บทที่ 46: เสือโคร่งไซบีเรียหมายหัวเสือดาวดำ! (2/2)

ในฐานะคนเลี้ยงสัตว์ผู้มากประสบการณ์ ผู้เป็นแม่รู้ดีว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วรีบคว้าปืนลูกซองแฝดที่แขวนอยู่บนผนังลงมาอย่างรวดเร็ว

"พวกเธอเข้าไปหลบในห้องด้านในซะ"

"หลี่อวิ๋นปิง เฟิ่งเจวียน เฟิ่งเสีย หยิบหอกกับธนูมาแล้วยืนอยู่ข้างหลังแม่"

"แอนนา พาลูกๆ รีบเข้าไปในห้องด้านในสุดทางฝั่งตะวันออก"

"ลงกลอนประตูให้แน่น ถ้าแม่ไม่เรียกก็ห้ามออกมาเด็ดขาด!"

ห้องด้านในสุดทางฝั่งตะวันออกคือฐานทัพลับที่หลี่อวิ๋นเฟิงสร้างขึ้นมาเพื่อตัวเอง ห้องนี้มีความสูงประมาณห้าเมตร หลี่อวิ๋นเฟิงใช้ไม้ต่อเติมข้างในจนกลายเป็นสามชั้น จะเรียกว่าสามชั้นก็คงไม่ถูกนัก! ต้องบอกว่าเป็นเตียงที่อยู่สูงจากพื้นหนึ่งเมตร เตียงที่สองสูงสองเมตรครึ่ง และเตียงบนสุดซึ่งอยู่สูงจากพื้นสี่เมตร

หลี่อวิ๋นเฟิงเชื่อมต่อแต่ละชั้นด้วยขั้นบันได เตียงชั้นบนสุดนั้นมีขนาดใหญ่มากๆ เขาถึงขั้นเจาะช่องเอาไว้ด้านบน พอถึงฤดูร้อนก็สามารถเปิดหน้าต่างออกเพื่อนอนดูดาวได้

"แม่คะ!" แอนนาทำท่าจะปฏิเสธ แต่เมื่อเจอสายตาดุๆ ของแม่จ้องมองมา เธอก็ต้องยอมทำตามแต่โดยดี

พรึ่บ! พรึ่บ!

พี่สะใภ้ทั้งสองของหลี่อวิ๋นเฟิงก็รีบขยับตัวเช่นกัน คนหนึ่งถือมีดเลาะกระดูก ส่วนอีกคนถือหอก

หลี่อวิ๋นปิง พี่สาวของหลี่อวิ๋นเฟิง คว้าธนูและลูกธนูของพ่อมาถือไว้ เธอขึ้นสายธนู ง้างรอไว้ แล้วยืนดักอยู่ตรงประตู

เสือดาวดำย่อตัวลงต่ำและยืนขวางอยู่เบื้องหน้าผู้เป็นแม่

"ไอ้ม้าเวร!"

"เร็วเข้า เร็วขึ้นอีก!"

ในขณะเดียวกัน หลี่อวิ๋นเฟิงก็ยืนขึ้นบนหลังม้าแล้ว เขาอยู่ในท่ากึ่งหมอบบนหลังม้า ซึ่งจะช่วยให้ม้าวิ่งได้เร็วยิ่งขึ้น นี่คือประสบการณ์ที่บรรดาคนเลี้ยงสัตว์รุ่นเก่าสั่งสมมา!

ภายในเวลาสิบนาที เสือโคร่งไซบีเรียก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านแล้ว ปกติหลี่อวิ๋นเฟิงจะใช้เวลาแค่ห้านาทีในการเดินทางจากสหกรณ์กลับมาที่หมู่บ้าน แต่ตอนนี้ หิมะด้านนอกตกหนักมาก หิมะบนพื้นทับถมจนลึกเกือบครึ่งเมตร

การเดินทางแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย โดยเฉพาะเมื่อเส้นทางที่หลี่อวิ๋นเฟิงใช้คือทางเลียบชายคุ้งน้ำ การขี่ม้าเลียบชายคุ้งน้ำกลับหมู่บ้านนั้น หิมะริมแม่น้ำจะยิ่งลึกกว่าปกติ หากเป็นพื้นราบ หิมะก็คงหนาแค่ยี่สิบหรือสามสิบเซนติเมตรเท่านั้น

"บ้าเอ๊ย!"

"รีบเหาะไปเลยสิวะ!"

หลี่อวิ๋นเฟิงฟาดฝ่ามือลงบนก้นม้า ม้าปศุสัตว์จึงทะยานตัววิ่งเข้าสู่หมู่บ้านด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นไปอีก

ตัดภาพมาที่บ้านของหลี่อวิ๋นเฟิง แม่และคนอื่นๆ เปิดประตูค้างไว้ พวกเธอจ้องมองออกไปข้างนอกอย่างไม่วางตา

"โฮก!"

เสียงคำรามของเสือดังกึกก้อง จากนั้น ร่างอันใหญ่โตมโหฬารก็กระโจนลงมาจากหลังคาบ้าน ลำตัวสีเหลืองอร่ามขนาดมหึมาทำเอาสีหน้าของแม่และคนอื่นๆ เคร่งเครียดขึ้นมาทันที ในฐานะคนเลี้ยงสัตว์ มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้จักเสือโคร่งไซบีเรีย?

"แม่คะ!"

พี่สะใภ้รองซึ่งอายุน้อยที่สุด พอเห็นเสือโคร่งไซบีเรียปรากฏตัวอยู่หน้าบ้าน น้ำเสียงของเธอก็เริ่มสั่นเครือ

"อย่ากลัวไปเลย ไม่ต้องกลัว!"

"เดี๋ยวพอเสือโคร่งไซบีเรียเข้ามา แม่จะยิงก่อนเป็นคนแรก"

"ลูกคนโต ลูกเล็งธนูยิงไปที่ตาของมันนะ"

"ถ้ายิงไม่โดนตา เล็งไปที่คอของมันก็ได้"

ตอนนี้ผู้เป็นแม่เองก็ตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าจะตื่นกลัวแค่ไหน เธอก็ต้องยืนหยัดเผชิญหน้าให้ได้ ถ้าเธอแสดงความหวาดกลัวออกมาตอนนี้ คนอื่นๆ ก็จะยิ่งหวาดกลัวตามไปด้วย

"โฮก!"

"โฮก!"

เมื่อเผชิญหน้ากับเสือโคร่งไซบีเรีย เสือดาวดำก็แผดเสียงคำรามใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยว มันยืนหยัดอย่างมั่นคง ปักหลักขวางทางเข้าประตูหลักเอาไว้

หากมันต้องการจะเข้าไปในบ้าน มันก็ต้องฆ่าเสือดาวดำหรือไม่ก็กระโจนข้ามไป แต่ประตูบ้านของหลี่อวิ๋นเฟิงนั้นเป็นประตูบานเล็ก มีความกว้างแค่ประมาณแปดสิบเซนติเมตรเท่านั้น และประตูบ้านของคนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็มีขนาดพอๆ กัน

"ไอ้เดรัจฉาน!"

"เอาชีวิตแกมาซะ!"