บทที่ 5 ข้าผ่าเอง! ตัวตนลับของสองคนนี้!
บทที่ 5 ข้าผ่าเอง! ตัวตนลับของสองคนนี้!
“ข้าคุกเข่าทำไมกัน?”
สวี่ต้าฟู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงงุนงง
“เจ้ามิใช่ว่าจะคารวะอาจารย์หรือ?”
เฉินชางอันยิ้มบางๆ ก่อนกล่าวว่า “ภูเขาต้าหลงนั่น ข้าเป็นคนผ่ามันเอง ข้าก็คือคนที่เจ้าว่าคือผู้ยิ่งใหญ่นั่นแหละ”
“เจ้าเนี่ยนะ?”
สวี่ต้าฟู่ไม่เชื่อแม้แต่น้อย เขาหัวเราะเยาะอย่างดูถูก “ชางอัน เจ้านี่ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว หากเจ้าผ่าได้จริง ข้าจะเรียกเจ้าว่าพ่อเลย!”
เฉินชางอันส่ายหน้า “ข้ามิอยากได้ลูกชายอ้วนอย่างเจ้า”
สวี่ต้าฟู่ฮึดฮัดในคอ ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเฉินชางอันอีก “ชางอัน ข้าตัดสินใจจะเข้าไปในภูเขาสักครั้ง ที่นั่นคือพระราชวังของจักรพรรดิอมตะผู้ดับสูญไปแล้ว แน่นอนว่าจะต้องมีสมบัติมากมาย! โอกาสครั้งยิ่งใหญ่เช่นนี้อาจเปลี่ยนชีวิตข้าสวี่ต้าฟู่ไปตลอดกาล!”
“เจ้าที่เป็นแค่ผู้ฝึกปราณขั้นเลี้ยงโลหิตช่วงปลาย จะเข้าไปตายแทนคนอื่นหรือไร?”
เฉินชางอันเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าว่าเจ้ากลับไปเที่ยวเล่นในซอยเถาหัวเถอะ อย่าคิดไปตายเอาดาบหน้าเลย”
สวี่ต้าฟู่กำหมัดแน่น “แม่งเถอะ! ข้าอยากแข็งแกร่ง อยากไร้เทียมทาน! ข้าอยากได้ตำแหน่งอ๋องหรือเจ้าเมือง ถึงจะได้เป็นคนเหนือคนและมีภรรยางามเลิศ!”
“พวกสาวๆ ที่หอเทียนเซียนไม่งามพอสำหรับเจ้าหรือไง? ฝันกลางวันไปเถอะ”
“งามก็จริง…แต่แพงน่ะสิ! มิฉะนั้นข้าคงไม่ต้องลำบากไปขุดสุสานหาเงิน!”
ทันใดนั้น เสียงเข้มต่ำดังมาจากนอกประตู
“ต้าฟู่ รีบตามข้าไปเดี๋ยวนี้!”
จากนั้นร่างหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เป็นชายวัยกลางคน อายุราวห้าสิบเศษ ผมเริ่มแซมขาว มีหนวดเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยอำนาจโดยไม่ต้องแสดงท่าทีใดให้เห็น
เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายล่ำสันเต็มไปด้วยมัดกล้ามชัดเจนราวกับมังกรที่นอนขด สวมเสื้อผ้าบางเบา แต่กลับดูทรงพลังอย่างน่าเกรงขาม
ชายผู้นั้นก็คือ “สวี่หยวนป้า” ผู้เฒ่าเจ็ดของสวี่ต้าฟู่
“ผู้เฒ่าเจ็ด”
เฉินชางอันยิ้มบางๆ พลางเอ่ยทักอย่างสุภาพ
สวี่ต้าฟู่สะดุ้งเฮือก รีบพูดกลบเกลื่อน “ผู้เฒ่าเจ็ดขอรับ ข้ากับพี่ชางอันเพียงสนทนากันเล่น มิได้คิดจะไปหอเทียนเซียนในคืนนี้เลยสักนิด!”
เนื้อตัวอ้วนใหญ่ของสวี่ต้าฟู่ถึงกับสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าเกรงกลัวผู้เฒ่าเจ็ดผู้นี้อย่างมาก
สวี่หยวนป้าเพียงพยักหน้าให้เฉินชางอันเบาๆ เพื่อเป็นการทักทาย ก่อนหันมองสวี่ต้าฟู่ด้วยสายตาเย็นชา
“ถ้าวันใดเจ้าทำเรื่องเหลวแหลกไว้ ข้าจะดูซิว่าจะเก็บกวาดอย่างไร!”
สวี่ต้าฟู่รีบเอ่ยเสียงอ่อน “ผู้เฒ่าเจ็ดไม่ต้องห่วงหรอกขอรับ! หึๆ ด้วย ‘เคล็ดล็อกหยาง’ ของท่านที่สอนข้ามา ข้าจะกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นได้อย่างไร!”
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่รู้ว่าถูกผู้เฒ่าเจ็ดทุบตีมากี่ครั้งกันแล้ว สวี่หยวนป้าก็คือฝันร้ายในวัยเด็กของเขา!
“ชางอัน เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะ ข้าจะพาต้าฟู่ออกไปสักครู่”
“ได้”
เฉินชางอันตอบรับเรียบๆ จากนั้นสวี่หยวนป้าก็พาสวี่ต้าฟู่ออกจากที่นั่นไปทันที
เฉินชางอันมองแผ่นหลังของสวี่หยวนป้าที่กำลังจากไป ดวงตาแฝงไว้ด้วยความหมายลึกซึ้ง
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เฉินชางอันยังเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา เขาก็รู้สึกได้ว่าผู้เฒ่าเจ็ดมีบางอย่างที่แตกต่างออกไป
อย่างไรก็ดี เขาดูไม่เหมือนช่างตีเหล็กธรรมดาในเมืองเลย
เมื่อครู่ เขาแอบใช้แผงควบคุมระบบตรวจสอบดู จึงรับรู้ได้ว่าภายในร่างกายของผู้เฒ่าเจ็ด ซ่อนพลังอันแข็งแกร่งมหาศาลอยู่ ซึ่งพลังนี้เหนือกว่าฉือหลงและฉินเฉาเหยียนที่เขาเคยพบเจอในภูเขาต้าหลงอย่างไม่อาจเปรียบเทียบได้
แต่สำหรับว่าพลังนั้นแข็งแกร่งเพียงใด เฉินชางอันยังต้องรอให้เขาคลายผนึกพลังปราณในตัวเองก่อน เพื่อจะได้เผชิญหน้ากับผู้เฒ่าเจ็ดและประเมินพลังของเขาอย่างคร่าว ๆ
นอกจากสวี่หยวนป้าแล้ว แม้กระทั่งเพื่อนเล่นที่คบหากันมานานถึงสามปีของเขา ก็ยังมีพลังลึกลับซ่อนอยู่ในร่างกายด้วย
พลังนั้นอย่างน้อยก็ต้องอยู่ในขอบเขตเดียวกับฉือหลงและฉินเฉาเหยียน นั่นก็คือขอบเขตบ่อน้ำชีวิต
สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เฉินชางอันไม่คาดคิดมาก่อนเลย!
ใครจะไปคิดว่า เจ้าหนุ่มอ้วนที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเล่นสำราญไปตามตรอกซอยเถาหัวเพื่อหาสาว ๆ กลับกลายเป็นผู้ฝึกปราณระดับยอดฝีมือเช่นนี้!
โลกแห่งการฝึกตนนี่ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ!
เฉินชางอันส่ายหัวเบา ๆ ไม่ได้คิดอะไรมากนัก
ผู้เฒ่าเจ็ดที่ปกปิดพลังปราณของตนเองแฝงตัวเป็นช่างตีเหล็กธรรมดาในเมืองเทียนอู่ รวมถึงสวี่ต้าฟู่ที่ซ่อนตัวฐานะผู้มีพรสวรรค์สูงส่งของตนเอง ต่างก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
เขารู้เพียงว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา สวี่ต้าฟู่คือเพื่อนที่เขาสนิทสนมด้วย และนั่นก็เพียงพอแล้ว
หากวันหนึ่งในอนาคต สวี่ต้าฟู่เผชิญกับปัญหาใหญ่ เฉินชางอันย่อมไม่ลังเลที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย
หลังจากนั้น เฉินชางอันเดินกลับเข้าลานหลังบ้าน หยิบคัมภีร์วิชาเก่าแก่ที่ผู้เฒ่าทิ้งไว้ให้มาเริ่มฝึกฝน
เป้าหมายของเขามีเพียงสองอย่างในตอนนี้
หนึ่งคือการยืดอายุขัยให้ยืนยาว
สองคือการฝึกปราณเพื่อทะลุขอบเขต และควบคุมวิชาอันทรงพลัง เพื่อปลดปล่อยพลังที่ไร้เทียมทานในตัวเองออกมา!
ทางด้านสวี่หยวนป้าและสวี่ต้าฟู่ หลังจากออกจากร้านยาก็ตรงดิ่งออกจากเมืองเทียนอู่ มุ่งสู่ภูเขาต้าหลงทันที
สวี่ต้าฟู่มองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า สายตาค่อย ๆ ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความลี้ลับ
“ผู้อาวุโสเจ็ด สถานการณ์ที่ภูเขาต้าหลงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
สวี่หยวนป้าตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “องค์ชาย ท่านอาวุโสแปดและอาวุโสเก้าได้มุ่งหน้าไปถึงที่นั่นก่อนแล้ว พวกเขาส่งข่าวมาว่าสามารถยึดพื้นที่บางส่วนของวังจักรพรรดิได้ และกำลังหาวิธีคลายผนึกอยู่
ตอนนี้พวกเราอยู่ใกล้กับสถานที่ที่ ‘เซียนจักรพรรดิแห่งความเมตตา’ ทิ้งมรดกไว้ที่สุด นั่นหมายความว่าโอกาสที่องค์ชายจะคว้าสืบทอดสายเลือดจักรพรรดินั้นมีสูงมาก
หากองค์ชายได้สืบทอดสายเลือดจักรพรรดิสำเร็จ ก็ไม่จำเป็นต้องหลบหนีอีกต่อไป
และเราจะสามารถทวงสิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมาได้ พร้อมกับล้างแค้นให้พระมารดา!”
สวี่ต้าฟู่กำหมัดแน่น แววตาแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเย็นชา
“ผู้อาวุโสเจ็ดวางใจได้ ข้าจะกลายเป็นทายาทจักรพรรดิให้จงได้! ข้าจะล้างแค้นให้ทุกคนที่สละชีวิตเพื่อเรา และล้างแค้นให้มารดาที่จากไป!
แต่ก่อนอื่น ข้าต้องปกปิดตัวตนเอาไว้ วังจักรพรรดิที่ปรากฏตัวขึ้นนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา ท่านพ่อจะต้องส่งเขามาแย่งชิงมรดกเซียนจักรพรรดิด้วยแน่ และนี่อาจเป็นโอกาสอันดีที่จะกำจัดเขา!”
“ขอรับ!”
เมื่อพูดจบ สวี่ต้าฟู่ก็หยิบหน้ากากรูปหนูขาวมาสวมบนใบหน้า ซ่อนพลังปราณของตนอย่างมิดชิด
สวี่หยวนป้าก็หยิบหน้ากากเช่นเดียวกัน สองร่างเร้นกายหายไปในฟากฟ้า มุ่งหน้าสู่ ภูเขาต้าหลง!
…