ตอนที่ 691 มนุษย์เงือกหวนคืนสู่ทะเล
ตอนที่ 691 มนุษย์เงือกหวนคืนสู่ทะเล
"ชะตาลิขิต สยบ!"
สิ้นเสียง เฉิ่นเยียนร่ายรำกระบวนท่าด้วยมือซ้าย ก่อนที่ร่างของนางจะพุ่งทะยานเข้าหาตงฟางซิ่นด้วยความเร็วเหนือแสง มือขวากระชับกระบี่เทวะเทียนโจวไว้แน่น!
ตงฟางซิ่นกระอักเลือดคำโตคล้ายได้รับผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาซีดเผือดขณะจ้องมองเฉิ่นเยียนเขม็ง
เขาหยุดพลังมิติเวลาที่กำลังกลืนกินพฤกษาพยับฟ้าชั่วคราว พลางจำแลงกระบี่ยาวเล่มหนึ่งขึ้นในมือ เพียงขยับกาย ร่างนั้นก็พุ่งเข้าปะทะทันที
เช้ง!
กระบี่ทั้งสองปะทะกันสนั่น แรงกระแทกมหาศาลสั่นสะเทือนจนแขนของเฉิ่นเยียนชาหนึบ
"เฉิ่นเยียน เจ้าอยู่เฉยๆ ไม่ได้หรืออย่างไร? อย่างไรเสียด้วยพลังของเจ้า เจ้าก็ไม่มีวันตายอยู่แล้ว!"
ตงฟางซิ่นจ้องมองนางด้วยแววตาอำมหิต ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงเย็น
"เป็นเจ้าที่บีบบังคับข้าเอง!"
"ลิขิตสวรรค์ เบิกมรรคา—"
"หมุนวน!"
สิ้นเสียงนั้น ใต้เท้าของตงฟางซิ่นพลันปรากฏอักขระประหลาดซับซ้อนขึ้นมาทันควัน พวกมันเชื่อมโยงร้อยรัดเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นค่ายกลศักดิ์สิทธิ์อันใหญ่โตและเร้นลับ
ตงฟางซิ่นซึ่งยืนอยู่ใจกลางค่ายกลอาบไล้ไปด้วยพลังแข็งแกร่งสายนั้น
ระดับบำเพ็ญเพียรของเขาที่เดิมทีก็ลึกล้ำสุดหยั่งคาดอยู่แล้ว ยามนี้กลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น
ตงฟางซิ่นยกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดมุมปาก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างผ่อนคลาย พลางหัวเราะเสียงเย็นเยียบ
"ข้าฟื้นฟูพลังได้แล้ว"
พริบตาต่อมา เขาก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังเฉิ่นเยียนอย่างไร้สุ้มเสียง กระบี่ยาวแทงทะลุหมายปลิดชีพ ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย—
เถาวัลย์สีดำหลายเส้นพุ่งพรวดขึ้นจากพื้นดิน เข้าพัวพันกระบี่ยาวของเขาเอาไว้!
ดวงตาของตงฟางซิ่นหม่นแสงลงด้วยความไม่สบอารมณ์ ทว่านั่นกลับเปิดโอกาสให้เฉิ่นเยียนตั้งสติได้ทัน นางตวัดกระบี่ฟาดฟันกลับหลังเข้าใส่ศัตรูในทันที
แคว่ก!
เสื้อผ้าของตงฟางซิ่นถูกฟันจนขาดวิ่น
ทั้งสองเข้าปะทะกันอีกระลอก
ทว่าครั้งนี้ ภายในใจของเฉิ่นเยียนกลับตระหนักได้ว่านางไม่อาจต่อกรกับอีกฝ่ายได้เลย ศัตรูแข็งแกร่งเกินไป!
หากเดาไม่ผิด ยามนี้ความแข็งแกร่งของตงฟางซิ่นได้บรรลุถึงระดับบำเพ็ญเพียรมหาจักรพรรดิแห่งดินแดนเบื้องบนแล้ว
เพียงชั่วพริบตา เฉิ่นเยียนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
ระหว่างนี้ นางพยายามใช้วิชา 'พันธะชะตา' เพื่อควบคุมตงฟางซิ่นอยู่หลายครั้ง ทว่าเขากลับไม่รู้สึกรู้สากับผลสะท้อนกลับเหล่านี้แม้แต่น้อย
ตงฟางซิ่นยิ้มอย่างได้ใจ
"เจ้ามีแค่วิชาเดียวงั้นหรือ?"
หรือจะพูดให้ถูกคือ นางจำได้เพียงวิชาเดียวเท่านั้น
"เจ้ายังใช้กระบวนท่าพันธะชะตาที่แท้จริงไม่เป็นด้วยซ้ำ"
เขาขยับตัวเพียงครั้งเดียวก็มาโผล่ตรงหน้านางราวกับภูตผี กระบี่ยาวที่แฝงปราณกระบี่อันดุดันฟาดฟันลงมาตรงๆ
เช้ง!
เฉิ่นเยียนรีบยกกระบี่ขึ้นต้านรับสุดกำลัง
แม้นางจะทุ่มสุดตัว ทว่าก็ยากจะต้านทานแรงกระแทกจากพลังอันไร้เปรียบของอีกฝ่ายได้ เสียงปะทะดังสนั่น ร่างของเฉิ่นเยียนถูกซัดกระเด็นลงไปกองกับพื้น โลหิตสีสดไหลรินออกจากมุมปากอย่างไม่อาจห้าม
ตงฟางซิ่นไม่เปิดโอกาสให้นางพักหายใจ
จู่ๆ เขาก็ยกมือขวาขึ้น นิ้วร่ายรำพลิ้วไหว เพียงพริบตาก็ประสานอินเป็นค่ายกลมุทราสุดซับซ้อน
"วาดพื้นเป็นกรงขัง มัด!"
เขาซัดมุทราอันทรงพลังเข้าใส่เฉิ่นเยียนอย่างไม่ปรานี
แววตาของเฉิ่นเยียนเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
นางตอบสนองอย่างรวดเร็ว ฝืนทนพลิกตัวลุกขึ้น กระชับกระบี่เทวะเทียนโจวแน่นเพื่อหาทางป้องกัน
ปัง—!
เฉิ่นเยียนรู้สึกราวกับมีขุนเขาถล่มทลายถาโถมเข้ากระแทกร่างอย่างจัง
พลังอันน่าสะพรึงกลัวทำให้นางลอยละลิ่วปลิวถอยหลังราวกับว่าวสายป่านขาด ก่อนจะกระแทกเข้ากับต้นไม้พยับฟ้าอย่างรุนแรง
เมื่อเฉิ่นเยียนตะเกียกตะกายพยายามหยิบกระบี่เพื่อลุกยืนอีกครั้ง นางก็พบว่าตนเองคล้ายถูกพลังที่มองไม่เห็นมัดไว้อย่างแน่นหนา ไม่ว่าจะดิ้นรนเพียงใดก็ไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
รสคาวหวานตีตื้นขึ้นมาในลำคอ ความเจ็บปวดแสนสาหัสแผ่ซ่านไปทั่วอวัยวะภายใน สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง
ภาพตรงหน้าค่อยๆ มืดดับลง
ขณะที่น้ำเสียงเยาะเย้ยของตงฟางซิ่นค่อยๆ แว่วเข้าหู
"เฉิ่นเยียน เจ้าดูสิ รอยแยกมิติเวลาเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว พวกเขากำลังจะทนไม่ไหวแล้ว"
"เจ้าดูสิ สหายและสัตว์พันธสัญญาของเจ้าก็เป็นแค่พวกไร้ประโยชน์"
"เฉิ่นเยียน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสู้กับข้า?"
ฉับพลันนั้น ความเจ็บปวดแสนสาหัสประดุจเข็มทิ่มแทงกระดูกก็ปะทุขึ้นจากข้อมือซ้าย พร้อมกับเสียงกระดูกลั่นแตกหักชัดเจน ที่แท้ตงฟางซิ่นก็เหยียบกระดูกมือซ้ายของนางจนหักสะบั้นอย่างไร้ความปรานี!
ชั่วขณะนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เฉิ่นเยียนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เหงื่อเย็นเยียบไหลผุดพราย ทว่าความเจ็บปวดนี้กลับกระชากสติที่เลือนรางของนางให้กลับมาแจ่มชัดขึ้น
"เยียนเยียน—!"
ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนเรียกด้วยความร้อนใจก็ดังขึ้น
ด้ายวิญญาณนับไม่ถ้วนตวัดพุ่งเข้าหาตงฟางซิ่น
ร่างเล็กบอบบางระเบิดพลังทักษะปีศาจอันแข็งแกร่งออกมา บนใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววจิตสังหารเข้มข้น พริบตาเดียว กระโปรงท่อนล่างของนางก็ฉีกขาด หางมนุษย์เงือกปรากฏขึ้นแทนที่ นางปักตรีศูลลงบนพื้นอย่างแรง!
"สมุทรมนุษย์เงือก หวนคืน!"
เสียงระเบิดดังกึกก้อง บริเวณนั้นถูกชะล้างด้วยพลังที่คล้ายคลึงกับน้ำทะเลในชั่วพริบตา
ในผืนน้ำ มนุษย์เงือกคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด!
เจียงเสียนเยวี่ยขยับกายเพียงครั้งเดียว ก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังตงฟางซิ่น
ตรีศูลถูกแทงออกไปอย่างรุนแรง!
ตงฟางซิ่นยกกระบี่ขึ้นต้านรับ เขาแค่นเสียงหัวเราะเย็น ทว่าวินาทีต่อมาเขากลับหัวเราะไม่ออกอีก
เซียวเจ๋อชวน เผยซู่ และอวี่ฉางอิงพุ่งเข้ามาจู่โจมพร้อมกัน โดยร่วมมือกันสุดกำลัง!
เวินอวี้ชูก็ไม่สนใจสิ่งใดอีก เขาโอบกู่ฉินบรรเลงเพลงอย่างบ้าคลั่ง ใช้เสียงพิณเสริมความแข็งแกร่งให้กับกระบวนท่าโจมตีของพวกเขา!
ฉือเยว่ควบคุมเถาวัลย์ให้พัวพันรัดตรึงตงฟางซิ่น พันธนาการเขาไว้กับที่!
ส่วน กวน คง สุ่ย และ เย่ว์ ทั้งสี่คนถูกพวกอูอิ่งสกัดไว้
"เจดีย์สะกดอสูรเก้าเลี้ยว สยบ!"
ใบหน้าเยาว์วัยของจิ่วจ่วนแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ร่างเล็กจ้อยประคองเจดีย์โบราณสีดำขนาดมหึมา ซัดกระหน่ำเข้าใส่พวกเขาทั้งสี่คน
ครืน ครืน ครืน—!
มังกรเจียวตวัดหาง ฟาดพวกเขากระเด็นตกพื้นอย่างแรง!
ปักษาฉงหมิงขยับร่างปราดเปรียวพุ่งเข้าจู่โจม
ไป๋เจ๋อกางค่ายกล!
จี๋กำคันฉ่องกลมในมือแน่น เปิดฉากโจมตี!
การโจมตีอันต่อเนื่องซัดกระหน่ำจนศัตรูตั้งรับไม่ทัน
ขณะที่จูเก๋อโย่วหลินรีบเข้าไปใกล้เฉิ่นเยียน หมายจะพยุงนางขึ้นมา ทว่าเสี้ยววินาทีต่อมา สีหน้าของเฉิ่นเยียนก็เปลี่ยนไปอย่างตื่นตระหนก นางฝืนรวบรวมกำลังดึงตัวเขาลงมาอย่างแรง และใช้ร่างของตนเองรับกระบี่แทน
ฉึก!
กระบี่ยาวแทงทะลุแผ่นหลังของนาง โลหิตซึมทะลัก ย้อมอาภรณ์สีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉาน
"เยียนเยียน—!"
เหล่าสหายร้องตะโกนลั่นด้วยความตกใจ
จูเก๋อโย่วหลินเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ข้ายังไม่ตาย!"
เฉิ่นเยียนที่มีใบหน้าซีดเผือดมองเขาที่กำลังยืนอึ้ง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างฉุนเฉียว
ขอบตาของจูเก๋อโย่วหลินพลันแดงรื้น เขาได้สติกลับคืนมา ก่อนจะหันไปตวัดสายตาตอบโต้ด้วยความโกรธแค้น
"ไปตายซะเถอะ! ตงฟางซิ่น!"
"นายน้อยผู้นี้จะฆ่าแกเอง!"
ด้านฉือเยว่ที่เห็นเฉิ่นเยียนได้รับบาดเจ็บ สีหน้าก็มืดทะมึนลง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีเขียวปัดในพริบตา บนศีรษะมีต้นกล้างอกขึ้นมา
อาการป่วยของเขากำเริบแล้ว!
เขาบังคับเถาวัลย์พุ่งโจมตีเข้าหาตงฟางซิ่นอย่างดุดันในทันที!