ยัยบ้านี่ต่อสู้ด้วยหุ่นรบตามอารมณ์ล้วนๆ ถ้าอารมณ์ดีก็จะเข้ามาสู้ระยะประชิด บางครั้งถ้าเกิดบ้าขึ้นมา ก็จะเอาแต่วิ่งวนรอบสนาม ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเข้าใกล้ ไม่สนใจรูปแบบการต่อสู้ใดๆ ทั้งสิ้น

"แน่จริงก็จับฉันให้ได้สิ" เว่ยซานตอบกลับมาทางช่องสื่อสาร "ถ้านายแพ้ ต้องเลี้ยงเนื้อเสียบไม้ย่างฉันนะ"

การควบคุมหุ่นรบเชื่อมต่อกับสมองและต้องใช้การรับรู้ ไท่อู๋เต๋อวิ่งตามเว่ยซานมาพักใหญ่จนหัวเริ่มหมุน เขาหอบแฮก มือก็ยังไม่หยุดขยับ: "หยุดก่อน มาสู้กันดีๆ เถอะ ไม่ว่าใครจะแพ้หรือชนะ ฉันจะเลี้ยงของกินทั้งถนนเลยเอ้า!"

เว่ยซานเดาะลิ้น "นายเคยชนะฉันตอนไหนล่ะ? วันนี้พ่อไม่อยากเสียเหงื่อว่ะ"

ไท่อู๋เต๋อ: บ้าเอ๊ย ยัยนี่รังแกฉัน!

จนหมดเวลาฝึกซ้อม ไท่อู๋เต๋อก็ยังจับเว่ยซานไม่ได้ ในทางกลับกัน ตอนที่เขาออกมา เขากลับเกือบจะชนเข้ากับสิ่งกีดขวางในลานฝึกซ้อมเสียอีก