ตอนที่ 662 ยิ้มจนหน้าบาน

เซียวเจ๋อชวนเลิกคิ้วขึ้น

"ปีศาจหรือ? อืม ก็พอรับได้"

ใบหน้าหล่อเหลาประณีตของเผยซู่ฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย สองวินาทีต่อมาเขาก็ค่อยๆ พยักหน้าให้เจียงเสียนเยวี่ย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นแฝงความรู้สึกปลอบประโลมจางๆ ราวกับจะบอกนางว่าไม่ต้องกังวลใจไป

ในยามนี้จูเก๋อโย่วหลินก็ได้สติกลับคืนมาเช่นกัน เขาเบิกตากว้าง อ้าปากหมายจะเอ่ยบางสิ่ง แต่แล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึกกะทันหัน ยกสองมือขึ้นป้องปากเป็นรูปแตร แล้วตะโกนก้องด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

"เยวี่ยเยวี่ย ดวงตาของเจ้าสวยจังเลยยยยย——"

เขาถึงขั้นจงใจรีดเค้นพลังปราณเพื่อขยายเสียง ทำให้สุ้มเสียงนั้นดังกึกก้องกังวานไปในอากาศประดุจสายฟ้าฟาด

เพียงชั่วพริบตา เสียงของเขาก็ดังกลบสรรพเสียงจอแจรอบข้างไปจนสิ้น เสียงโหวกเหวกโวยวายเหล่านั้นราวกับถูกกดทับเอาไว้ ทั่วทั้งลานประลองอันกว้างใหญ่คล้ายตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

เจียงเสียนเยวี่ยที่ยืนอยู่บนลานประลองชะงักงันไปเล็กน้อย ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัว ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใดกลับรู้สึกสงบใจลงอย่างประหลาด

ขอบตานางร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

สายตากวาดมองดูพวกเขาทีละคน มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

นางค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับผู้คนรอบด้าน

"ข้าเป็นปีศาจแล้วอย่างไร?"

"เป็นปีศาจแล้วไม่อาจเข้าสู่แดนฉางหมิง ไม่อาจเป็นศิษย์สำนักได้งั้นหรือ? ข้า เจียงเสียนเยวี่ย ต่อสู้เพื่อสำนักเฉียนคุน มีปัญหาอันใดหรือ?"

ผู้อาวุโสฉีหัวเราะลั่นพร้อมกับรับคำในทันที

"แน่นอนว่าไม่มีปัญหา! เยวี่ยเยวี่ยเป็นศิษย์ของชายชราผู้นี้ และยิ่งเป็นศิษย์ของสำนักเฉียนคุน! เมื่อสองร้อยปีก่อนก็เคยมีปีศาจสุนัขตนหนึ่งกราบเข้าสำนักจี๋เต้า กลายเป็นศิษย์เอกของประมุขสำนักจี๋เต้าในยุคนั้น เมื่อร้อยปีก่อนตำหนักเฉิงอวิ๋นและตระกูลเฮ่อเหลียนต่างก็รับศิษย์เผ่ามาร (เผ่าภูต) ไปหลายคน พวกเขายังได้เข้าร่วมงานชุมนุมฉางหมิงด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลฮู่แห่งเมืองไป๋เฟิ่งที่ล้วนเป็นเผ่ามาร (เผ่าภูต) กันทั้งตระกูล"

ผู้นำตระกูลฮู่ตบโต๊ะลุกพรวดขึ้น หัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบานใจ

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดีนักนะผู้อาวุโสฉี ถึงกับกล้ายกตระกูลฮู่ของพวกเรามาเป็นตัวอย่างเชียวรึ!"

"ล่วงเกินแล้ว"

ผู้อาวุโสฉีประสานมือคารวะพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า

ผู้นำตระกูลฮู่โบกมือปัด

"ไม่เป็นไรๆ ไยต้องมาคิดเล็กคิดน้อยกันด้วย!"

ถ้อยคำของทั้งสองคนช่วยคลี่คลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้ทันตาเห็น

และคำพูดของผู้อาวุโสฉีก็ยิ่งเป็นการอุดปากขุมกำลังใหญ่หลายแห่งที่คิดจะหาเรื่องระบายอารมณ์ได้สนิท

ประมุขสำนักจี๋เต้าขมวดคิ้ว สะบัดแขนเสื้อเบาๆ แล้วทรุดกายลงนั่งอีกครั้ง นัยน์ตาของเขาหรี่แคบลงขณะจ้องมองเจียงเสียนเยวี่ยบนลานประลอง เหตุผลที่เมื่อครู่เขามีปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงถึงเพียงนั้น เป็นเพราะเขาสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากพลังปีศาจอันกล้าแกร่ง

ปีศาจสมุทรตนนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก

เมื่อผู้คนได้ยินคำกล่าวของผู้อาวุโสฉี ต่างก็เริ่มได้สติกลับมา

เหตุผลนั้นถูกต้องทุกประการ

เพียงแต่พวกเขายังคงรู้สึกตกตะลึงอยู่ดี

ท้ายที่สุดแล้ว ตั้งแต่เริ่มแรกก็ไม่มีสัญญาณใดบ่งชี้เลยว่าเจียงเสียนเยวี่ยคือปีศาจ

เวลานี้ผู้อาวุโสฉีลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง เขาก็ยังคงได้ยินเสียงหัวใจตนเองเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นปนตึงเครียด

เขาถึงขั้นต้องยกมือขึ้นปาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายบนหน้าผาก

เขาช่างยากลำบากเหลือเกิน!

ศิษย์พวกนี้กำลังจะทำให้เขาตกใจตายอยู่รอมร่อ

ความลับที่พวกเขากักเก็บซ่อนเร้นเอาไว้ แต่ละเรื่องล้วนน่าตกตะลึงกว่าเรื่องก่อนหน้า แต่ละเรื่องล้วนลี้ลับซับซ้อนกว่าเรื่องไหนๆ

เขาไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้เลยสักนิด!

การจะเป็นอาจารย์ของเด็กพวกนี้ได้ จำเป็นต้องมีความสามารถในการทนรับแรงกดดันจริงๆ

และในจังหวะนั้นเองก็มีคนเอ่ยถามขึ้น

"พวกเจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ว่า กลิ่นอายพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเจียงเสียนเยวี่ยดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม"

"ใช่แล้ว นี่คือไพ่ตายของนางงั้นหรือ?"

"ข้าขอเดิมพันว่าเหวินเหรินจี้จะชนะการแข่งขันรอบนี้"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้าก็ขอเดิมพันว่าเจียงเสียนเยวี่ยชนะ!"

ผู้คนต่างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างดุเดือด ทว่าสายตาของพวกเขากลับไม่อาจละไปจากร่างของเจียงเสียนเยวี่ยและเหวินเหรินจี้ได้เลย

ส่วนสีหน้าของเหวินเหรินจี้ค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น มือที่กำด้ามกระบี่บีบรัดแน่นขึ้นอีกหลายส่วน

เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากอีกฝ่าย

เจียงเสียนเยวี่ยในยามนี้คล้ายดั่งสัตว์ร้ายที่หลุดออกจากกรงขัง ปราศจากเครื่องพันธนาการใดๆ ทั้งสิ้น

สายตาของเขาตกลงบนตรีศูลสีน้ำเงินเข้มในมือนาง อาวุธชิ้นนี้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน บนตัวหอกสลักเสลาด้วยลวดลายสลับซับซ้อนลึกลับ ดูเก่าแก่คร่ำคร่า ทว่ากลับแฝงเร้นด้วยพลังอำนาจอันตราย

เจียงเสียนเยวี่ยกระชับตรีศูลในมือแน่น นัยน์ตาสีฟ้าครามกระจ่างใสดุจผืนน้ำ

นางจ้องมองเหวินเหรินจี้ด้วยสีหน้าเย็นชา

การต่อสู้ปะทุขึ้นอีกครา!

ตูม!

สิ้นเสียงกัมปนาทประดุจสายฟ้าฟาด อาวุธของทั้งสองก็เข้าปะทะพัวพันกันในชั่วพริบตา ก่อให้เกิดเสียงเสียดสีบาดแก้วหู ราวกับจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งรอบกายให้แหลกสลาย

เหวินเหรินจี้คล้ายสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบางอย่าง ใบหน้าที่เดิมทียังพอรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้พลันซีดเผือด วินาทีต่อมาบริเวณหน้าท้องของเขาก็ถูกพลังปีศาจอันหนักอึ้งดั่งขุนเขากระแทกเข้าใส่อย่างจัง

ปัง!

เหวินเหรินจี้ถูกซัดกระเด็นลอยละลิ่ว ร่างกลิ้งขลุกขลักไปบนพื้นหลายตลบกว่าจะหยุดลงได้อย่างยากลำบาก มุมปากมีหยาดโลหิตไหลซึมออกมา

ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านจากช่องท้องทำให้เขาปวดร้าวทรมานจนเกินทน เผลอส่งเสียงร้องครวญครางออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

ผู้คนเบิกตากว้าง จ้องมองท่อนล่างของเจียงเสียนเยวี่ยด้วยความตื่นตะลึง ตรงนั้นปรากฏเงาร่างโปร่งแสงของหางมนุษย์เงือกสีฟ้าเลือนราง ทว่าเห็นได้ชัดเจน

"นางคือมนุษย์เงือก!"

สิ้นเสียงอุทาน ผู้คนยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เงาร่างของเจียงเสียนเยวี่ยก็วูบไหวหายไปในพริบตา

เหวินเหรินจี้รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขารีบหยัดกายลุกขึ้นอย่างระแวดระวัง ทว่าตรีศูลเล่มหนึ่งก็ตวัดพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ม้วนตลบพัดพาพลังปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวมาด้วย เขารีบยกกระบี่ขึ้นต้านรับทันที เพียงแต่ในวินาทีต่อมา...

ตูม!

เสียงกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว เหวินเหรินจี้พร้อมกระบี่คู่กายถูกซัดจนล้มลุกคลุกคลานลงไปกองกับพื้น

กระดูกมือข้างที่กุมกระบี่ยาวของเหวินเหรินจี้แตกหัก บิดเบี้ยวไปในองศาที่ผิดรูป

ความเจ็บปวดทำให้เหวินเหรินจี้เหงื่อแตกพลั่ก เมื่อเจียงเสียนเยวี่ยโจมตีเข้ามาอีกระลอก เขาก็รีบสลับไปใช้มือซ้ายถือกระบี่อย่างรวดเร็ว ระเบิดพลังปราณทั้งหมดในร่างออกมาต้านทานตรีศูลของอีกฝ่ายเอาไว้

เช้ง!

เจียงเสียนเยวี่ยเอียงคอมองเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าครามที่แฝงกลิ่นอายความเป็นปีศาจทอประกายวาบขึ้นมาเลือนราง เมื่อผนวกกับใบหน้าน่ารักน่าชังเป็นพิเศษในยามปกติของนางแล้ว กลับทำให้เกิดความรู้สึกขัดแย้งอันพิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าในยามนี้นางไม่ใช่ดรุณีน้อยผู้อ่อนหวานน่ารักอีกต่อไป แต่เป็นอสูรร้าย อสุราจากห้วงลึกแห่งขุมนรก

ฉับพลันนั้นนางก็ตวัดตรีศูลในมืออย่างแรง ตรีศูลเล่มนั้นประดุจดั่งสายฟ้าฟาด ปัดกระบี่ยาวของอีกฝ่ายออกไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ส่วนเงาหางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนางก็ตวัดฟาดเข้าใส่เหวินเหรินจี้ด้วยความรวดเร็วเหนือจินตนาการ

ในวินาทีที่เงาหางนั้นตวัดสูงขึ้น มันก็ขยายขนาดใหญ่โตในฉับพลัน เงาหางมหึมานำพาแรงกดดันอันน่าครั่นคร้าม ฟาดกระหน่ำลงบนร่างของเหวินเหรินจี้อย่างโหดเหี้ยม

ปัง——

"อ๊าก..."

ร่างของเหวินเหรินจี้ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง โลหิตทะลักออกจากปาก บริเวณที่ถูกหางเงือกฟาดบังเกิดความเจ็บปวดรวดร้าวถาโถมดุจเกลียวคลื่น ทำให้ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งไร้สีเลือด เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายบนหน้าผากและพวงแก้ม ไหลรินลงมาตามลำคอจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปเป็นวงกว้าง

เขาไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อีกต่อไป

ผู้คนต่างจ้องมองภาพเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึงพลางสูดลมหายใจลึก

"เหวินเหรินจี้แห่งตำหนักเฉิงอวิ๋นพ่ายแพ้แล้ว!"

"สวรรค์เอ๋ย เจียงเสียนเยวี่ยแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

"พลังฝีมือของเฉิ่นเยียนก็ว่าน่าสะพรึงกลัวมากพอแล้ว ตอนนี้ยังมีเจียงเสียนเยวี่ยโผล่มาอีกคน ข้าว่าปีนี้สำนักเฉียนคุนคงได้อาศัยพวกนางไต่เต้าขึ้นไปอยู่ในสองอันดับแรกของทำเนียบขุมกำลังได้แน่!"

"ได้ยินมาว่าพวกนางล้วนมาจากดินแดนภพเบื้องล่าง แถมยังเป็นศิษย์ที่ผู้อาวุโสฉีรับเข้ามาเอง สายตาของผู้อาวุโสฉีช่างแหลมคมเกินไปแล้ว!"

"ข้าว่าหน้าของผู้อาวุโสฉีบานจนจะปริแตกอยู่แล้วล่ะมั้ง!"