บทที่ 35 เฟรเดอริก

ซิงเหอฉางหมิงที่เพิ่งได้สติกลับมาจากน้ำเสียงของเพศเมียตัวน้อย พอเห็นคำพูดบ้าบอคอแตกในห้องไลฟ์สด ใบหน้าก็พลันเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งทันที

พลังจิตระดับ SSS ที่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาล แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งฐานที่มั่นอย่างรวดเร็ว

มนุษย์สัตว์ที่อยู่ภายใต้การปกคลุมของพลังจิต ต่างก็มีใบหน้าแดงก่ำ เบ้าตาแดงฉาน และปวดหัวแทบระเบิด

นายทหารคนสนิทฝืนทนต่อแรงกดดันอันมหาศาล ตามหาตัวใครบางคนที่กำลังปลดปล่อยพลังจิตออกมาจนพบ แล้วผลักประตูเข้าไป

สิ่งที่พุ่งสวนมาก็คือ คมมีดพลังจิตระลอกแล้วระลอกเล่า

"เวรเอ๊ย นี่แกประสาทกลับหรือไง ช่วยเก็บพลังจิตของแกไปหน่อยได้ไหม

บอกไปตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าใช้พลังจิต อย่าใช้พลังจิต อย่าใช้พลังจิต!

แกฟังภาษาดวงดาวสากลไม่รู้เรื่องหรือไงวะ?"

คมมีดพลังจิตยังคงพุ่งเข้าใส่ไม่หยุด

นายทหารคนสนิทพยายามหลบหลีกอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี

เขาตะโกนออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก "เออ เอาสิ อยากปล่อยพลังจิตนักใช่ไหม นี่คือพัสดุที่แกได้รับมาวันนี้ทั้งหมด รีบเอาพลังจิตของแกฉีกมันให้แหลกไปเลยสิ!"

เขาเขวี้ยงหนังสือในมือเข้าไปในห้องตรง ๆ

คมมีดพลังจิตที่ดุดัน พอสัมผัสกับหนังสือก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน ค่อย ๆ ประคองหนังสือให้ลอยเข้าไปด้านในอย่างช้า ๆ

"บ้าเอ๊ย ขนาดมนุษย์สัตว์เผ่าสุนัขยังไม่ทำตัวหมาเท่าแกเลย!"

"หมอไม่ได้บอกไว้หรือไง? ว่าก่อนที่พลังจิตของแกจะมั่นคงเต็มที่ ห้ามใช้พลังจิตสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด

นี่แกฟังคำสั่งหมอไม่รู้เรื่อง หรือฟังภาษามนุษย์สัตว์ไม่เข้าใจกันแน่วะ?"

"วันนี้พอแกปล่อยพลังจิตออกมาอาละวาดแบบนี้ ก็ต้องเสียเงินซื้อยาระงับพลังจิตมาแจกจ่ายเพิ่มอีกแล้ว

วันไหนแกไม่สร้างเรื่องสักวันมันจะตายหรือไงวะ!"

นายทหารคนสนิทสบถด่าทอไปพลาง เก็บกวาดข้าวของที่ถูกคมมีดพลังจิตทำลายไปพลาง

"จนป่านนี้ฉันยังไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมฉันถึงต้องก่อกบฏตามแก มาอยู่ในที่ทุรกันดารห่างไกลความเจริญแบบนี้ ตอนนั้นสมองฉันต้องกลับไปแล้วแน่ ๆ"

คมมีดพลังจิตสายหนึ่งตวัดผ่านใบหน้าของเขา ปอยผมร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ

"เฟรเดอริก! ไอ้ #@%……￥……%￥@#￥……&……%……" ถ้อยคำที่ไม่อาจผ่านกองเซนเซอร์ พ่นออกมาจากปากของนายทหารคนสนิทอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มที่ถูกด่า ซึ่งก็คือ เฟรเดอริก เพียงแค่ปรายตามองนายทหารคนสนิทอย่างเย็นชา "หุบปาก"

นายทหารคนสนิทหุบปากฉับทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นประจบประแจง

"เอ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ ถึงทำให้คุณชายใหญ่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้ มีอะไรก็ลองพูดออกมาสิครับ เผื่อผมจะช่วยคุณชายใหญ่คิดหาทางออกได้?"

นายทหารคนสนิทเลียริมฝีปากที่แห้งผาก พยายามปลอบประโลมจิตใจดวงน้อย ๆ ที่กำลังตื่นตระหนกของตัวเอง

ตอนที่ไอ้หมาเฟรเดอริกปล่อยพลังจิตออกมาเมื่อกี้ เขาก็ไม่ได้กลัวหรอกนะ

ตอนที่โดนคมมีดพลังจิตบาด เขาก็ไม่ได้กลัว แถมยังสบถด่ากลับไปได้อีกต่างหาก

เพราะเขารู้ว่าความโกรธเกรี้ยวนั้นไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เขา

แต่ตอนที่อีกฝ่ายมองมาเมื่อกี้ แรงกดดันจากพลังจิตของมนุษย์สัตว์เพศผู้ระดับ SSS มันรุนแรงเกินไป ทำเอาหัวใจเขาแทบจะหยุดเต้นด้วยความหวาดกลัวเลยทีเดียว

"เมื่อกี้ฉันยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เสียหน่อย" เฟรเดอริกเอ่ยออกมาเรียบ ๆ

เป็นการอธิบาย เรื่องที่ปล่อยพลังจิตออกมาเมื่อครู่นี้

"ผมทราบดีครับว่าเมื่อกี้คุณชายใหญ่ไม่ได้ตั้งใจปล่อยพลังจิตออกมาทำร้ายใคร ว่าแต่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ ถึงทำให้คุณโกรธขนาดนี้?"

ไอ้หมาเฟรเดอริก ช่วงหลายวันนี้อารมณ์ดีมาตลอดไม่ใช่หรือไง?

วันนี้ก็ไม่มีมนุษย์สัตว์ตัวไหนไปกระตุกหนวดเสือเขาเสียหน่อย แล้วมาทำบ้าอะไรเนี่ย?

เมื่อได้ยินว่าพลังจิตทำให้มีคนบาดเจ็บ เฟรเดอริกก็เงียบไปเล็กน้อย

พลังจิตระดับ SSS แข็งแกร่งทนทานแค่ไหน เขาย่อมรู้ดีกว่าใคร

"ค่ายาระงับพลังจิตที่ต้องซื้อในวันนี้ ให้เบิกจากคลังสมบัติส่วนตัวของฉันก็แล้วกัน"

นายทหารคนสนิทตาลุกวาว "แหม ผมขอเป็นตัวแทนมนุษย์สัตว์ข้างนอกพวกนั้น ขอบพระคุณคุณชายใหญ่มากเลยนะคร้าบ~"

ไอ้หมาเอ๊ย คอยดูเถอะ ฉันจะซื้อ ซื้อ ซื้อ ให้แหลกไปเลย!

พอเฟรเดอริกเห็นนายทหารคนสนิทตาลุกวาว ทำท่าเหมือนจะเห็นเขาเป็นไอ้โง่ให้หลอกฟันกำไร ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ให้เพิ่มการฝึกของมนุษย์สัตว์ทุกคนเป็นสองเท่า"

รอยยิ้มของนายทหารคนสนิทชะงักค้าง

"นาย... ก็ด้วย!" ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองลงมายังนายทหารคนสนิทอย่างเย็นชาและวางอำนาจ

รอยยิ้มของนายทหารคนสนิทหุบลงอย่างสมบูรณ์แบบ

ไอ้หมา แกจบสิ้นแล้ว คลังสมบัติส่วนตัวของแกจบสิ้นแล้วแน่ ๆ

"ให้เพิ่มการฝึกเป็นสองเท่าไปเรื่อย ๆ จนกว่ามนุษย์สัตว์ทุกคนจะสามารถต้านทานระดับพลังจิตเมื่อกี้ได้อย่างสมบูรณ์"

เหรียญดาวของเขามีไว้ให้เพศเมียตัวน้อยต่างหาก จะเอามาผลาญทิ้งกับไอ้พวกหน้าโง่พวกนี้ได้ยังไง

ครั้งนี้ถือเป็นข้อยกเว้น

วันหลัง จะไม่ยอมควักเงินจ่ายให้มนุษย์สัตว์คนไหนอีกแล้ว นอกจากเพศเมียตัวน้อยเท่านั้น

เพราะฉะนั้น ไอ้พวกนี้ก็ไปฝึกให้หนักขึ้นเถอะ

วันหลังถ้าเจอเรื่องแบบนี้อีก จะได้ไม่ต้องใช้ยาระงับพลังจิตไง

เฟรเดอริก รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

สีหน้าของนายทหารคนสนิทเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"เพศเมียตัวน้อยของฉันโดนคนด่า ควรจัดการยังไงดี"

เฟรเดอริก ขยายหน้าจอให้ใหญ่ขึ้น ในห้องไลฟ์สดยังคงเต็มไปด้วยคำด่าทอหยาบคาย เพศเมียทั้งสองฝ่ายยังคงสาดน้ำลายใส่กัน บรรยากาศมืดฟ้ามัวดินไปหมด

เพียงชั่วครู่ นายทหารคนสนิทก็ทำความเข้าใจต้นสายปลายเหตุได้ทะลุปรุโปร่ง

"คุณชายใหญ่ เรื่องนี้จัดการง่ายนิดเดียวครับ คุณก็แค่โดเนทของขวัญเยอะ ๆ เอาให้ดันคอมเมนต์หยาบคายพวกนี้ ตกขอบไปให้หมดก็สิ้นเรื่องแล้วครับ"

ถึงยังไง สิ่งที่ไอ้หมานี่ไม่เคยขาดแคลนเลยก็คือเงินอยู่แล้ว

ห้องไลฟ์สดแบบนี้ แค่ทุ่มเงินทุ่มของขวัญใส่ก็จบแล้ว

เฟรเดอริก กดยกของขวัญ ‘ยุคดวงดาว’ ไปสิบชิ้นอย่างไม่ใส่ใจ

ในบรรดาของขวัญทั้งหมด ของขวัญชิ้นนี้มีเอฟเฟกต์แสดงผลยาวนานที่สุด แถมในระหว่างที่แสดงเอฟเฟกต์ ก็จะทำการปิดกั้นไม่ให้ใครพิมพ์แชตได้ด้วย

พอเห็นเอฟเฟกต์นี้ ทำการล้างบางหน้าจอให้สะอาดหมดจด เฟรเดอริกก็รู้สึกพึงพอใจ

วันหลัง ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ก็กดส่งของขวัญชิ้นนี้เลยก็แล้วกัน

ไอ้หมาเอ๊ย! นายทหารคนสนิทเจ็บปวดใจจนแทบจะหายใจไม่ออก

ให้แกเปย์ของขวัญ ไม่ได้ให้แกผลาญเงินเล่นแบบนี้นะโว้ย!

ตั้งพันล้านเชียวนะ!

ก็คงมีแต่ไอ้ลูกล้างลูกผลาญคนนี้แหละ ที่กล้าโยนเงินทิ้งเล่นง่าย ๆ แบบนี้

"คุณชายใหญ่ครับ วิธีนี้มันแค่แก้ปัญหาที่ปลายเหตุนะครับ พอเอฟเฟกต์ของขวัญหยุดทำงาน ไอ้พวกคำพูดพวกนี้มันก็จะกลับมาอีก"

"พวกเราต้องสาวไส้ให้กากิน หาตัวคนบงการอยู่เบื้องหลัง แล้วก็จัดการให้สิ้นซากไปเลยครับ"

"เหรอ?" น้ำเสียงแฝงความเย้ยหยันเต็มเปี่ยม รอยยิ้มเหยียดหยาม ราวกับจะบอกว่า: เรื่องแค่นี้ต้องรอให้นายมาบอกด้วยหรือไง?

ทว่าเขาก็ยังคงเอ่ยปากราวกับกำลังประทานความเมตตา "งั้นก็ยกให้นายไปจัดการก็แล้วกัน ให้เวลาครึ่งวัน หาตัวมาให้ได้"

นายทหารคนสนิท รู้สึกเหมือนตัวระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ

ไอ้หมาเอ๊ย! โยนงานมาให้อีกแล้ว ไอ้ 'คนขาย' ของเมื่อวานยังจับตัวมาไม่ได้เลยนะ

ไม่น่าปากมากเลย! เงินที่ใช้เปย์ของขวัญมันเงินของไอ้หมานี่ ไม่ใช่เงินเขาเสียหน่อย จะไปเจ็บปวดแทนมันทำไมวะ

ไอ้หมา ขอให้แกตายไม่ดี!

"จริงสิ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป... ไม่สิ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์" ไอ้หมาที่กำลังโดนด่าขมวดคิ้วเข้มเข้าหากัน น้ำเสียงเจือความกลัดกลุ้มแสนหวาน "โรงเรียนอนุบาลหยุด ครูใหญ่ซีซีต้องพักผ่อน"

พอได้ยินน้ำเสียงหวานเลี่ยนเหนียวหนืดของไอ้หมานี่ เขาก็แทบจะอ้วกออกมาในใจ

จู่ ๆ เขาก็นึกย้อนไปถึงอดีตอย่างไม่ถูกเวล่ำเวลา ตอนที่ไอ้หมานี่บุกเข้าไปในรังของพวกสัตว์อสูรเพียงลำพัง แล้วกวาดล้างพวกมันจนสิ้นซาก แถมยังสังหารราชินีเผ่าพันธุ์เซิร์ก ด้วยใบหน้าเปื้อนเลือดและท่าทางบ้าคลั่งไร้สติ

ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิ คือมนุษย์สัตว์ที่มีแนวโน้มว่าจะเลื่อนระดับพลังจิตเป็น SSS+ และกลายเป็นนักรบดวงดาวระดับสิบสามได้มากที่สุด

แต่ในมุมมองของเขากลับไม่คิดเช่นนั้น

อย่างน้อยไอ้หมานี่ก็มีพลังจิตระดับ SSS มาเป็นร้อยปีแล้ว แถมระดับพลังรบก็ยังพุ่งไปถึงจุดสูงสุดของระดับสิบสอง ตั้งแต่เมื่อสองร้อยกว่าปีก่อนนู่น

ส่วนระดับพลังในปัจจุบันน่ะเหรอ ไม่เป็นที่แน่ชัด

"ตั้งแต่วันจันทร์หน้าเป็นต้นไป ให้หิ้วลูกสัตว์บ้านฟู่หนานมาที่นี่ ฉันจะเป็นคนสอนมันเอง"

"ลูกสัตว์ตัวนั้นอาจจะดื้อไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ถึงตายหรอกนะครับ คุณชายใหญ่—" นายทหารคนสนิทหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

พอเห็นใบหน้าเขียวคล้ำของไอ้หมา นายทหารคนสนิทก็ยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเอง

"ถ้าลูกสัตว์ตัวนั้น ไปทำอะไรล่วงเกินคุณเข้าล่ะก็ แค้นใครก็ไปลงที่คนนั้น คุณก็ไปหาพ่อมันสิครับ!"

พ่อของลูกสัตว์ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้อง แล้วได้ยินเพื่อนร่วมงานตะโกนลั่นพอดี : ...ฉันขอบใจแกมากนะ ไอ้เวรเอ๊ย

(จบบท)