บทที่ 21 การแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีแต่ปางก่อน x การสั่งสอนนาวากิ

บทที่ 21 การแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีแต่ปางก่อน x การสั่งสอนนาวากิ

ลานฝึกซ้อมผู้อาวุโส ตระกูลอุจิวะ

เด็กน้อยทั้งสามมารวมตัวกันพร้อมหน้าแล้ว อุจิวะ ฟุงาคุ ก็มาร่วมด้วยเช่นกัน ในฐานะแขกรับเชิญพิเศษของวันนี้

ฮันมะกำลังอธิบายแนวทางการประยุกต์ใช้และการถ่ายทอดประสบการณ์การควบคุมจักระในวิชากระบวนท่าให้คุชินะฟัง ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น นางพยักหน้าหงึกหงักอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับรวบรวมจักระไว้ที่หมัดทั้งสองข้าง

ดูเหมือนนางจะโปรดปรานรูปแบบการต่อสู้นี้มากเป็นพิเศษ

ส่วนมินาโตะนั้นถือกระดาษร่างไว้ในมือ กำลังตั้งอกตั้งใจคัดลอกคัมภีร์วิชาเทพสายฟ้าเหิน เขาเริ่มรู้สึกได้แล้วว่าวิชานินจานี้ถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยแท้

มินาโตะที่ภายนอกดูเงียบขรึม กลับกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้วิชานินจานี้อย่างยิ่ง เขายังตั้งชื่อกระบวนท่าทั้งสิบสองของตนเองไว้แล้วด้วย เช่น: กระบวนท่าที่สามพายุหมุนวายุคลั่งแห่งโคโนฮะ

ฟังดูเท่ไม่เบาเลยใช่ไหมล่ะ? ชื่อท่าสุดอลังการแบบนี้ พอร่ายจบปุ๊บก็จัดการศัตรูได้ปั๊บ หึหึ

สำหรับนาวากินั้น... เขามาสาย ซึนาเดะต้องลากคอเขาให้รีบวิ่งกระหืดกระหอบมา

"—ขอโทษคร้าบ อาจารย์ฮันมะ!!!"

นาวากิที่วิ่งมาอย่างหน้าตั้ง ในที่สุดก็มาถึงสายไปครึ่งชั่วโมง ซึนาเดะส่งยิ้มเจื่อนๆ เชิงขอโทษ ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่นาวากิอย่างดุดัน

ฮันมะเห็นซึนาเดะมาด้วย เขาก็แย้มยิ้มอ่อนโยน ใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตาไปปรากฏตัวข้างๆ นาง แล้วกระซิบข้างหู "ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว ข้าก็คิดถึงเจ้าอีกแล้ว"

"เมื่อเช้าเราเพิ่งจะทานมื้อเช้าด้วยกันแท้ๆ แถมยังออกกำลังกายด้วยกันอีก หึ..." ซึนาเดะคิดในใจ

นางกลอกตาสวยๆ ไปมา ก่อนจะประกาศก้องด้วยเสียงอันดัง หวังให้ได้ยินกันไปทั้งตระกูลอุจิวะ:

"มีใครได้ยินบ้างไหม? ข้าคือซึนาเดะ และอุจิวะ ฮันมะ เขาบอกว่าเขาคิดถึงข้าล่ะ!!!"

หลังจากความเงียบงันชั่วอึดใจ บรรดาหนุ่มสาวในตระกูลก็เริ่มโห่ร้องแซวกันยกใหญ่

"พี่ฮันมะ ท่านคิดถึงนางจริงหรือเนี่ย?"

"พี่ฮันมะ ท่านรับมือสาวเซ็นจูไหวรึเปล่าเนี่ย?!"

ฮันมะยิ้มบางๆ ความกล้าหาญ จิตวิญญาณอันเร่าร้อน และสติปัญญาอันเฉียบแหลมของซึนาเดะ คือสิ่งที่ดึงดูดใจเขามากที่สุด

เขาสูดหายใจลึก และตอบกลับด้วยเสียงที่ดังยิ่งกว่า "ซึนาเดะ ข้าก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน!!!"

เสียงโห่ร้องเป่าปาก เสียงแซว และเสียงเพลงดังก้องไปทั่วตระกูลอุจิวะ หากตั้งใจฟังดีๆ อาจจะได้ยินเสียงของตาเฒ่าเซ็ตสึนะรวมอยู่ด้วยซ้ำ

นี่ไม่ใช่แค่การแสดงความรักหวานแหวว แต่ยังเป็นการประกาศการมีอยู่ของซึนาเดะให้ตระกูลอุจิวะได้รับรู้

มันคือการประกาศต่อสมาชิกตระกูลอุจิวะทุกคน และเป็นการทดสอบท่าทีของพวกตนไปในตัว

การแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างเซ็นจูและอุจิวะ ในรอบพันปี นี่คงเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้

การแต่งงานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์เป็นหนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดในการยุติข้อพิพาทและสร้างความไว้วางใจมาตั้งแต่โบราณกาล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับทั้งสองคนนี้: คนหนึ่งคือบุตรชายของอดีตผู้นำตระกูล ศิษย์ของเซ็นจู โทบิรามะ นามว่า อุจิวะ คางามิ ส่วนอีกคนคือหลานสาวสายตรงของเซ็นจู ฮาชิรามะ

ฐานะของพวกเขาคู่ควรกัน บิดามารดาต่างก็มีสายสัมพันธ์อันดี และทั้งคู่ก็เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก หากละทิ้งความแค้นฝังหุ่นของสายเลือดในอดีต พวกเขาก็คือคู่สร้างคู่สมที่สวรรค์สรรค์สร้าง

หากเป็นในยุคเซ็นโงคุ นี่คงเทียบได้กับการที่ผู้นำตระกูลแต่งงานกันก่อน ซึ่งมีโอกาสสูงที่สมาชิกตระกูลที่เหลือจะแต่งงานข้ามสายเลือดกันด้วย และอาจนำไปสู่การรวมตัวกันของทั้งสองตระกูลในที่สุด

แม้แต่ในปัจจุบัน มันก็ยังมีความหมายอย่างมากต่อการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอำนาจของโคโนฮะ

ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าสมาชิกตระกูลจะยังมีท่าทีตอบรับในเชิงบวกต่อ "การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์" ครั้งนี้

เด็กน้อยทั้งสามยังไม่โตพอที่จะเข้าใจ พวกเขาบุ้ยปาก คิดเพียงแค่ว่าผู้ใหญ่สองคนนี้ ทำตัวไม่รู้จักโตเอาเสียเลย

ทว่า อุจิวะ ฟุงาคุ กลับมองเห็นอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขาเข้าใจถึงนัยยะสำคัญของการครองคู่ระหว่างซึนาเดะและฮันมะเป็นอย่างดี

เขามองซึนาเดะและฮันมะด้วยความอิจฉา หากมีความแข็งแกร่งมากพอ ตระกูลก็ไม่ใช่อุปสรรค แต่จะเป็นเพียงเบื้องหลังที่คอยสนับสนุน

เขากระแอมเบาๆ เรียกให้ฟุงาคุและนาวากิก้าวออกมาข้างหน้า เพื่อเริ่มต้นการสอนในวันนี้

"นาวากิ ข้าเชื่อว่าเจ้ารู้จักฟุงาคุ พวกเจ้าเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันที่สถาบันนินจา"

"เขาเพิ่งได้รับการเลื่อนขั้นเป็นจูนิน เจ้าจะต้องฝึกซ้อมต่อสู้กับเขา วันนี้เราจะเน้นไปที่การต่อสู้จริง"

"ทั้งสองฝ่ายต้องใส่กันให้เต็มที่ หากมีอันตราย ข้าจะเข้าไปแทรกแซงเอง"

หลังจากอธิบายให้นาวากิฟัง ฮันมะก็หันไปพูดคุยกับฟุงาคุอีกสองสามประโยค ซึ่งสีหน้าของฟุงาคุดูไม่สบอารมณ์นัก

เห็นได้ชัดว่าฟุงาคุคิดว่าการต่อสู้กับเด็กอย่างนาวากินั้นเป็นเรื่องน่าเบื่อ

"—เริ่มได้"

นาวากิหยิบอุปกรณ์นินจาออกมา และตะโกนใส่ฟุงาคุเสียงดัง:

"ฟุงาคุ ไอ้หน้าแก่ ถือเป็นเกียรติของเจ้าแล้วนะที่ได้สู้กับข้า!"

เห็นสีหน้ารำคาญใจของฟุงาคุ นาวากิก็รู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก เป็นจูนินแล้วยังไงล่ะ?

ข้าผู้นี้คือชายที่จะได้เป็นโจนินในอนาคตเชียวนะ!

สีหน้าของฟุงาคุดำมืดลงไปอีก อันที่จริง เขามีร่องน้ำตาที่ลึกและเห็นได้ชัดมาตั้งแต่เกิด และมักจะโดนคนในตระกูลเอามาล้อเล่นอยู่บ่อยๆ

แม้แต่หญิงคนรักของเขา อุจิวะ มิโคโตะ ยังเคยล้อว่าท่านผู้อาวุโสเซ็ตสึนะดูอ่อนวัยกว่าเขาเสียอีก

ฟุงาคุยังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่ม ห่างไกลจากชายวัยกลางคนในเนื้อเรื่องเดิมที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากครอบครัว ลูกๆ และหมู่บ้าน

เขา อุจิวะ ฟุงาคุ ในตอนนี้ ก็มีอารมณ์ฉุนเฉียวเหมือนกันนะ

เนตรวงแหวนสองโทโมเอะสีแดงฉานหมุนวนอย่างช้าๆ มือของเขาขยับอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน ชูริเคนสิบสองอันพุ่งเข้าใส่นาวากิด้วยความเร็วสูง ตามวิถีโค้งอันซับซ้อนและคาดเดายาก

นาวากิมองดูชูริเคนเหล่านั้นด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเห็นเทคนิคการขว้างที่สามารถทำให้ดาวกระจายเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศได้แบบนี้มาก่อน

อาศัยสมรรถภาพทางกายที่ยังคงยอดเยี่ยม เขาพยายามหลบหลีกการโจมตีจากชูริเคนอย่างทุลักทุเล แต่จังหวะก้าวเท้าของเขาก็ปั่นป่วน และเสียสมดุลไปเสียแล้ว

"หึ ช่องโหว่เต็มไปหมด"

ฟุงาคุมองดูจังหวะเท้าที่สับสนของคู่ต่อสู้ พุ่งทะยานเข้าไปหาโดยตรง และตวัดดาบคาตานะเข้าใส่นาวากิ คมดาบอันเย็นเยียบหยุดนิ่งอยู่ตรงลำคอของเขา

ฮันมะส่งสัญญาณให้ฟุงาคุหยุด เดินเข้าไปหา และเริ่มอธิบาย

"สำหรับนินจาที่ต่ำกว่าระดับโจนินพิเศษ ชูริเคนถือเป็นอาวุธโจมตีที่มีประโยชน์มาก"

"พวกมันสามารถสกัดกั้นการเคลื่อนไหวของศัตรู ทดสอบความแข็งแกร่ง และสำรวจสภาพของศัตรู สำหรับผู้เชี่ยวชาญการขว้างชูริเคนอย่างฟุงาคุ มันสามารถใช้ปลิดชีพศัตรูได้โดยตรงเลยทีเดียว"

"ผลงานของนาวากิเมื่อครู่ แม้จะดูย่ำแย่ แต่ก็อยู่ในระดับของเกะนินทั่วไป เอ้อ... เป็นเกะนินที่ค่อนข้างใช้ได้เลยแหละ อย่างน้อยเขาก็หลบชูริเคนพ้น"

เห็นใบหน้าของนาวากิที่ค่อยๆ แดงก่ำขึ้น ฮันมะจึงเอ่ยคำปลอบใจไปสักประโยค

"ต่อไป ห้ามฟุงาคุใช้อุปกรณ์นินจาประเภทขว้างปา เริ่มต่อได้"

นาวากิมองฮันมะอย่างดื้อดึง "ข้าแค่พลาดไปหน่อยเดียวเอง ท่านไม่ต้องมาออมมือให้ข้าหรอก ข้าแข็งแกร่งมากนะ!"

ฮันมะไม่ได้ใส่ใจกับความดื้อรั้นของเขา พยักหน้า และส่งสัญญาณให้เริ่มต่อ

ฟุงาคุจ้องมองนาวากิด้วยสายตาหยิ่งยโส นิ้วมือขยับประสานอินอย่างรวดเร็ว "คาถาไฟ: ลูกไฟยักษ์!"

ลูกไฟสีส้มขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาเขา นาวากิไม่ได้ตื่นตระหนก และเริ่มประสานอิน แต่ความเร็วของเขาก็ยังไม่เร็วพอนัก

"คาถาน้ำ: กำแพงวารี!"

ต้องขอบคุณจักระอันมหาศาลของนาวากิ แม้ว่าการร่ายวิชาของเขาจะเชื่องช้า แต่ก็ยังสามารถรับมือกับลูกไฟยักษ์ได้

"ฟู่—"

การปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างไฟและน้ำทำให้เกิดหมอกหนาทึบ ปกคลุมร่างของนาวากิไว้

ฟุงาคุเหยียดยิ้ม และขยับนิ้วประสานอินอีกครั้ง "คาถาดิน: คลื่นพสุธา!"

พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน ดินโคลนจำนวนมหาศาลผสมกับน้ำจากกำแพงวารีที่เขาเพิ่งปล่อยออกมา พุ่งทะลักเข้าใส่นาวากิอย่างเกรี้ยวกราด

ยังคงอยู่ท่ามกลางสายหมอก นาวากิมองเห็นเบื้องหน้าเพียงลางๆ สายตาของเขามืดมน และเขาเลือกที่จะใช้คาถานินจาในการตั้งรับต่อไป

ขณะที่นาวากิกำลังพยายามเร่งความเร็วในการประสานอิน เขาก็เห็นฟุงาคุกระโดดขึ้นสูง และฟันดาบคาตานะลงมาหาเขาอย่างดุดันจากเบื้องบน

เมื่อมองดูโคลนถล่มบนพื้น นาวากิค่อยๆ คำนวณ หากเขาเผชิญหน้ากับมันตรงๆ โดยละทิ้งการป้องกัน ฟุงาคุก็จะตกลงมาในบ่อโคลนพร้อมกับเขาด้วย และในบ่อโคลน เขาจะได้เปรียบเรื่องพละกำลังทางกายภาพ!

สายตาของนาวากิแน่วแน่ เขาหยิบคุไนออกมา กระโดดขึ้นไป และเผชิญหน้ากับฟุงาคุโดยตรง

เมื่อเห็นนาวากิพุ่งเข้าใส่เขาตรงๆ ฟุงาคุถึงกับผงะ เขาหมายความว่ายังไง? หรือเขามีเทคนิคพิเศษอะไรซ่อนอยู่?

ทว่าฟุงาคุไม่ปล่อยให้ความตื่นตระหนกครอบงำ เนตรวงแหวนสองโทโมเอะของเขาหมุนวนอย่างช้าๆ และจักระวิชาลวงตาก็ถูกรวบรวมไว้

"วิชาลวงตา: ภาพสะท้อนนรกานต์!"

นาวากิมองเข้าไปในดวงตาสีแดงอันน่าหลงใหลคู่นั้น เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี ทันใดนั้น อาการวิงเวียนศีรษะก็ถาโถมเข้าใส่ แล้วเขาก็ร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ