บทที่ 37 ฟีลสีตกกลายเป็นลูกเสือขาว?

[ต้องบอกเลยว่า ดูไม่ออกจริง ๆ ว่าคาบนี้คือการสอนวิชาภาษาดวงดาวสากล]

[ฉันยังนึกว่ากำลังจัดกิจกรรมกลางแจ้งให้พวกลูกสัตว์อยู่ซะอีก...]

[โตเป็นผู้ใหญ่มาหลายปีแล้ว จนป่านนี้ก็ยังไม่มีลูกสัตว์ ขอสงสัยหน่อยเถอะว่า โรงเรียนอนุบาลเดี๋ยวนี้เขาสอนกันแบบนี้เหรอ?]

[คงมีแค่โรงเรียนอนุบาลแสงตะวันที่สอนแบบนี้แหละมั้ง เมื่อกี้ฉันเพิ่งแวะไปดูห้องไลฟ์สดข้าง ๆ มา ลูกสัตว์เพศผู้ห้องนั้นกำลังแทะหุ่นยนต์พี่เลี้ยงอยู่เลย แขนกลโดนแทะจนหลุดออกมาแล้วน่ะ]

[ฉันก็เพิ่งมาจากห้องไลฟ์สดข้าง ๆ เหมือนกัน ทนดูไม่ได้เลย แทะจนถึงหัวแล้ว ชิปประมวลผลโผล่ออกมาให้เห็นแล้วเนี่ย]

[ฟังก์ชันปราบพยศที่จำกัดให้ใช้ได้สัปดาห์ละสามครั้งของหุ่นยนต์พี่เลี้ยงตัวนั้น คงจะถูกใช้จนหมดแล้วสินะ พวกลูกสัตว์ถึงได้กำลังแก้แค้นอยู่น่ะ]

[หุ่นยนต์พี่เลี้ยงผู้น่าสงสาร สงสัยคงต้องถูกส่งไปศูนย์ซ่อมบำรุงเพื่อตรวจเช็กสภาพอีกแล้วล่ะมั้ง]

[ดูจากท่าทางของพวกลูกสัตว์แล้ว ฉันว่าคงพังจนซ่อมไม่ได้แล้วล่ะ]

[มีมนุษย์สัตว์เพศผู้คนไหนบ้างล่ะ ที่ตอนเด็ก ๆ ไม่เคยแทะหุ่นยนต์พี่เลี้ยงพังไปสักสองสามตัวน่ะ ถ้าไม่เคยทำพังเลย ก็ไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นมนุษย์สัตว์เพศผู้หรอก]

[แต่ว่าในห้องไลฟ์สดนี้ก็มีแต่ลูกสัตว์เพศผู้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้เงียบขนาดนี้ล่ะ? หรือว่าโดนใช้กำลังปราบพยศเหมือนกัน?]

[เด็กใหม่ นายคงไม่รู้สินะ ลูกสัตว์เพศผู้ในห้องไลฟ์สดนี้รู้ความสุด ๆ ไปเลย ไม่เคยดื้อเคยซนเลยสักครั้ง]

[จะเป็นไปได้ยังไง?]

[หลักฐานก็คือครูอีอีไงล่ะ! หุ่นยนต์พี่เลี้ยงที่อยู่ข้าง ๆ นั่นน่ะ เห็นไหม เปิดไลฟ์มาห้าวันแล้ว ยังไม่เคยโดนแทะเลยสักคำ!]

[ไม่มีรอยฟันจริง ๆ ด้วย เข้าออกห้องไลฟ์สดมาตั้งเยอะ นี่เป็นหุ่นยนต์พี่เลี้ยงตัวแรกเลยนะที่ไม่เห็นรอยฟันน่ะ]

[เดี๋ยวก่อน พวกนายช่วยหันไปสนใจลูกสัตว์หน่อยได้ไหม ลูกแมวตัวนั้นสีตกแล้ว!]

เจียงอวี่ซีก็สังเกตเห็นแล้วเช่นกัน ลูกแมวดำฟีลที่เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการ ‘ผลัดเปลี่ยนเส้นเอ็นชำระไขกระดูก’ แล้ว สีดำบนตัวกำลังค่อย ๆ ลอกหลุดออกทีละน้อย...

เจียงอวี่ซีลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เอ่ยถามอีอีที่อยู่ด้านหลังด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "อีอี วันนี้ฟีลมีความผิดปกติอะไรตรงไหนไหม?"

"วันนี้ ฟีลทานอาหารเช้ามากกว่าปกติถึงสามเท่าครับ" อีอีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา

"?" เจียงอวี่ซีไม่เข้าใจ

"ระหว่างทานอาหารเช้า ฟีลไปเข้าห้องน้ำมาครั้งหนึ่งครับ ตอนไปเป็นร่างคน แต่ตอนกลับมาเป็นร่างสัตว์ ก่อนไปทานอาหารเช้าไปแล้วหนึ่งชุดพอกลับมาก็ทานไปอีกสองชุด ตามคำสั่งที่คุณเคยบอกไว้ว่า ตราบใดที่ลูกสัตว์ยังไม่อิ่ม ก็สามารถเติมอาหารได้เรื่อย ๆ ครับ"

ดังนั้นตอนที่สแกนพบว่าลูกสัตว์เผ่าแมวตัวนั้นยังอยู่ในสภาวะหิวโหย อีอีจึงไม่ได้เข้าไปห้ามปรามอะไร

"สามชุด..." แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของอีอี เธอก็สงบสติอารมณ์ลง

[ครูใหญ่ซีซีเป็นอะไรไปน่ะ รู้สึกว่าสีหน้าเธอดูแย่มากเลยนะ]

[ไม่รู้ก็เลยขอถามหน่อยว่า ลูกสัตว์กินเยอะมันมีปัญหาอะไรตรงไหนเหรอ?]

แต่ไม่ว่าจะมีข้อสงสัยมากแค่ไหน ก็ต้องรอให้ ‘ฟีล’ บรรลุขั้นสร้างรากฐานสำเร็จเสียก่อนถึงจะค่อยว่ากัน

สิบนาทีต่อมา

"เมี๊ยว ๆ ๆ~" ทันทีที่ลืมตาขึ้น ลูกแมวน้อยก็รีบออดอ้อนทันที

รีบชมผมสิ~ รีบชมผมสิ~ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร่าเริงที่อยากจะให้คนชม

เจียงอวี่ซียกมือขึ้นกุมขมับ "เธอช่วยดูสภาพของตัวเองในตอนนี้ก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ"

ลูกแมวน้อยไม่เข้าใจความหมาย จึงก้มหน้าลงมองดูร่างกายเล็ก ๆ ของตัวเอง

"เมี๊ยว!" เสียงร้องนั้นช่างน่าเวทนาและตื่นตระหนก

"เมี๊ยว! เมี๊ยว! เมี๊ยว!" พยายามอย่างหนักที่จะปกปิดขนสีขาวที่โผล่ออกมา

"โฮก—" ผมเป็นสีดำนะ เรื่องจริงนะ เพศเมียตัวน้อยคุณต้องเชื่อผมนะ!

[ฮ่าๆๆ!]

[เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็น นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นลูกสัตว์มีท่าทีร้อนตัวขนาดนี้น่ะ]

[สีหน้าร้อนตัวแบบนี้ฉันคุ้นเคยดีเลยล่ะ คราวก่อนตอนที่ลูกสัตว์ที่บ้านทำความผิดก็ทำสีหน้าแบบนี้แหละ]

[พวกนายไม่มีใครสนใจหน่อยเหรอ ว่าลูกแมวดำตัวนี้เปลี่ยนจากสีดำเป็นสีขาวไปแล้วน่ะ?]

[ฉันจำได้ว่าตอนที่โรงเรียนอนุบาลเปิดไลฟ์สดวันแรก มีการแนะนำตัวว่าลูกสัตว์ตัวนี้เป็นลูกแมวดำไม่ใช่เหรอ?]

[พูดก็พูดเถอะ ลูกสัตว์เผ่าแมวอย่างพวกนายยังมีอาการสีตกด้วยเหรอ? ฮ่าๆๆ]

[จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าลูกสัตว์เผ่าแมวไม่ได้น่ารักขนาดนั้นแล้วสิ มีอาการสีตกด้วย แบบนี้พอถึงเวลาบ้านไม่สกปรกแย่เหรอ?]

[เยี่ยมมาก ชื่อเสียงของเผ่าแมวป่นปี้อีกแล้วสินะ]

มีเพียงเฟรเดอริกเท่านั้นที่เงียบกริบ

ทำไมถึงรู้สึกว่าลูกแมวตัวนี้หน้าตาคุ้น ๆ ชอบกล?

ยิ่งลูกแมวน้อยดิ้นรนวุ่นวายกับร่างกายตัวเองมากเท่าไหร่ สีบนตัวก็ยิ่งหลุดลอกออกมารุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

สุดท้ายมันก็ทำได้เพียงนอนหมอบตัวราบไปกับเบาะรองนั่ง พยายามขดตัวให้กลมเป็นก้อนกลม ปากก็ยังคงส่งเสียงร้อง "เมี๊ยว ๆ" อย่างน่าสงสาร

เจียงอวี่ซีทนดูต่อไปไม่ไหว จึงออกคำสั่งให้อีอีไปนำน้ำร้อนมาหนึ่งกา

เธอเดินเข้าไปหา อุ้มลูกแมวน้อยขึ้นมา แล้วลูบคลำร่างกายเล็ก ๆ ที่กำลังสั่นเทาอย่างแผ่วเบา

ลูกแมวน้อยค่อย ๆ สงบลง และเอาแต่ถูไถฝ่ามือของเธอไม่หยุด

ปากก็ยังคงส่งเสียงร้อง "หงิง ๆ" ด้วยน้ำเสียงเด็กน้อย คล้ายกับกำลังออดอ้อน และคล้ายกับกำลังขอโทษอยู่ในที

เธอสังเกตลูกแมวน้อยในฝ่ามือ

บัตรนักเรียนไม่ผิดแน่ ค่ายกลที่อยู่บนนั้นเธอเป็นคนสลักด้วยตัวเองเลยนะ

ป้ายไม้เล็ก ๆ นี้ไม่ได้เป็นแค่บัตรนักเรียนเท่านั้น แต่ยังเป็นอุปกรณ์วิเศษป้องกันอีกด้วย

สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างรากฐานระดับสูงสุดได้หนึ่งครั้ง

แถมถ้าไม่ใช่เจ้าตัวก็ไม่สามารถถอดออกได้

แล้วก็ไอ้ของสีดำ ๆ พวกนี้ ดูเหมือน... จะเป็นสีชนิดหนึ่ง?

เสียงร้องของลูกแมวน้อยเมื่อครู่นี้ ได้ ‘ปลุก’ ให้เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ตื่นขึ้นมากันหมดแล้ว ยกเว้นสามคนที่กำลังทะลวงผ่านระดับอยู่

พวกลูกสัตว์มองดู ‘ฟีล’ ที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอยู่ในมือของครูใหญ่ซีซี แล้วก็อดไม่ได้ที่จะพากันเข้ามาล้อมวงดู

"ฟีลเป็นอะไรไปเหรอฮะ?"

"ฟีลกลายเป็นลูกแมวลายด่างไปแล้วเหรอ?"

ลูกแมวดำพอสีลอกออกแล้ว ก็มีสีขาวบ้างดำบ้าง สีสันด่างพร้อย ดูเหมือนลูกแมวลายด่างจริง ๆ นั่นแหละ

"ฟีลหิวหรือเปล่าฮะ?"

ครูอีอีไปนานพอสมควร นานจนเจ้าตัวเล็กทั้งหลายล้อมวงถกเถียงกันไปหลายรอบแล้วก็ยังไม่กลับมา

มองดูสีเหนียวเหนอะหนะบนตัวลูกแมวน้อย แล้วหันไปมองเจ้าตัวเล็กอีกสามคนที่ยังอยู่ในระหว่างการทะลวงผ่านระดับ เธอเองก็ปลีกตัวไปไหนไม่ได้

ไม่มีวิธีอื่นแล้ว จึงทำได้เพียงหยิบหม้ออาบน้ำที่ลูกแมวน้อยใช้เป็นประจำออกมาจากอุปกรณ์มิติ แล้วนำน้ำค้างวิญญาณทั้งหมดที่รวบรวมไว้เทลงไปเพื่อต้มให้ร้อน

นี่คือของที่เธอสะสมไว้ทั้งหมดเลยนะ ปวดใจชะมัด

เมื่ออุณหภูมิของน้ำพอเหมาะแล้วก็ปรับให้คงที่ จากนั้นจึงวางลูกแมวน้อยลงไป

ภายใต้การชำระล้างของน้ำค้างวิญญาณ สีบนตัวของลูกแมวน้อยก็ค่อย ๆ หลุดลอกออกไป

เจ้าตัวเล็กทั้งหลายที่เดิมทีส่งเสียงเจื้อยแจ้วกันอยู่ พอมองดูฟีลที่ยิ่งอาบก็ยิ่งขาว ก็ค่อย ๆ เงียบเสียงลง

[ตาฉันไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม ลูกแมวดำกลายเป็นลูกแมวขาวไปแล้ว]

[ขนที่ขาวโพลนไปทั้งตัวแบบนี้...]

เฟรเดอริก: ทำไมยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนลูกเสือตัวนั้นของจักรวรรดิเลยล่ะ

แต่ลูกเสือตัวนั้นที่เขาเคยหิ้วเล่นในตอนนั้น ตอนนี้ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่นา ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

คาดว่าคงแค่หน้าตาคล้ายกันเท่านั้นแหละ

เพราะถึงยังไงร่างสัตว์ของพวกลูกสัตว์ ก็หน้าตาคล้าย ๆ กันหมดนั่นแหละ

เจียงอวี่ซีอุ้มลูกแมวน้อยที่ถูกอาบจนตัวขาวโพลนขึ้นมา แล้วใช้พลังวิญญาณเป่าขนที่เปียกชุ่มให้แห้ง

เจ้าตัวเล็กที่มีขนฟูนุ่มสีขาวโพลนไปทั้งตัว โดยไม่มีขนสีอื่นปะปนเลยแม้แต่เส้นเดียวก็ปรากฏตัวขึ้น

[เอ่อ... ทำไมฉันถึงรู้สึกว่า นั่นมันไม่ใช่ลูกแมวแล้วล่ะ?]

[ลูกแมวอะไรกันเล่า! นั่นมันลูกเสือชัด ๆ! ลูกเสือที่ขาวสะอาดไร้สีเจือปนแบบนี้ ทำเอาฉันนึกถึงราชวงศ์แห่งจักรวรรดิเลยนะ!]

[ราชวงศ์แห่งจักรวรรดิ? เผ่าเสือขาวงั้นเหรอ?!]

ทางด้านนี้ หัวหน้าห้องเฮยม่อที่ในที่สุดก็ทะลวงผ่านระดับสำเร็จ ลืมตาขึ้นมา ยังไม่ทันจะได้แบ่งปันความยินดีในการทะลวงผ่านระดับให้ครูใหญ่ซีซีฟัง ก็เหลือบไปเห็นลูกเสือขาวตัวนั้นเข้าเสียก่อน

นี่เป็นครั้งแรกที่ท่านหัวหน้าห้องผู้มีเหตุผลและพึ่งพาได้ ปากไวกว่าความคิด โพล่งถามออกมาว่า "นี่ไม่ใช่เพื่อนสนิทของฟีลหรอกเหรอฮะ?

ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลของพวกเราได้ล่ะฮะ แถมที่คอยังห้อยบัตรนักเรียนของฟีลอยู่อีก"

สายตาของเฮยม่อเด็กดีช่างเฉียบแหลมจริง ๆ

ในขณะนี้เอง ครูอีอีที่หายไปนานก็กลับมา ในมือซ้ายหิ้วกาน้ำร้อนมาหนึ่งใบ

ส่วนมือขวาใช้ท่าหิ้วลูกสัตว์ที่ทุกคนคุ้นเคยเป็นอย่างดี หิ้วคอเจ้าตัวเล็กในร่างคนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน

ฟีลในร่างคน กับลูกเสือน้อยในร่างสัตว์

ชั่วขณะนั้น ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ

(จบบท)