บทที่ 9: ดีกรีเด็กจบมหา'ลัย

บทที่ 9: ดีกรีเด็กจบมหา'ลัย

อากาศเดือนเมษายนเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ

หลี่เจ๋อเดินตระเวนดูรอบ ๆ บริเวณใจกลางเมืองเจียงโจว เพื่อมองหาหน้าร้านที่เหมาะสมสำหรับเตรียมเปิดร้านเน็ตสาขาที่สอง

ในมุมมองของหลี่เจ๋อ ใจกลางเมืองมีผู้คนพลุกพล่านมหาศาล ถ้ามาเปิดร้านเน็ตแถวนี้ ธุรกิจจะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่ายิ่งกว่าสาขาแรกอย่างแน่นอน

แต่ว่า ตอนนี้เขามีรายรับเข้ากระเป๋าวันละเป็นหมื่นหยวน หลี่เจ๋อจึงตั้งเป้าตั้งแต่แรกแล้วว่าสาขานี้จะต้องมีสเกลที่ใหญ่กว่าร้านเน็ตสาขาแรก

ดังนั้นพวกหน้าร้านที่พื้นที่เล็กเกินไป เขาจึงขี้เกียจแม้แต่จะชายตามอง

เดินวนเวียนหาอยู่นาน ในที่สุดหลี่เจ๋อก็เจอหน้าร้านที่ถูกใจบริเวณถนนคนเดินใจกลางเมือง

แม้ว่าจะอยู่บนชั้นสาม แต่พื้นที่ก็กว้างขวางมาก มีขนาดถึงสามร้อยยี่สิบกว่าตารางเมตร แถมยังอยู่ติดกับถนนคนเดินและถนนสายหลัก ผู้คนสัญจรไปมาพลุกพล่านสุด ๆ

แน่นอนว่าค่าเช่าก็แพงหูฉี่เช่นกัน เดือนนึงตั้งเจ็ดพันหยวน !

แต่หลี่เจ๋อก็ไม่ได้ลังเลอะไรมากนัก ตัดสินใจเช่าทันที

ทำเลทองแบบนี้ ขอแค่เปิดร้านเน็ตขึ้นมาได้ รับรองว่าทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำทุกวันแน่นอน !

ค่าเช่าเดือนละเจ็ดพันหยวน ไม่นับเป็นปัญหาอะไรเลยสักนิด

จิ๊บจ๊อยมาก

"เถ้าแก่หลี่ คุณมาเช่าที่ของผมเนี่ย กะจะทำธุรกิจอะไรเหรอ ? "

หลังจากเซ็นสัญญาเช่าเสร็จ เจ้าของที่ก็อดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยปากถามขึ้น

อีกฝ่ายเป็นชายวัยกลางคนอายุราว ๆ สี่สิบกว่าปี

หลี่เจ๋อยิ้ม ๆ ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร "ผมเตรียมจะมาเปิดร้านเน็ตที่นี่น่ะครับ ! "

"ร้านเน็ต ? "

เจ้าของที่ชะงักไปนิด ก่อนจะพูดขึ้น "ก็คือร้านคอมพิวเตอร์ใช่ไหม ? "

คำว่าร้านเน็ตเพิ่งจะเริ่มเรียกกันติดปากในช่วงปีสองปีมานี้เอง แรกเริ่มเดิมทีร้านเน็ตจะถูกเรียกว่า 'ร้านคอมพิวเตอร์' ซะมากกว่า เห็นได้ชัดว่าเจ้าของที่คนนี้ก็พอจะมีความรู้อยู่บ้าง

"อืม ใช่ครับ" หลี่เจ๋อยิ้มพลางพยักหน้า

เจ้าของที่พูดด้วยความประหลาดใจ "ตอนแรกผมยังนึกว่าคุณกะจะเปิดร้านอาหารซะอีก ก็พื้นที่มันออกจะกว้างขนาดนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาเปิดร้านคอมพิวเตอร์"

"คอมพิวเตอร์เครื่องนึงไม่ถูกเลยนะ เครื่องนึงก็ปาไปราว ๆ หมื่นหยวนแล้วมั้ง ? "

"ก็ประมาณนั้นแหละครับ" หลี่เจ๋อตอบ

เจ้าของที่เดาะลิ้น 'จึ๊ ๆ ' แล้วพูดด้วยความทึ่ง "ดูท่าเถ้าแก่หลี่จะมีทุนหนาไม่เบาเลยนะเนี่ย พื้นที่ใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้เอามาเปิดร้านคอมพิวเตอร์ เกรงว่าอย่างน้อย ๆ ต้องลงคอมเป็นร้อยเครื่อง นั่นมันเงินตั้งล้านกว่าหยวนเลยนะ ! "

"ลงทุนไปเยอะขนาดนี้ ต้องใช้เวลาตั้งเท่าไหร่ถึงจะคืนทุนล่ะเนี่ย ? "

หลี่เจ๋อย่อมไม่มีทางแพร่งพรายเรื่องพวกนี้ออกไปหรอก ขืนบอกไปแล้วอีกฝ่ายเกิดตาลุกวาวอยากทำบ้างขึ้นมา มันจะไม่ใช่การสร้างคู่แข่งให้ตัวเองหรอกเรอะ

ดังนั้น หลี่เจ๋อจึงตอบไปว่า "ก็ลงทุนเยอะเอาเรื่องอยู่ครับ ส่วนเรื่องคืนทุน... ก็คงต้องใช้เวลาพักใหญ่ ๆ เลยแหละ แต่ผมค่อนข้างมองเห็นอนาคตของธุรกิจนี้นะ ยังไงซะก็ไม่น่าจะขาดทุนอะไรมากมายหรอก"

"มันก็จริงนะ"

เจ้าของที่พยักหน้ารับ แล้วก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรต่อ

แต่ตอนนั้นเอง เขาเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า "จริงสิ เถ้าแก่หลี่ ในเมื่อคุณจะเปิดร้านเน็ต คุณต้องการคนคุมร้านเน็ตไหม ? "

"พอดีผมมีญาติอยู่คนนึง เมื่อหลายวันก่อนเขาเพิ่งจะมาหาผม ถามว่าผมพอจะมีลู่ทางแนะนำงานให้ลูกชายเขาได้บ้างหรือเปล่า"

"ลูกชายของญาติผมคนนี้บังเอิญเรียนจบมาทางด้านคอมพิวเตอร์พอดีน่ะ รายละเอียดลึก ๆ ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่ถ้าให้มาเป็นคนคุมร้านเน็ต ก็น่าจะทำได้สบาย ๆ อยู่แล้ว ยังไงซะลูกชายญาติผมคนนี้ก็เรียนจบมหาวิทยาลัยมาของแท้เชียวนะ"

"ก็ไม่รู้ว่าเถ้าแก่หลี่จะยินดีให้โอกาสลูกชายญาติผมมาสัมภาษณ์ดูหน่อยได้ไหม ? "

พูดจบ เจ้าของที่ก็มองมาที่หลี่เจ๋อ

หลี่เจ๋อประหลาดใจนิด ๆ อดไม่ได้ที่จะถามกลับไป "พี่ชาย ลูกชายญาติพี่เป็นเด็กมหา'ลัยจริง ๆ เหรอ ? "

ก็ไม่แปลกที่หลี่เจ๋อจะถามออกไปแบบนั้น ในยุคสมัยนี้ เด็กจบมหา'ลัยยังถือว่าเป็นของหายากและมีค่าตัวสูงลิ่วอยู่เลย

ดังนั้นหลี่เจ๋อก็เลยไม่ค่อยเข้าใจว่า ถ้าอีกฝ่ายเป็นเด็กจบมหา'ลัยจริง ๆ ทำไมเจ้าของที่ถึงนึกอยากจะแนะนำให้มาเป็นคนคุมร้านเน็ตที่ร้านของเขากันล่ะ

เจ้าของที่ทำหน้าจริงจังตอบ "แหงสิ ลูกชายญาติผมน่ะ จบจากวิทยาลัยเทคนิคอาชีพเจียงโจวเลยนะ ! "

วิทยาลัยเทคนิคอาชีพเจียงโจว...

หลี่เจ๋อลองนึกตาม

ปัดโธ่เอ๊ย นี่มันระดับ ปวส. (อนุปริญญา) ไม่ใช่เรอะ!

แต่ว่า หลี่เจ๋อก็รู้ดีว่า ปวส. ก็ถือเป็นระดับวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัยเหมือนกัน สิ่งที่เจ้าของที่พูดก็ไม่ได้ผิดซะทีเดียว

แม้หลี่เจ๋อจะรู้ชัดว่าระดับอนุปริญญานั้นเทียบกับปริญญาตรีไม่ได้ แต่ถ้าอีกฝ่ายเรียนจบมาทางสายคอมพิวเตอร์จริง ๆ การมาเป็นคนคุมร้านเน็ตก็ถือว่าคุณสมบัติผ่านเกณฑ์สบาย ๆ

อีกอย่าง ยังไงก็ต้องไว้หน้าเจ้าของที่สักหน่อย

ส่วนถึงเวลาแล้วจะรับเข้าทำงานไหม ค่อยว่ากันอีกที แต่ถ้าแค่สัมภาษณ์ดูเฉย ๆ มันก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว

ดังนั้น หลี่เจ๋อจึงตอบไปว่า "เอาสิครับ ถ้าสะดวก พี่ก็ลองนัดเวลามาดู เดี๋ยวผมจะสัมภาษณ์ลูกชายญาติพี่ให้ ถ้าเขาทำงานคุมร้านเน็ตได้จริง ๆ และนิสัยใจคอไม่มีปัญหาอะไร ทางผมก็โอเคครับ"

สำหรับหลี่เจ๋อแล้ว จะรับใครมาเป็นคนคุมร้านเน็ตมันก็เหมือนกันนั่นแหละ

ขอแค่ทำงานได้ นิสัยผ่านเกณฑ์ การไว้หน้าเจ้าของที่ก็ไม่ได้มีข้อเสียอะไรอยู่แล้ว

"เยี่ยมเลย งั้นก็ขอบคุณเถ้าแก่หลี่มากนะ"

เจ้าของที่ดีใจยกใหญ่ รีบพูดต่อทันที "เอาแบบนี้ เดี๋ยวผมจะแวะไปหาญาติผมหน่อย เอาเรื่องนี้ไปบอกเขา พรุ่งนี้จะให้ลูกชายเขาเข้ามาพบเถ้าแก่หลี่ที่นี่เลยดีไหม ? "

"ได้ครับ ! พรุ่งนี้เวลาส่วนใหญ่ผมก็น่าจะอยู่ที่นี่แหละ"

หลี่เจ๋อรับคำ

ในเมื่อเช่าหน้าร้านเรียบร้อยแล้ว หลี่เจ๋อก็ไม่อยากเสียเวลา ย่อมต้องรีบตกแต่งร้านให้เสร็จโดยเร็วที่สุด แล้วค่อยไปซื้อคอมพิวเตอร์มาเปิดร้าน เรื่องหาเงินต้องมาก่อน

"ตกลง เถ้าแก่หลี่ งั้นเอาตามที่คุยกันไว้นะ พรุ่งนี้ผมจะให้ลูกชายญาติผมเข้ามาหาคุณ..."

เจ้าของที่พูดกำชับ

"ตกลงครับ ! "

หลังจากแยกย้ายกัน หลี่เจ๋อก็รีบไปหาทีมช่างรับเหมาตกแต่งทันที

หลังจากตกลงราคากับอีกฝ่าย และสรุปรายละเอียดการตกแต่งเรียบร้อย หลี่เจ๋อก็วิ่งแจ้นไปที่ตึกคอมพิวเตอร์ต่อ