บทที่ 108 - ในเมื่อฟิสิกส์ยังใช้สู้ได้ คณิตศาสตร์ก็ต้องใช้ได้เหมือนกัน!
บทที่ 108 - ในเมื่อฟิสิกส์ยังใช้สู้ได้ คณิตศาสตร์ก็ต้องใช้ได้เหมือนกัน!
ศาสตราจารย์หลี่ถูกผู้การเซี่ยหิ้วปีกขึ้นมาราวกับลูกเจี๊ยบตัวน้อย แล้วเอาไปวางแหมะไว้บนเก้าอี้ข้างๆ เพราะเมื่อกี้เถี่ยหลิวหมายเลขสามเพิ่งจะส่งสัญญาณเตือนมา!
"เถี่ยหลิวหมายเลขสาม นี่ศูนย์บัญชาการ! นี่ศูนย์บัญชาการ!"
"ชายวัยกลางคนสี่คนที่อยู่ถนนฝั่งตรงข้าม สายตาดูไม่น่าไว้วางใจ!"
ทุกคนที่ร่วมทีมเฝ้าระวังและคุ้มกันล้วนเป็นผู้มีประสบการณ์ภาคสนามอย่างโชกโชน การที่เถี่ยหลิวหมายเลขสามสังเกตเห็นว่าสี่คนนั้นมีท่าทีผิดปกติ ย่อมต้องมีเหตุผลมารองรับแน่ๆ
และตอนนี้ระดับการคุ้มกันซูเฉิงก็ถูกยกระดับขึ้นไปสูงสุดแล้ว จะยอมให้ซูเฉิงได้รับบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด
แต่สถานการณ์ในตอนนี้กลับเป็นภาพที่ผู้การเซี่ยกังวลใจที่สุด
กลางวันแสกๆ! ช่วงเวลาที่มีคนพลุกพล่านที่สุด! ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย!
ถ้ามีใครคิดจะทำร้ายเป้าหมายในช่วงเวลานี้ ทีมคุ้มกันจะใช้มาตรการเด็ดขาดได้ยากมากลำบาก
เผลอๆ แค่เคลื่อนไหวผิดสังเกตุนิดเดียว เป้าหมายก็อาจจะรู้ตัวได้! ถ้าเกิดไปกระทบกระเทือนจิตใจเป้าหมายเข้า แล้วเขาเลิกประดิษฐ์ของพวกนั้นขึ้นมาล่ะก็
พวกเขาก็จะกลายเป็นคนบาปของประเทศมังกรอย่างสมบูรณ์แบบเลยทีเดียว!
"ทีมตรวจสอบรีบเช็คประวัติไอ้สี่คนนั้นด่วนเลย ไม่ต้องละเอียดมาก ขอแค่เร็วที่สุด!"
ผู้การเซี่ยออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและหนักแน่น แต่ศาสตราจารย์หลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับทำหน้าเหมือนคนเสียสติ น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้!
"โอยย ผู้การเซี่ย~ คุณต้องคุ้มครองไอ้หนูนั่นให้ดีนะ~ สูตรพวกนั้นมันอาจจะมีประโยชน์มหาศาลเลยเชียวนะ~"
"ถ้าคุณยิงพวกมันทิ้งไม่ได้ อย่างน้อยก็ลงมือหักขาพวกมันซะก่อนดีไหม! คณะนิติศาสตร์มหา'ลัยเราเก่งมากเลยนะ เดี๋ยวผมไปคุยกับอธิการบดีให้ ให้ทีมทนายของมหา'ลัยเราช่วยว่าความให้พวกคุณเอง!"
เชี่ยเอ๊ย นี่มันคำพูดของคนเป็นอาจารย์เหรอเนี่ย!
โชคดีที่ตอนนั้นข้อมูลจากทีมวิเคราะห์ข่าวกรองถูกส่งเข้ามาพอดี ทั้งสี่คนนั้นเป็นคนเจียงซื่อแต่กำเนิด และไม่มีวี่แววว่าจะเกี่ยวข้องกับกองกำลังต่างชาติเลย
และจุดร่วมเดียวของทั้งสี่คนก็คือ... พวกเขาเป็นพ่อค้าแม่ค้าที่ขายของอยู่ฝั่งตรงข้าม!
"พ่อค้าแม่ค้างั้นเหรอ? พวกเขาจะมีเรื่องบาดหมางอะไรกับเป้าหมายได้ล่ะ?"
"ตรวจสอบแล้วครับ ยอดสลิปการโอนเงินในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ทั้งสี่คนรวมกันมีธุรกรรมทางการเงินกับซูเฉิงแค่สองครั้งเท่านั้น!"
พอผู้การเซี่ยได้ยินแบบนี้ คิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่น นี่มันไม่ชอบมาพากลสุดๆ ตามหลักแล้ว ปริมาณการปฏิสัมพันธ์แค่นี้ไม่น่าจะทำให้เกิดแรงจูงใจในการทำร้ายกันได้เลยนี่นา!
หรือว่า... พ่อค้าสี่คนนี้แค่ต้องการจะข้ามถนนเฉยๆ? มันก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ
แต่ทีมเถี่ยหลิวเป็นคนของเขา เขามั่นใจในสัญชาตญาณและการประเมินสถานการณ์ของลูกน้องดี...
"เถี่ยหลิวหมายเลขแปด แฝงตัวเข้าไปในฝูงชน คอยตามประกบอยู่รอบๆ เตรียมพร้อมคุ้มกันตลอดเวลา!"
"จำไว้ การเคลื่อนไหวต้องเน้นให้แนบเนียนที่สุด! ถ้าเป็นไปได้ให้ใช้วิธีขัดขวาง สรุปก็คือ ห้ามให้เป้าหมายรู้ตัวว่าเรากำลังคุ้มกันเขาอยู่เด็ดขาด!"
ผู้การเซี่ยมอบหมายสถานการณ์หน้างานให้กับเถี่ยหลิว ทุกคนจ้องหน้าจออย่างเคร่งเครียด ตอนนี้พวกเขากำลังสวดภาวนาให้ซูเฉิงรีบๆ เดินออกไปจากเฟรม เพื่อจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับสี่คนนั้น!
คนที่คิดแบบนี้ไม่ได้มีแค่ผู้การเซี่ยคนเดียว ตอนนี้รามานุจันก็กำลังตะโกนอยู่ในหัวของซูเฉิงเหมือนกัน
[รามานุจัน : รีบหนีไปเถอะ ฉันรู้สึกได้เลยว่าพวกเขามีเจตนาร้ายกับเราแน่ๆ!]
[ซูเฉิง : หนี? จะให้หนีไปไหน? ตอนนี้ฉันอยู่หน้าโรงเรียน เดินไปอีกนิดก็เป็นสี่แยกแล้ว กล้องวงจรปิดเยอะขนาดนี้ใครมันจะกล้าลงมือ! ฝั่งตรงข้ามก็มีรถตำรวจจอดอยู่ด้วย!]
[ซูเฉิง : ถ้าพวกมันมีเจตนาร้ายจริงๆ เราก็ต้องใช้จังหวะนี้แหละ ทำความเข้าใจให้รู้เรื่องว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!]
ซูเฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจ้องมองสี่คนที่กำลังเดินตรงเข้ามาอย่างไม่วางตา สายตาของเขามันแน่วแน่เสียจนหนึ่งในสี่คนนั้นเริ่มหลบตา ไม่กล้าสบตาด้วยแล้ว!
บางทีในใจของพวกเขา ในฐานะคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนและคลุกคลีในสังคมมาเป็นสิบๆ ปี การเดินรี่เข้าไปด้วยสายตาดุดันแบบนี้ ไอ้นักเรียนตรงหน้ามันควรจะหันหลังวิ่งหนีไปแล้วสิ!
แต่นี่มันดันยืนจ้องพวกเขากลับหน้าตาเฉยเนี่ยนะ?
คนตัวสูงที่เดินอยู่ตรงกลางคือพ่อค้าขายข้าวปั้น บริเวณนี้คนพลุกพล่านเกินไป เขาเดินเข้าไปใกล้ซูเฉิง
แต่ก็ไม่กล้าข่มขู่ซูเฉิงตรงๆ จึงแกล้งทำเป็นมองไปทางอื่น แล้วกดเสียงต่ำพูดเบาๆ
"ไอ้เด็กเวร ที่แกยุให้นักเรียนในโรงเรียนไม่มากินข้าวร้านพวกฉัน เป็นไอเดียของแกใช่ไหม!"
"ไสหัวกลับไปบอกทุกคนเลยนะ ว่าต้องมากินที่ร้านฉัน!"
พอได้ยินคำพูดนี้ แววตาของซูเฉิงก็เต็มไปด้วยความงุนงง เวลาที่โรงเรียน ถ้าฉันไม่ตั้งใจเรียน ฉันก็คุยกับคนดังในหัวตลอด
สมองหมาๆ ของแกคิดได้ยังไง ว่าฉันจะเอาเวลาว่างไปสั่งให้นักเรียนไม่ต้องมากินข้าวร้านแกน่ะฮะ!
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกเป็นใคร!
[รามานุจัน : ขอร้องล่ะครับ อย่าไปต่อปากต่อคำกับเขาเลย! พวกเขามีตั้งสี่คนนะ แถมสายตายังน่ากลัวมากด้วย!]
[ซูเฉิง : นายเป็นถึงคนดังระดับโลก ทำไมปอดแหกขนาดนี้ฮะ? พวกมันก็แค่พวกสมองกลวงเท่านั้นแหละ!]
[ซูเฉิง : ถ้าฉันควบคุมเด็กทั้งโรงเรียนได้จริงๆ ฉันยิ่งไม่มีทางฟังคำสั่งมันหรอก! ยังจะหน้าด้านสั่งให้ทุกคนไปกินร้านมันอีก?]
[ซูเฉิง : ไอ้ปัญญาอ่อนสี่ตัวนี้คงไม่ได้คิดว่าถนนฝั่งตรงข้ามเป็นเขตอิทธิพลของพวกมันหรอกนะ...]
จู่ๆ ซูเฉิงก็นึกถึงเรื่องแปลกๆ ขึ้นมาได้ ก่อนหน้านี้ไอ้อันธพาลที่มาหาเรื่องแฟนครูหวัง ดูเหมือนจะไม่ได้มีแผงลอยเป็นของตัวเองนี่นา
ตามหลักแล้วไอ้อันธพาลนั่นก็ไม่น่าจะมีเรื่องบาดหมางอะไรกับแฟนของครูหวังโดยตรง แต่ไอ้สี่คนตรงหน้านี้กลับดูจะใส่ใจเรื่องธุรกิจบนถนนเส้นนั้นเหลือเกิน...
"เฮ้ย! คราวที่แล้วคนที่ไปหาเรื่องแฟนครูฉัน ก็คือพวกแกใช่ไหม?"
"พวกแกจ้างไอ้อันธพาลนั่นมาใช่ไหม?"
"โดนจับเข้าไปข้างในแล้ว มันไม่ได้ซัดทอดมาถึงพวกแกหรือไง?"
ทุกประโยคที่ซูเฉิงพูดออกมา ทำให้สีหน้าของฝั่งตรงข้ามเจื่อนลงเรื่อยๆ ในใจของซูเฉิงตอนนี้แทบจะฟันธงไปแล้ว
ต้องเป็นไอ้สี่คนนี้แน่ๆ ที่รู้สึกว่าแผงลอยของแฟนครูหวังไปแย่งลูกค้าพวกมัน มันก็เลยจ้างไอ้อันธพาลนั่นไปก่อกวน!
"แม่งเอ๊ย แกคิดให้ดีๆ นะเว้ย ไม่งั้น..."
ชายตัวสูงยังพูดไม่ทันจบ รปภ. ของโรงเรียนสองคนก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงเปิดประตูเตรียมจะเดินออกมา ทั้งสี่คนเห็นท่าไม่ดีจึงหันหลังเดินไปทางทิศตะวันออก ทำทีเหมือนกำลังจะข้ามถนน!
แถวนี้คนพลุกพล่าน การเดินหลบไปแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติสุดๆ แต่ที่มันไม่ปกติก็คือ ตอนนี้ซูเฉิงดันเดินตามหลังสี่คนนั้นไปเนี่ยสิ?
ทว่า เสียงที่ดังออกมาจากวิทยุสื่อสารกลับเริ่มลุกลน ส่วนผู้การเซี่ยถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความตกใจ!
หมายความว่าไง ที่เป้าหมายคุ้มครองของเรากำลังเดินสะกดรอยตามผู้ชายสี่คนที่เพิ่งจะข่มขู่เขาไปแหม็บๆ!
เชี่ยเอ๊ย! เขาคงไม่ได้กะจะลุยเดี่ยวกับพวกมันหรอกนะ!
[ซูเฉิง : รีบช่วยฉันคิดวิธีหน่อย แถวนี้พอจะมีวิธีจัดการพวกมันโดยที่ไม่ให้ถูกจับได้ไหม?]
[รามานุจัน : คุณครับ! หยุดเถอะ! เราไปขอความช่วยเหลือจากตำรวจได้นะครับ!]
[ซูเฉิง : ทำไมนายถึงได้ปอดแหกขนาดนี้เนี่ย อาจารย์คนก่อนที่สอนฉันต่อยตีคือนิวตันนะเว้ย สอนไปต่อยไปเลยล่ะ!]
นิวตัน? พอได้ยินชื่อนี้ รามานุจันก็ถึงกับอึ้งไปเลย!
อาจารย์ของเขาเคยเปรียบเปรยว่าเขาคือ นิวตันคนที่สอง และที่มหาวิทยาลัยในอังกฤษที่เขาเรียน ชื่อของนิวตันได้รับการยกย่องราวกับคัมภีร์ไบเบิล!
ฉัน... ต้องพิสูจน์ตัวเองซะหน่อยแล้ว!
[รามานุจัน : คุณตามพวกนั้นไปก่อน เดี๋ยวฉันจัดการเอง!]
[รามานุจัน : ในเมื่อฟิสิกส์ยังใช้สู้ได้ คณิตศาสตร์ก็ต้องใช้ได้เหมือนกัน!]