ตอนที่ 40 เย็นชาสุดๆ หยิ่งยโสสุดๆ (3)

ตอนที่ 40 เย็นชาสุดๆ หยิ่งยโสสุดๆ (3)

ฉู่สวี่หลบไม่ทัน ท่อนชอล์กจึงลอยมาโดนหน้าผากเข้าอย่างจัง

เขายกมือขึ้นกุมหน้าผาก แสร้งทำเป็นร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย!"

สวี่อ้านปรายตามองเขาแวบหนึ่ง คร้านที่จะใส่ใจกับทักษะการแสดงอันห่วยแตกนั้น เขาหันหน้าไปทางประตู

"นักเรียนกู้ เข้ามาได้เลย"

สิ้นคำพูด

ร่างสูงโปร่งของเด็กสาวก็เดินเข้ามาใกล้

สายตาหลายคู่พากันจับจ้องไปที่ประตูเป็นตาเดียว บรรยากาศภายในห้องเรียนเงียบกริบลงในพริบตา

สำหรับกู้ชิงหนิงแล้ว ทุกคนในห้องต่างก็เคยได้ยินแต่ชื่อเสียงเรียงนาม ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน ทว่าพอได้มาเห็นตัวจริงในวันนี้ ลำพังแค่ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มที่กระจ่างใสบริสุทธิ์ดุจหยกงาม ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาต้องตกตะลึงจนตาค้าง

ทุกคนต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึก

เบ้าหน้าระดับนี้...

สุดยอดไปเลยว่ะ

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและชื่นชม กู้ชิงหนิงก้าวเท้าเดินขึ้นไปบนแท่นโพเดียมด้วยท่วงท่าที่ไม่ช้าไม่เร็ว

"นักเรียนกู้ แนะนำตัวให้เพื่อนๆ รู้จักหน่อยสิ" สวี่อ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"กู้ชิงหนิง"

ไม่มีคำพูดใดๆ เยิ่นเย้อให้มากความ น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเย็นเยือกไปถึงกระดูกดำ

บรรดานักเรียนที่นั่งอยู่ด้านล่างต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองเธออย่างเหม่อลอย ภายในห้วงความคิดของทุกคนกำลังฉายภาพข่าวลือต่างๆ นานาที่เกี่ยวข้องกับกู้ชิงหนิงซ้ำไปซ้ำมา

เป็นใบ้

อ่อนแอ

รังแกง่าย

ทุกคนต่างก็รู้สึกงุนงงสับสน สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างของเด็กสาว ก่อนจะบังเอิญไปสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับอันแสนเย็นชาคู่นั้น ทำเอาพวกเขาถึงกับสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

สวี่อ้านหันไปมองกู้ชิงหนิง พลางหัวเราะแห้งๆ ออกมา

"นักเรียนกู้ ไม่มีอะไรจะพูดเพิ่มเติมแล้วงั้นเหรอ?"

"ไม่มีค่ะ"

เย็นชาสุดๆ

หยิ่งยโสสุดๆ

และนี่ก็คือความประทับใจแรกที่ทุกคนในห้องมีต่อกู้ชิงหนิง

ข่าวลือนี่มันเชื่อถือไม่ได้จริงๆ ด้วย นี่มันลูกแกะน้อยผู้อ่อนแอที่ไหนกันเล่า ชัดเจนเลยว่านี่มันแม่เสือสาวจอมดุร้ายต่างหากล่ะ

เป็นประเภทที่ใช้แค่สายตาก็สามารถฉีกกระชากคนให้เป็นชิ้นๆ ได้เลย

สวี่อ้านกระแอมไอเบาๆ เพื่อทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดนี้

เขายกมือขึ้นชี้ไปที่ที่นั่งว่างด้านล่าง

"นักเรียนกู้ เธอไปนั่งตรงนั้นก็แล้วกันนะ"

กู้ชิงหนิงพยักหน้ารับ โดยไม่ได้เอ่ยคัดค้านสิ่งใด

เธอหอบหนังสือเรียนเดินลงมาจากแท่นโพเดียม แม้จะเก็บซ่อนความเฉียบขาดเอาไว้จนมิด แต่ก็ไม่อาจปกปิดกลิ่นอายความทรงพลังที่แผ่ซ่านออกมาตามธรรมชาติได้เลย

ทุกย่างก้าวที่เธอเดินผ่าน สายตารอบข้างก็พลันขยับตามไปทุกกระเบียดนิ้ว

ที่นั่งของเธออยู่ด้านในสุด ทันทีที่เดินเข้าไปใกล้ เด็กนักเรียนหญิงใบหน้ากลมมนก็ผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้เธอ

"ฉันชื่อซุนเฉี่ยวเฉี่ยว เธอจะเรียกฉันว่าเฉี่ยวเฉี่ยวก็ได้นะ"

เด็กสาวเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม เธอยื่นมือออกไปช่วยแบ่งเบาหนังสือเรียนส่วนหนึ่งมาจากกู้ชิงหนิงทันที

"ขอบใจนะ" กู้ชิงหนิงเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะแทรกตัวเดินเข้าไปด้านใน

ซุนเฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มกว้างจนตาหยี ดูเหมือนว่าเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ของเธอ จะไม่ได้เป็นคนเย็นชาเข้าถึงยากเหมือนอย่างที่เห็นภายนอกเสียทีเดียวนะ

"คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองดำเนินต่อไป ห้ามส่งเสียงดังโวยวายเด็ดขาด แล้วก็... ห้ามรังแกเพื่อนใหม่ด้วยเข้าใจไหม"

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาประชุมแล้ว สวี่อ้านก็เอ่ยกำชับทิ้งท้าย ก่อนจะรีบสับเท้าเดินจากไปอย่างเร่งรีบ

ทุกคนต่างพากันหัวเราะแห้งๆ อยู่ในใจ

'เหล่าสวี่นี่ช่างประเมินพวกเขาไว้สูงเสียเหลือเกิน'

'เด็กใหม่แผ่รังสีความเป็นลูกพี่ใหญ่ซะขนาดนั้น ใครมันจะกล้าไปรังแกกันล่ะ'

กู้ชิงหนิงจัดการยัดหนังสือเรียนและชุดเครื่องแบบทั้งหมดลงไปในลิ้นชักใต้โต๊ะอย่างลวกๆ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง

เมื่อเห็นดังนั้น ซุนเฉี่ยวเฉี่ยวก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปตะปบมือของเธอเอาไว้ทันที

"ไม่ได้นะ"

กู้ชิงหนิงเลิกคิ้วขึ้น สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยปรายมองเพื่อนร่วมโต๊ะ

"หืม?"

เครื่องหน้างดงามไร้ที่ติของเด็กสาวทำเอาตาของเธอพร่ามัวไปชั่วขณะ ซุนเฉี่ยวเฉี่ยวเดาะลิ้นในปากเบาๆ

'ถ้าไม่มีการเปรียบเทียบ ก็คงไม่มีการทำร้ายจิตใจสินะ เกิดมาเป็นผู้หญิงเหมือนกันแท้ๆ ทำไมพระเจ้าถึงได้สร้างคนออกมาลำเอียงขนาดนี้นะ'

เธอดึงสติกลับมา ก่อนจะรีบเอ่ยเตือน

"ในห้องเรียนห้ามเล่นโทรศัพท์มือถือนะ ถ้าขืนโดนจับได้ล่ะก็... มีหวังโดนเรียกผู้ปกครองแน่ๆ"

กู้ชิงหนิงส่งเสียงอ้อในลำคอ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน

"รบกวนช่วยหลีกทางหน่อยสิ"

ในเมื่อในห้องเรียนเล่นไม่ได้... ถ้างั้นเธอออกไปเล่นข้างนอกก็แล้วกัน

ซุนเฉี่ยวเฉี่ยวลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ เพื่อหลีกทางให้อีกฝ่ายเดินออกไป

เธอเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ

"ชิงหนิง นี่มันเป็นคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองนะ ออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกตามอำเภอใจไม่ได้หรอกนะ"

ขืนไปเดินเตร็ดเตร่ตามโถงทางเดิน แล้วบังเอิญไปจ๊ะเอ๋กับหัวหน้าฝ่ายปกครองเข้าล่ะก็... นั่นมันฝันร้ายชัดๆ เลยนะ

"ฉันรู้แล้วน่า" พูดจบ กู้ชิงหนิงก็เดินออกจากห้องเรียนไปโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามอง

แผ่นหลังที่ดูอิสระเสรีและไร้กฎเกณฑ์นั้น ทำเอาฉู่สวี่ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

เขาเองก็อยากจะมีอิสรภาพแบบนึกอยากจะเดินออกไปไหนก็ไปได้แบบนั้นเหมือนกันนะ

"เชี่ยเอ๊ย ออร่าโคตรคูลเลยว่ะ จะดาวโรงเรียนหรือเทพธิดาคนไหนก็เทียบไม่ติดเลยสักนิด"

"ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นพวกหัวแข็งไม่ใช่เล่น จิ๊ๆ... ไม่น่าเข้าไปยุ่งด้วยเลยว่ะ"

เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นมาอีกระลอก ฉู่สวี่หันขวับกลับไปมองเหยาตงที่นั่งเงียบกริบมาตั้งแต่เมื่อครู่นี้

เขาฉีกยิ้มกวนประสาท พลางเอ่ยเย้าแหย่

"ตงจื่อ ทำไมนายถึงเอาแต่ปิดปากเงียบสนิทเลยวะ หรือว่า... โดนเด็กผู้หญิงคนนั้นตกเข้าให้แล้วฮะ?"

"ไสหัวไปไกลๆ เลยไป" เหยาตงถ่มน้ำลายดังถุย ก่อนจะเอื้อมมือไปผลักใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ของเพื่อนสนิทออกไปให้พ้นทาง

[จบตอน]