บทที่ 12: Legend

บทที่ 12: Legend

พอได้ยินเสียงในใจของลูกชาย หลี่เจ๋อก็เมินเฉยต่อส่วนที่เจ้านั่นบ่นด่าไปดื้อ ๆ

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยก็พอจะทำให้เขาเข้าใจคร่าว ๆ แล้วว่าไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'เขียนโปรแกรม' มันคืออะไรกันแน่

ถึงแม้ว่าลูกชายจะดูแคลนวุฒิการศึกษาและระดับฝีมือของเฉินควนคนนี้ซะเหลือเกิน แต่ลองคิดดูแล้ว แค่เอามาเป็นคนคุมร้านเน็ตก็ถือว่าเหลือเฟือเกินพอแล้ว

ดังนั้น หลี่เจ๋อจึงมองไปที่เฉินควน กระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า "เอ่อ... เสี่ยวเฉิน ในเมื่อนายเรียนสาย 'เขียนโปรแกรม' มา ฉันก็เชื่อว่านายคงจะสามารถรับหน้าที่เป็นคนคุมร้านเน็ตได้สบาย ๆ แหละนะ"

"แล้วนายคาดหวังเงินเดือนไว้ที่เท่าไหร่ล่ะ ? "

พอได้ยินคำถามของหลี่เจ๋อ เฉินควนก็ลังเลไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยท่าทีระมัดระวังว่า "เถ้าแก่หลี่ครับ เงินเดือนที่ผมหวังไว้คือ หนึ่... แปด... แปดร้อยหยวนต่อเดือนครับ ! "

ตอนแรกเขาตั้งใจจะบอกว่าหนึ่งพันหยวน แต่ดูเหมือนจะขาดความมั่นใจไปหน่อย เลยเปลี่ยนปากเป็นแปดร้อยหยวนแทน

แปดร้อยหยวนต่อเดือนงั้นเหรอ... ก็แอบสูงไปนิดนะ

คนคุมร้านเน็ตสองคนที่หลี่เจ๋อจ้างมาก่อนหน้านี้ ต่างก็ได้เงินเดือนหกร้อยหยวนกันทั้งนั้น แต่ว่า... มันก็ไม่ได้ถึงกับรับไม่ได้หรอก ยังไงซะอีกฝ่ายก็ถือว่าเป็นเด็กมหา'ลัยนี่นา

ยิ่งไปกว่านั้น ในใจของหลี่เจ๋อยังมีแผนการอื่นซ่อนอยู่อีกด้วย

เขาจึงพยักหน้า แล้วพูดว่า "ตกลง งั้นก็เดือนละแปดร้อยหยวน ! "

พอได้ยินแบบนั้น เฉินควนก็ดีใจยกใหญ่ รีบพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "เถ้าแก่หลี่ครับ คุณยอมรับผมเข้าทำงานจริง ๆ เหรอครับ ? "

หลี่เจ๋อยิ้มบาง ๆ แล้วตอบ "แน่นอนสิ"

"ขอบคุณครับเถ้าแก่ ! " เฉินควนกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง

ดูทรงแล้ว ไอ้หนุ่มนี่หลังจากเรียนจบมาคงจะโดนสังคมตบหน้าสั่งสอนมาไม่น้อยล่ะสิ ไม่งั้นอุตส่าห์เป็นถึงเด็กจบ ปวส. ทั้งที ทำไมถึงได้ตื่นเต้นดีใจขนาดนี้กับอีแค่เงินเดือนแปดร้อยหยวนกันล่ะ

แต่ก็นะ เงินเดือนแปดร้อยหยวนในเมืองเจียงโจวยุคนี้ ก็ถือว่าเป็นรายได้ที่ค่อนข้างสูงพอตัวแล้ว

ต้องไม่ลืมนะว่า เมื่อก่อนตอนที่หลี่เจ๋อทำงานอยู่ในโรงงานของรัฐบาล เขายังได้เงินเดือนแค่ห้าร้อยกว่าหยวนเอง

ตอนนั้นเอง หลี่เจ๋อกก็ถามขึ้นอีกว่า "เสี่ยวเฉิน ในเมื่อนายเรียนเขียนโปรแกรมมา นายก็น่าจะเขียนซอฟต์แวร์เป็นใช่ไหม ? "

เฉินควนลังเลไปนิดหนึ่ง มีท่าทีกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "เอ่อ... ถ้าเป็นแบบง่าย ๆ ก็พอไหวครับ แต่ถ้าซับซ้อนขึ้นมาหน่อย... ฝีมือผมก็อาจจะรับมือไม่ไหวครับ"

พูดจบ เฉินควนก็แอบเหลือบมองหลี่เจ๋อด้วยความระมัดระวัง

หลี่เจ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลอบปรายตามองลูกชายที่อยู่ข้าง ๆ อย่างแนบเนียน

เป็นอย่างที่เสี่ยวตงพูดเป๊ะเลย ฝีมือของหมอนี่รับมือกับซอฟต์แวร์ที่ซับซ้อนไม่ได้จริง ๆ ก็แค่ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถทำไอ้ 'ระบบร้านเน็ต' อะไรนั่นที่เสี่ยวตงพูดถึงออกมาได้หรือเปล่า...

ลองคิดดูแล้ว หลี่เจ๋อก็ตัดสินใจลองถามดูสักหน่อย

"คืออย่างนี้นะเสี่ยวเฉิน ความจริงแล้วฉันอยากจะหาคนมาทำซอฟต์แวร์ร้านเน็ต ที่สามารถให้ลูกค้าล็อกอินเข้าออกระบบเพื่อเล่นคอมได้ด้วยตัวเอง แล้วก็สามารถใช้จัดการเรื่องการเติมเงินของสมาชิกได้ด้วยน่ะ"

"รายละเอียดลึก ๆ ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ ก็แค่มีไอเดียคร่าว ๆ ประมาณนี้แหละ ไม่รู้ว่านายจะสามารถช่วยฉันเขียนซอฟต์แวร์ตัวนี้ เพื่อให้มันทำงานตามฟังก์ชันพวกนี้ออกมาได้ไหม ? "

พอได้ยินคำพูดของหลี่เจ๋อ เฉินควนยังไม่ทันได้ตอบอะไร หลี่ตงที่อยู่ข้าง ๆ กลับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง และหันไปมองหลี่เจ๋ออย่างอึ้ง ๆ

[บ้าไปแล้ว พ่อหัวไวขนาดนี้เลยเหรอ ถึงกับคิดไอเดียทำระบบจัดการร้านเน็ตขึ้นมาได้เองเนี่ยนะ ? แถมยังคิดเรื่องระบบสมาชิกได้อีกต่างหาก ? ]

หลี่ตงรู้สึกสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

ขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มรู้สึกว่า หรือเมื่อก่อนตัวเองจะดูแคลนพ่อของตัวเองเกินไปหน่อย ?

การที่พ่อไม่ค่อยประสบความสำเร็จในชีวิตก่อนที่ฉันจะย้อนเวลามา ไม่ใช่เพราะพ่อไร้ความสามารถ แต่เป็นเพราะพ่อไม่มีโอกาสงั้นเหรอ ?

หลี่เจ๋อได้ยินเสียงในใจของลูกชาย ก็อดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มขำ

ไอ้เด็กแสบเอ๊ย กล้าดูถูกพ่อคนนี้นักนะ !

แกคงคิดไม่ถึงในฝันล่ะสิว่าฉันจะได้ยินทุกคำพูดในใจของแก ฮี่ ๆ !

ตอนนั้นเอง เฉินควนก็ตอบกลับมาว่า "เถ้าแก่ครับ ฟังก์ชันที่คุณพูดมา... ฟังดูแล้วเหมือนจะไม่ค่อยซับซ้อนเท่าไหร่นะครับ แต่จะทำออกมาได้จริง ๆ ไหม ผมคงต้องขอลองดูก่อนถึงจะรู้ครับ"

"ตกลง พอดีเลยช่วงสองสามวันนี้ร้านยังไม่เปิด พรุ่งนี้นายก็ไปที่ร้านเน็ตอีกสาขาของฉันก่อน อยู่ตรง 'ถนนอีเหริน' น่ะ ร้านชื่อ 'League of Legends' นั่นแหละร้านฉันเอง"

"นายตรงไปที่นั่น แล้วลองใช้คอมพิวเตอร์ดูว่านายจะสามารถทำซอฟต์แวร์ที่ฉันต้องการออกมาได้ไหม เดี๋ยวฉันจะกันคอมพิวเตอร์ไว้ให้นายใช้โดยเฉพาะเลยเครื่องนึง"

"ได้ครับเถ้าแก่ ! " เฉินควนรีบรับคำ "จริงสิครับเถ้าแก่ การจะเขียนซอฟต์แวร์มันจำเป็นต้องใช้เครื่องมือซอฟต์แวร์เฉพาะทางบางอย่างด้วย ไม่ทราบว่าคอมพิวเตอร์ในร้านของเถ้าแก่มีโปรแกรมพวกนี้ไหมครับ..."

หลี่เจ๋อจะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง เขาโบกมือปัดทันที "เรื่องพวกนี้นายไปจัดการเอาเองเลย ต้องใช้เงินเท่าไหร่ นายก็มาเบิกกับฉันได้โดยตรง"

"โอเคครับ ! " เฉินควนไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

"อืม งั้นเอาตามนี้แหละ พยายามเขียนซอฟต์แวร์นั่นออกมาให้เสร็จเร็วที่สุดก็แล้วกัน..."

"ได้ครับเถ้าแก่ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

"อืม"

หลังจากเฉินควนเดินจากไป เสียงในใจของลูกชายหลี่ตงก็ดังขึ้นในหัวของหลี่เจ๋ออีกครั้ง...

[ก็ไม่รู้ว่าระดับฝีมือของเฉินควนคนนี้จะทำระบบจัดการร้านเน็ตออกมาได้ไหม แต่ก็นะ อีแค่ระบบจัดการร้านเน็ตมันก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร น่าจะไม่มีปัญหาอะไรมั้ง]

[ตอนนี้ปี 99 แล้ว อีกปีสองปี อินเทอร์เน็ตกับเกมออนไลน์ก็จะเริ่มเฟื่องฟูขึ้นเรื่อย ๆ ร้านเน็ตก็จะผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ถึงตอนนั้นค่อยหาทางตะล่อมเตือนพ่อ ให้เอาไอ้ระบบจัดการร้านเน็ตตัวนี้ไปแจกให้ร้านเน็ตอื่น ๆ ใช้ฟรีดีกว่า]

[ยิ่งมีร้านเน็ตใช้เยอะเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ถ้าเป็นแบบนั้น มันก็เท่ากับว่าเรามีช่องทางโปรโมทเกมบนคอมพิวเตอร์ของร้านเน็ตอื่น ๆ ได้แบบฟรี ๆ ฉันจำได้ว่าเกม 'Legend' น่าจะเปิดตัวช่วงปลายปี 01 มั้ง นี่มันคือปีศาจสูบเงินของแท้เลยนะ]

[ถึงตอนนั้นค่อยยุให้พ่อบินไปประเทศกิมจิ เพื่อกว้านซื้อลิขสิทธิ์เป็นตัวแทนจำหน่ายเกม Legend ในประเทศซะ แล้วอาศัยระบบร้านเน็ตนี่แหละ คอยดันเกมไปติดตั้งบนคอมพิวเตอร์ของทุกร้านเน็ตซะเลย แค่นี้ก็ประหยัดงบโปรโมทก้อนโตไปได้ตั้งเยอะ]

[นั่นมันเกม Legend เชียวนะ ! ความทรงจำของคนทั้งยุคเลยนะเว้ย ! ในยุคหลัง ๆ หลังจากที่บริษัท Shanda ได้เป็นตัวแทนจำหน่ายเกมนี้ ช่วงที่พีคที่สุด รายได้จากบัตรเติมเงินเดือนนึงปาเข้าไปตั้งหลายสิบล้านเชียวนะ ! ]

[แถมเถ้าแก่บริษัท Shanda ยังรวยทะลุฟ้ากลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งในปี 04 ก็เพราะเกมออนไลน์เกมนี้นี่แหละ ! ทั้ง ๆ ที่ตอนเขาซื้อลิขสิทธิ์มา ดูเหมือนจะจ่ายไปแค่สามแสนเหรียญดอลลาร์สหรัฐเองมั้ง...]

[ขอแค่พ่อชิงตัดหน้าบริษัท Shanda คว้าสิทธิ์เป็นตัวแทนจำหน่ายเกมนี้มาให้ได้ในปี 01 ตำแหน่ง 'ลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง' ของฉัน ก็แค่เอื้อมแล้วล่ะโว้ย ! ]

หลี่ตงคิดจินตนาการไปไกลลิบในใจ อดไม่ได้ที่จะเริ่มวาดฝันหวานถึงการได้เป็นลูกชายของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของตัวเอง...