ตอนที่ 34 อ้างชื่อท่านเทพ

ตอนที่ 34 อ้างชื่อท่านเทพ

มู่หรงเจ๋อใช้หลังมือทาบลงบนหน้าผากของบุตรสาว เมื่อพบว่าอุณหภูมิร่างกายของนางเป็นปกติ เขาก็ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"จริงด้วยสิ อาหราน เจ้าหลับใหลไม่ได้สติไปนานถึงเพียงนั้น การฝันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว การฝันเห็นผู้คนก็ย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา เทพเซียนที่ไหนจะมาปรากฏตัวให้คนธรรมดาพบเห็นได้ง่ายดายเช่นนั้นเล่า? อย่าไปคิดฟุ้งซ่านเลย พ่อจะไม่มีวันยอมให้เจ้าเป็นอันใดไปเด็ดขาด"

มู่หรงหลิงหรานเอ่ยแย้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ท่านพ่อ สิ่งที่ข้าพูดมาล้วนเป็นความจริงนะเจ้าคะ ท่านเทพเซียนเฒ่าเกรงว่าพวกท่านจะไม่เชื่อ ท่านก็เลยมอบของขวัญชิ้นหนึ่งมาให้ข้า เพื่อให้ข้านำมายืนยันให้พวกท่านดูเจ้าค่ะ"

ทันทีที่เอ่ยจบ นางก็หยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยข้าวของจิปาถะขึ้นมาบังเอาไว้ แล้วอาศัยจังหวะนั้นแอบนำกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากมิติวิเศษ

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของบิดาและพี่ชาย นางค่อยๆ เปิดกล่องใบนั้นออก เผยให้เห็นมีดพกเล่มเล็กที่ถูกสลักเสลาอย่างประณีตงดงามจำนวนสามเล่มนอนนิ่งอยู่ภายใน

"ท่านเทพเซียนเฒ่าบอกว่า มีดพกเหล่านี้มีทั้งหมดสามเล่ม ให้พวกเราแบ่งกันพกติดตัวเอาไว้คนละเล่มเจ้าค่ะ"

นี่คือสิ่งที่นางบังเอิญไปเจอในร้านค้าแห่งหนึ่งเมื่อหลายวันก่อน ก่อนที่นางจะสิ้นใจตายในยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด หลังจากลองทดสอบดูแล้วพบว่ามันมีความคมกริบ ปลอกมีดทำมาจากไม้ ส่วนด้ามจับและปลอกมีดก็มีลวดลายพยัคฆ์สลักเอาไว้อย่างประณีตบรรจง นางเห็นว่ามันดูดีไม่เลว จึงได้ตัดสินใจซื้อมาหนึ่งชุด ซึ่งในหนึ่งชุดนั้นมีมีดอยู่ทั้งหมดสิบเล่ม

แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งของจากยุคปัจจุบัน ทว่าเมื่อมองจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว กลับไม่หลงเหลือร่องรอยใดๆ ที่บ่งบอกว่าเป็นของจากยุคสมัยใหม่เลยแม้แต่น้อย

มู่หรงควนก้าวเดินไปข้างหน้าแล้วหยิบมีดขึ้นมาเล่มหนึ่ง ทันทีที่เขาดึงใบมีดออกจากปลอก และได้เห็นคมมีดที่สะท้อนแสงวาววับ ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ประจวบเหมาะกับที่มีกิ่งไม้ท่อนหนึ่งวางอยู่ใกล้ๆ เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วลองตวัดคมมีดฟันลงไปอย่างลืมตัว กิ่งไม้ที่มีความหนาขนาดสามนิ้วของผู้ใหญ่ กลับถูกตัดขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดายราวกับตัดเต้าหู้

มู่หรงควนถึงกับเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา เขาเอ่ยด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"นี่... นี่มันจะคมกริบเกินไปแล้ว! ชั่วชีวิตนี้ข้ายังไม่เคยพบเห็นมีดเล่มใดที่มีความคมถึงเพียงนี้มาก่อน ซ้ำใบมีดของมันก็ยังงดงามยิ่งนัก"

แววตาของมู่หรงเจ๋อเองก็ฉายแววปีติยินดีและประหลาดใจเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะมือของเขายังคงได้รับบาดเจ็บอยู่ เขาก็คงอยากจะหยิบมันมาทดลองด้วยมือของตนเองแล้ว

บนโลกใบนี้ มีบุรุษใดบ้างที่จะไม่หลงใหลในศาสตราวุธอย่างมีดดาบ สองพ่อลูกคู่นี้เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

มู่หรงหลิงหรานระบายยิ้มบางๆ

"ตอนนี้พวกท่านควรจะเชื่อข้าได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ หากไม่ใช่ฝีมือของเทพเซียน แล้วยังมีผู้ใดอีกที่จะสามารถตีมีดออกมาได้งดงามและคมกริบถึงเพียงนี้?"

"อาหราน นี่คือของที่ท่านเทพเซียนเฒ่ามอบให้เจ้าจริงๆ อย่างนั้นหรือ?"

แม้ว่าภายในใจของมู่หรงเจ๋อจะปักใจเชื่อไปแล้วกว่าครึ่ง ทว่าเขาก็ยังคงอยากจะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ "แล้วท่านนำมามอบให้เจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?"

"เป็นความจริงเจ้าค่ะ เป็นช่วงเวลาที่พวกท่านนำสมุนไพรไปขาย แล้วปล่อยให้ข้าอยู่เฝ้าบ้านเพียงลำพัง ในระหว่างที่ข้ากำลังนอนหลับ ข้าก็ได้ฝันเห็นท่าน..."

"ดูเหมือนว่าท่านจะคิดว่าข้าจำเป็นต้องมีอาวุธเอาไว้ป้องกันตัว อีกทั้งในยามปกติก็ยังสามารถนำมาใช้หั่นสมุนไพรหรือทำประโยชน์อื่นๆ ได้ และพอข้าลืมตาตื่นขึ้นมา มีดเหล่านี้ก็ปรากฏอยู่ข้างหมอนของข้าแล้วเจ้าค่ะ"

สองพ่อลูกหันมาสบตากัน ภายในใจของพวกเขาต่างก็หลงเชื่อในคำพูดของนางอย่างสนิทใจ อย่างไรเสีย อาหรานก็คงไม่มีเงินทองไปหาซื้อมีดชั้นดีเช่นนี้มาหลอกลวงพวกเขาได้อย่างแน่นอน

'หรือว่าบนโลกใบนี้ จะมีเทพเซียนคงอยู่จริงๆ?' มู่หรงเจ๋อลอบคิดในใจอย่างตื่นตะลึง

"ท่านพ่อ ข้าได้ให้คำมั่นสัญญากับท่านเทพเซียนเฒ่าเอาไว้ ว่าจะไม่ยอมให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องราวของท่านมากนัก ดังนั้น พวกท่านห้ามแพร่งพรายเรื่องที่ท่านมอบของขวัญให้ข้าเด็ดขาดเลยนะเจ้าคะ แม้แต่ท่านแม่ก็ห้ามบอก ไม่อย่างนั้นหากไปยั่วโมโหให้ท่านโกรธขึ้นมา ครอบครัวของพวกเราจะต้องเผชิญกับมหันตภัยครั้งใหญ่เป็นแน่"

'เรื่องราวของมีดพวกนี้มันดูเหลือเชื่อจนเกินไป ให้มีคนรู้เรื่องนี้น้อยที่สุดย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุด' มู่หรงหลิงหรานลอบคิดในใจ

ในขณะเดียวกัน ภายในมิติวิเศษ ฉางฉีเสินจวินที่กำลังแอบฟังคำพูดของมู่หรงหลิงหรานอยู่ ก็ถึงกับกลอกตาบนอย่างเอือมระอา

'ถือว่าแม่นางน้อยผู้นี้ยังพอมีความฉลาดหลักแหลมอยู่บ้าง วันข้างหน้าไม่ว่านางจะก่อเรื่องอันใด หรือเอาของประหลาดสิ่งใดออกมา ก็สามารถโยนความผิดและเอาชื่อของข้าไปแอบอ้างได้ทั้งหมดสินะ'

'แต่ว่า... ข้าดูแก่ชราถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? แม้ว่าอายุอานามของข้าจะมากไปสักหน่อย ทว่าผู้ใดก็ตามที่เคยพบเห็นข้า ล้วนเอ่ยปากชมเชยว่าข้าเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและองอาจผ่าเผยกันทั้งนั้นมิใช่หรือ?'

'หรือว่าน้ำเสียงของข้า จะทำให้คนฟังรู้สึกว่าข้าเป็นตาเฒ่าแก่หง่อมกันนะ?'

ฉางฉีเสินจวินในยามนี้ กำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความคลางแคลงใจในตนเองอย่างหนัก

เมื่อสองพ่อลูกได้ยินคำว่ามหันตภัยครั้งใหญ่ พวกเขาก็พลันดึงสติกลับมาได้ทันที มู่หรงเจ๋อปรายตามองออกไปนอกถ้ำหินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาจ้องมองบุตรชายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เรื่องที่อาหรานเล่าให้ฟังในวันนี้ ห้ามนำไปแพร่งพรายให้ผู้ใดรับรู้โดยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?"

[จบตอน]