ตอนที่ 15 ช่วยคน

ตอนที่ 15 ช่วยคน

เพียงครู่เดียว บุคคลสองคนที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ก็แหวกพุ่มหญ้าแล้วเดินโซเซออกมา

เมื่อหนึ่งในนั้นสังเกตเห็นผู้คนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เขาก็ชักกระบี่ในมือขึ้นมาทันที พร้อมกับจ้องมองคนทั้งสามฝั่งตรงข้ามด้วยความระแวดระวัง

"จิ่งเซวียน อย่าวู่วาม"

บุรุษที่ถูกประคองอยู่เอ่ยห้ามพลางส่ายหน้า มือของเขายังคงกุมบาดแผลบริเวณหน้าอกข้างขวาที่เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคนกลุ่มนี้เป็นเพียงครอบครัวชาวบ้านธรรมดา หาได้มีอันตรายอันใดไม่

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าจิ่งเซวียนรีบเก็บกระบี่กลับเข้าฝักทันที ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น ร่างของบุรุษที่พิงไหล่เขาอยู่ก็พลันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"พี่เก้า!"

เว่ยจิ่งเซวียนรีบเข้าไปประคองร่างของเขาเอาไว้ แล้วพยุงให้ไปนั่งพิงกับต้นไม้

ใบหน้าของเฮ่อเหลียนหรงจิ่วซีดเผือด ลมหายใจหอบกระชั้น แม้แต่ริมฝีปากก็ยังซีดเซียวไร้สีเลือด

"พี่เก้า ท่านพักผ่อนสักประเดี๋ยวก่อนเถิด คนของเราน่าจะตามมาถึงในไม่ช้านี้แล้ว"

"อืม..."

เอ่ยจบเขาก็หลับตาลง

เว่ยจิ่งเซวียนรู้สึกตื่นตระหนก เขารีบออกแรงเขย่าตัวอีกฝ่าย พร้อมกับเอ่ยด้วยความร้อนใจ

"พี่เก้า ท่านอย่าเพิ่งหลับนะ อดทนอีกนิด ห้ามหลับเด็ดขาดเลยนะขอรับ"

"ตกลง ข้า... ข้าจะไม่หลับ"

ทางด้านมู่หรงเจ๋อ เมื่อเพ่งมองจนเห็นใบหน้าของผู้บาดเจ็บชัดเจน เขาก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เมื่อพิจารณาจากสีหน้าและบาดแผลที่เลือดยังคงไหลริน ก็รู้ได้ทันทีว่าอาการบาดเจ็บนั้นสาหัสเอาการ

ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นหมอ เขาจึงเตรียมจะก้าวเท้าเข้าไปดูอาการ ทว่ากลับถูกบุตรสาวดึงแขนเอาไว้เสียก่อน

วินาทีนั้นเขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่ามือทั้งสองข้างของตนเองนั้นแทบจะพิการไปแล้ว หากยังดึงดันจะเข้าไปทำตัวเป็นวีรบุรุษ เมื่อดูจากท่าทางดุดันของคนผู้นั้นแล้ว ก็เกรงว่าอาจจะถูกฟันคอขาดได้

ทว่าหากปล่อยให้ผู้บาดเจ็บมีสภาพเช่นนี้ต่อไป ชายผู้นั้นคงมีอันตรายถึงชีวิต เขาไม่อาจทนยืนดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือได้จริงๆ

"คุณชาย ชายผู้นั้นถูกสิ่งใดทำร้ายมาหรือ?"

สุดท้ายมู่หรงเจ๋อก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามออกไปจนได้

เว่ยจิ่งเซวียนขมวดคิ้วจ้องมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองพี่เก้าที่กำลังอิดโรย เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าอนุญาต เขาจึงเอ่ยตอบ

"ระหว่างทางบังเอิญไปเจอเข้ากับพวกโจรภูเขา จึงพลาดท่าถูกแทงเข้าที่หน้าอกหนึ่งดาบ"

มู่หรงเจ๋อพยักหน้ารับ เขาเตรียมจะล้วงมือเข้าไปหยิบขวดยาในสาบเสื้อ

ทว่าหางตาของเว่ยจิ่งเซวียนกลับเหลือบไปเห็นการกระทำนั้นเสียก่อน ชายหนุ่มชักกระบี่ออกมาจ่อไปที่มู่หรงเจ๋อทันที พร้อมกับจ้องเขม็งด้วยความระแวดระวัง

"เจ้าคิดจะทำอะไร?"

มู่หรงควนไม่เสียเวลาคิดให้มากความ เขารีบพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าบิดาเอาไว้ทันที สองตาจ้องเขม็งไปยังคนทั้งสองฝั่งตรงข้าม คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

ดูเหมือนว่าเขากำลังประเมินสถานการณ์ ว่าหากต้องทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มี เขาจะสามารถปกป้องบิดาและน้องสาวให้ปลอดภัยได้หรือไม่

"อาควน"

มู่หรงเจ๋อส่ายหน้าให้บุตรชาย รอจนกระทั่งบุตรชายยอมถอยกลับไป เขาจึงรีบเอ่ยอธิบาย

"น้องชาย เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าพอจะมีความรู้เรื่องวิชาแพทย์อยู่บ้าง ก็แค่ตั้งใจจะหยิบยาออกมาให้เท่านั้น"

"อาการบาดเจ็บของเขาสาหัสมาก หากไม่รีบห้ามเลือด ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา เขาคงจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้... ขวดยาสีแดงสำหรับกิน ส่วนยาสีขาวให้นำมาบดแล้วทาพอกที่บาดแผล"

เอ่ยจบเขาก็ล้วงขวดยาออกมา เตรียมจะเดินนำไปส่งให้

ทว่าเว่ยจิ่งเซวียนกลับเอ่ยเตือนเสียงแข็ง

"ช้าก่อน เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ"

มู่หรงเจ๋อชะงักฝีเท้า และหยุดยืนอยู่กับที่ทันที

เว่ยจิ่งเซวียนหันไปมองพี่เก้าอีกครั้ง หลังจากลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หันไปมองมู่หรงหลิงหรานที่ยืนอยู่ด้านข้าง แล้วเอ่ยถามว่า

"นางคือลูกสาวของเจ้าหรือ?"

"ใช่แล้ว"

"ให้นางเป็นคนนำยามาส่งให้ข้า"

ได้ยินเช่นนั้น มู่หรงหลิงหรานก็ของขึ้นทันที นางยืนเท้าสะเอวแล้วตวาดแหว

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เจ้าจะทำเกินไปแล้วนะ! ท่านพ่อของข้าเพียงแค่อยากจะช่วยชีวิตคน แต่เจ้ากลับมาระแวงกันเช่นนี้... ท่านพ่อ ไม่ต้องไปช่วยเขาแล้วเจ้าค่ะ ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ!"

เว่ยจิ่งเซวียนถึงกับชะงักงัน เมื่อตั้งสติได้ เขาก็มองนางด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

'เกิดมาจนป่านนี้ ข้าเพิ่งจะเคยถูกเด็กสาวที่ผมยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่งด่าว่าเป็นไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนั้นหรือ? ดูอย่างไรข้าก็อายุมากกว่าเด็กคนนี้เห็นๆ'

เฮ่อเหลียนหรงจิ่วก็ปรายตามองมู่หรงหลิงหรานที่กำลังโกรธจัดเช่นกัน

'ตัวก็เล็กแค่นี้ แต่อารมณ์ช่างร้ายกาจเสียจริง ทว่านิสัยใจคอก็นับว่าตรงไปตรงมาไม่เลว'

มู่หรงเจ๋อตบไหล่บุตรสาวเบาๆ อันว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ พวกเขาระมัดระวังตัวเอาไว้ก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

"ยาขวดนี้มีสรรพคุณดีเยี่ยมมาก หากพวกเจ้าได้ลองใช้ดูก็จะรู้เอง"

เอ่ยจบเขาก็ส่งสายตาบอกให้บุตรสาวนำยาไปส่งให้

[จบตอน]