ตอนที่ 692 ข้าคือมหาจักรพรรดิยมโลก

ตงฟางซิ่นตวัดกระบี่ฟาดฟันเพียงครั้งเดียว เถาวัลย์และด้ายวิญญาณทั้งหมดก็ถูกตัดขาดสะบั้น!

ทว่าพริบตาต่อมา เถาวัลย์สีดำนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะลวงขึ้นจากพื้นดิน ถาโถมเข้าใส่เขาทันที

ดวงตาของตงฟางซิ่นหม่นแสงลง จิตสังหารพาดผ่านแววตาขณะจ้องเขม็งไปยังฉือเยว่

เขาต้องรับมือหนึ่งต่อเจ็ด!

อีกด้านหนึ่ง เฉิ่นเยียนฝืนหยัดกายลุกขึ้นจากพื้น ริมฝีปากของนางซีดเผือด กระดูกแขนซ้ายที่หักสะบั้นทำให้แขนข้างนั้นทิ้งตัวแนบลำตัว ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วร่าง

เมื่อครู่เพื่อช่วยโย่วหลิน แผ่นหลังของนางจึงถูกกระบี่แทงเพิ่มไปอีกแผล

นางรีบล้วงโอสถรักษาบาดแผลออกมากรอกปาก ขณะเตรียมพร้อมจะสู้ถวายหัว จู่ๆ ก็มีพลังประหลาดสายหนึ่งแผ่ซ่านลงมาจากเบื้องบน

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าม่านพลังที่คอยต้านทานกระแสปั่นป่วนของมิติเวลากำลังเริ่มปริแตก!

หัวใจของนางร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าวินาทีต่อมา— เสียงกรีดร้องแทบขาดใจหลายสายก็ดังระงมขึ้น

"ฉือเยว่!"

ร่างของเฉิ่นเยียนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เมื่อหันขวับไปมองตามเสียง นางก็เห็นเพียงเด็กหนุ่มผู้มีไฝแดงตรงหว่างคิ้วถูกตงฟางซิ่นแทงกระบี่ทะลุหัวใจจากด้านหลัง โลหิตสีแดงสดทะลักออกจากปากของเขาในทันที

ขณะที่ตงฟางซิ่นดึงกระบี่ยาวออกอย่างรวดเร็วไร้ความปรานี เด็กหนุ่มที่อาการป่วยยังกำเริบกลับไม่สนใจสิ่งใด เขาใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายบังคับเถาวัลย์ในมือให้พุ่งทะลวงเข้าใส่หน้าอกของตงฟางซิ่นอย่างแรง!

ฉึก!

เถาวัลย์เส้นนั้นราวกับมีชีวิต ปลายแหลมคมเปล่งประกายแสงประหลาด แทงทะลุเข้าขั้วหัวใจของตงฟางซิ่นอย่างจัง!

ตงฟางซิ่นครางอู้อี้ด้วยความเจ็บปวด แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็เค้นพลังวิญญาณกระแทกเถาวัลย์จนแหลกละเอียด ทำให้มันไม่อาจสร้างบาดแผลฉกรรจ์ถึงชีวิตได้!

เด็กหนุ่มผู้มีไฝแดงตรงหว่างคิ้วดวงตากลับคืนสู่สีน้ำตาลเข้มดังเดิม ริมฝีปากซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างกายโอนเอนไปมา เขาหันไปมองทางเฉิ่นเยียน

"เยียน..."

ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างกายของเขาก็สูญเสียการทรงตัว ราวกับเปลวเทียนในสายลมที่พร้อมดับมอด ก่อนจะล้มตึงลงกระแทกพื้นอันหนาวเหน็บและแข็งกระด้างอย่างจัง

"ฉือเยว่!"

เฉิ่นเยียนเบิกตากว้างมองภาพนั้น พลางกรีดร้องออกมาสุดเสียง

นางพุ่งทะยานไปหาฉือเยว่ด้วยความเร็วสูงสุด ทว่าตงฟางซิ่นกลับไม่ยอมให้นางสมปรารถนา

แววตาของเขาเหี้ยมเกรียม เขาเงื้อกระบี่ยาวที่ส่องประกายเย็นเยียบขึ้นสูงแล้วตวัดฟันอย่างแรง! ปราณกระบี่อันดุดันไร้เปรียบส่งเสียงทะลวงห้วงอากาศ พุ่งตรงเข้าใส่เฉิ่นเยียนทันที

คมกระบี่ทรงพลังพกพาเอาปราณที่ทำให้ผู้คนใจสั่นสะท้านพุ่งทะยานเข้ามา ดูเหมือนมันกำลังจะฟาดฟันโดนร่างเฉิ่นเยียนอยู่รอมร่อ แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ก้อนแสงสีเขียวเข้มก็สว่างวาบขึ้นราวกับดาวตก เข้ามาขวางการโจมตีอันตรายถึงชีวิตนี้ไว้ได้ทันท่วงที!

เป็นก้อนกลมสีเขียว!

"เยียนเยียน รีบไปช่วยฉือเยว่!"

เสียงของอวี่ฉางอิงที่เต็มไปด้วยความร้อนใจดังก้องกังวาน น้ำเสียงของนางแฝงความโกรธแค้นจนต้องกัดฟันกรอด

"พวกเราจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อถ่วงเวลาให้เจ้าเอง!"

"เจ้าหนอนขี้เกียจจะต้องไม่ตาย!"

"เขาไม่ตายหรอก!"

เหล่าสหายแห่งกลุ่มอสุราต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาทุ่มเทสุดกำลังตีวงล้อมรอบตงฟางซิ่นเอาไว้!

ตงฟางซิ่นแค่นเสียงเยาะหยันต่อการกระทำนี้ เขาเสียเวลามามากพอแล้ว จะมัวรั้งอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีก มิเช่นนั้นสิ่งที่เขาทำลงไปอาจล่วงรู้ไปถึงหูของคนในดินแดนเบื้องบน เขาตัดสินใจแล้วว่าจะสังหารพวกมันทิ้งให้หมด!

อีกด้านหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือจากก้อนกลมสีเขียว เฉิ่นเยียนก็มาถึงข้างกายฉือเยว่ นางเห็นเพียงใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ไร้ซึ่งสีเลือด โลหิตทะลักทลายออกจากหน้าอกอย่างต่อเนื่อง ราวกับดอกไม้สีเลือดอันงดงามทว่าน่าสยดสยองกำลังเบ่งบานอย่างบ้าคลั่ง

ดวงตาของฉือเยว่ที่เคยสุกสกาวบัดนี้สูญเสียประกายไปสิ้น สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกที ราวกับว่าในวินาทีถัดไปเขาจะสูญสลายไปจากผืนฟ้าและแผ่นดินนี้อย่างสมบูรณ์

เขาจ้องมองเฉิ่นเยียนด้วยสายตาเหม่อลอยเช่นเคย ริมฝีปากเผยอออกหมายจะเอื้อนเอ่ยบางสิ่ง ทว่าเพียงแค่อ้าปาก โลหิตข้นคลั่กก็ทะลักออกมา

"ไม่ต้องพูดแล้ว"

นางกล่าวด้วยสีหน้าร้อนรน พลางทรุดเข่าลงข้างกายเขา รีบวางกระบี่เทวะเทียนโจวลง และหยิบเอา 'โคมไฟวิเศษ' ที่ชิงอูมอบให้ออกมาทันที

มือขวาของเฉิ่นเยียนสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ทว่านางพยายามอย่างหนักที่จะดึงสติกลับมา นางวางโคมไฟวิเศษลงบนหน้าท้องของฉือเยว่ จากนั้นก็จับมืออันเย็นเฉียบของเขาขึ้นมาอย่างแน่วแน่ และวางทาบทับลงบนโคมไฟวิเศษอย่างแน่นหนา ก่อนจะประสานอินอย่างรวดเร็ว

"วิญญาณแห่งลิขิตสวรรค์ ชักนำวิญญาณหวนคืน—"

"ผูกมัด!"

ชั่วพริบตา โคมไฟวิเศษก็สว่างวาบขึ้นราวกับถูกกระตุ้น มันเปล่งประกายแสงเจิดจ้าบาดตาออกมาในทันที!

เฉิ่นเยียนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางรีบห้ามเลือดให้ฉือเยว่ จากนั้นก็ป้อนโอสถรักษาระดับสูงเข้าปากเขา ทว่าวินาทีต่อมา ฉือเยว่กลับหยุดหายใจไปดื้อๆ!

นางราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งร่าง นางรีบยกมือขึ้นอังใต้จมูกเพื่อตรวจสอบลมหายใจด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็โน้มตัวลงแนบชิดหน้าอกเพื่อฟังเสียงหัวใจเต้น

ทว่า... กลับไม่มีเสียงใดเลย

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?!

เฉิ่นเยียนชะงักงัน หัวใจราวกับถูกค้อนเหล็กทุบอย่างแรง น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อท้นขึ้นมาในดวงตา ก่อนจะกลิ้งหล่นลงมาตามพวงแก้ม

ริมฝีปากของนางเผยอขึ้นเล็กน้อย อยากจะเอ่ยบางสิ่ง ทว่ากลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่แอะเดียว นางนิ่งอึ้งไปเนิ่นนาน

เพราะเหตุใดกัน?

สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษของเขา หัวใจถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ความโศกเศร้าที่ไม่อาจบรรยายเอ่อท้นขึ้นมาจุกอก นางเจ็บปวดจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้ จึงหลับตาลงแน่น มือขวากำหมัดเข้าหากันจนสั่นสะท้าน

ฉือเยว่... ข้าขอโทษ

นางส่งร่างของฉือเยว่เข้าไปในมิติพลังพิเศษของตนเอง จากนั้นก็หยิบกระบี่เทวะเทียนโจวข้างกายขึ้นมา แล้วค่อยๆ หยัดกายยืนขึ้น

อีกด้านหนึ่ง เหล่าสหายที่ถูกกระบวนท่ากระบี่อันดุดันของตงฟางซิ่นซัดจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่าต่างได้รับบาดเจ็บสาหัส โลหิตสีแดงสดพ่นออกจากปากระลอกแล้วระลอกเล่า ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังคงมองไปยังทิศทางของเฉิ่นเยียนด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

เพียงแต่... เมื่อสายตาของพวกเขาประสานเข้ากับแววตาอันหม่นหมองของเฉิ่นเยียน ทุกคนก็ชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดหัวใจอย่างโหดเหี้ยม ทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งไร้สีเลือดหนักกว่าเดิม

"ฉือเยว่..."

ตกลงแล้วเขาเป็นอย่างไรบ้าง?

ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในใจทุกคน กลายเป็นความกดดันอันหนักอึ้งที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก

ตงฟางซิ่นเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเฉิ่นเยียนเช่นกัน

"เฉิ่นเยียน เจ้าเองก็มีคนที่ห่วงใยด้วยงั้นหรือ?"

เขากล่าวกลั้วเสียงหัวเราะ

"คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพได้หรอกนะ"

เขากล่าวอย่างเรียบเฉย ทว่าแฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม

"ตงฟางซิ่น หุบปากเดี๋ยวนี้!"

จูเก๋อโย่วหลินตาแดงก่ำ ตะโกนด่าทอด้วยความโกรธแค้น ปะปนกับความโศกเศร้าที่ยากจะเอื้อนเอ่ย

"เยียนเยียน..."

จู่ๆ เฉิ่นเยียนก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ

"ตงฟางซิ่น ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!"

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของตงฟางซิ่นแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นเพียงเฉิ่นเยียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาเย็นเยียบจนน่าขนลุก พริบตาถัดมา นางก็ตวัดกระบี่แทงเข้าขั้วหัวใจของตนเอง!

"เยียนเยียน อย่านะ—"

รูม่านตาของเหล่าสหายหดเกร็งลงทันที พวกเขาตะโกนห้ามสุดเสียง

ทว่าวินาทีต่อมา เฉิ่นเยียนก็กระชากกระบี่ยาวออกแล้ว!

พริบตานั้น โลหิตจากขั้วหัวใจสีแดงสดก็พุ่งกระฉูดออกจากบาดแผล ราวกับดอกไม้สีเลือดที่เบ่งบานลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

มันแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา เกาะเทียนคงทั้งเกาะถูกปกคลุมด้วยกลิ่นอายอันหนาวเหน็บและลึกลับขุมหนึ่ง!

ตงฟางซิ่นเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ลางสังหรณ์เลวร้ายผุดขึ้นในใจ เขาพยายามจะพุ่งเข้าไปขัดขวางตามสัญชาตญาณ ทว่าก็สายไปเสียแล้ว

ภาพเบื้องหน้าคือเด็กสาวที่อาบชโลมไปด้วยเลือด ริมฝีปากเปรอะเปื้อนโลหิต ใบหน้าเย็นชาประดุจน้ำแข็ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านสูงตระหง่านดั่งขุนเขา นางชูกระบี่ยาวขึ้นเหนือหัว ประดุจเทพมารจากสรวงสวรรค์ที่ปรารถนาจะทิ่มแทงฟ้าให้ทะลุเป็นรู!

"ประตูแห่งแดนยมโลก จงเปิดออกเพื่อข้า—"

"ข้าคือมหาจักรพรรดิยมโลก!"