ตอนที่ 19 ธรรมชาติอันน่าสะพรึงของจิตใจมนุษย์

.

.

เมื่อมองดูสถานการณ์ภายนอก เย่เจาเห็นข่าวสารและรายงานเหตุการณ์บนอินเทอร์เน็ตหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด ทุกที่เต็มไปด้วยเสียงร้องขอความช่วยเหลือและคำวิงวอนเอาชีวิตรอด

ภาพเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ไวรัสซอมบี้ยังแพร่กระจายไปไม่ทั่วถึง แต่ความวุ่นวายส่วนใหญ่ในตอนนี้กลับเกิดจากน้ำมือมนุษย์เอง

ผู้คนกำลังเข่นฆ่ากันเอง

หัวใจของมนุษย์น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดเสียอีก

ตอนเย็นเมื่อเฟิงเฉากับพวกกลับมา เขาเป็นฝ่ายมาหาเย่เจาก่อนแล้วเล่าให้ฟังว่าสถานการณ์ภายนอกย่ำแย่กว่าเดิมมาก พวกเขาออกไปกันกว่ายี่สิบคนและมีเรื่องปะทะกับคนกลุ่มหนึ่ง แม้จะรักษายาเอาไว้ได้หลายลัง แต่ก็มีคนบาดเจ็บเพิ่มขึ้นอีกหลายคน

ยิ่งไปกว่านั้น หน้าทางเข้าสู่เขตปลอดภัยยังมีคนต่อแถวยาวเหยียด โควตาแทบไม่มีเหลืออยู่แล้ว ปัจจุบันมีเพียงคนที่มีเส้นสายหรือมีสถานะพิเศษเท่านั้นที่ได้เข้าไป ส่วนประชาชนธรรมดาที่ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ทำได้เพียงรอต่อไป

“คุณหนูเย่ ถ้าฐานหลบภัยเปิดรับคนเพิ่มเมื่อไร คุณไปกับพวกเราเถอะครับ ถึงตอนนี้โรงแรมจะยังปลอดภัย แต่เมื่อซอมบี้รอบ ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ที่นี่ก็จะกลายเป็นเป้าหมายของทุกคน สุดท้ายคงถูกตีแตกเข้าสักวัน”

เย่เจามีเวลาจำกัดจึงไม่ได้ตอบรับในทันที

“เอาไว้ดูก่อนแล้วกัน”

…

วันที่ 6 หลังเข้าสู่เกม

10 โมงเช้า

ค่าร่างกายของเย่เจาเพิ่มขึ้นเป็น 57 แต้มแล้ว

[ชื่อ: เย่เจา]

[ร่างกาย: 57 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[พละกำลัง: 4 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[ความเร็ว: 0 + 47 (ผลจากอุปกรณ์)]

อาการผมร่วงของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เลือดกำเดาไหลน้อยลง จุดแดงบนร่างกายก็หยุดลุกลามแล้ว

มีเพียงเส้นผมที่ร่วงไปก่อนหน้านี้ซึ่งยังไม่งอกกลับมา

เย่เจายกมือแตะศีรษะล้านครึ่งหัวของตัวเอง สไตล์สุดนอกกระแสของเธอในตอนนี้เรียกได้ว่าพุ่งทะลุถึงขีดสุด ต่อให้ออกไปข้างนอกแล้วทำเด็กสามขวบร้องไห้ก็ไม่แปลกใจแล้ว

สุดท้ายเธอจึงหยิบมีดโกนมาโกนผมที่เหลือทิ้งทั้งหมด แต่เพราะไม่เคยทำมาก่อนจึงเกือบโกนหนังศีรษะตัวเองเป็นแผลไปด้วย

หลังจากสวมหมวก กินยาและวิตามิน A B C D E เรียบร้อยแล้ว เธอก็ยกจานผลไม้ที่เสี่ยวหมิ่นนำมาให้ขึ้นไปบนดาดฟ้า

ความทะเยอทะยานของเธอเริ่มขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนนี้เธอไม่พอใจที่จะนอนซุ่มยิงอยู่ในห้องอีกต่อไป

เธอวางแผนจะตั้งปืนสไนเปอร์หลายกระบอกบนดาดฟ้า และมุ่งมั่นจะก้าวขึ้นเป็นราชาสไนเปอร์ประจำย่านนี้ให้ได้!

สถานการณ์วันนี้ยังคงย่ำแย่เหมือนเดิม การทุบทำลาย ปล้นสะดม และวางเพลิงเกิดขึ้นแทบทุกแห่ง แต่ช่วงเช้าของเย่เจานับว่าเริ่มต้นได้ไม่เลว เพราะเธอซุ่มยิงคนไปแล้วสิบคน

ต้องขอบคุณอาจารย์ X อีกครั้ง ที่ทำให้เธอเป็นคนที่เก่งได้ทั้งบุ๋นและบู๊

ช่วงบ่าย สถานการณ์เริ่มเปลี่ยนไป

ขณะที่เย่เจากำลังเล็งผ่านกล้องสไนเปอร์ เธอเห็นซอมบี้กลายพันธุ์ตัวหนึ่งกำลังไล่ล่ามนุษย์อยู่ในหมู่บ้านจัดสรรใกล้ ๆ

ปฏิกิริยาแรกของผู้คนเมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้ยังคงเป็นความหวาดกลัว ทุกคนแตกตื่นและวิ่งหนีกันคนละทิศละทาง

เย่เจายิงสไนเปอร์ไปห้านัด หนึ่งในนั้นโดนกระดูกขาของซอมบี้

แต่มันไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ต่อให้ล้มลงกับพื้น มันก็ยังคลานด้วยท้องเพื่อไล่ตามอาหารต่อไป

การปรากฏตัวของซอมบี้ตัวนี้ราวกับไปกดสวิตช์บางอย่างเข้า

เย่เจาได้เห็นเหตุการณ์ซอมบี้กัดกินคนติดต่อกันหลายครั้ง ไวรัสซอมบี้แพร่เข้าสู่เมือง B ในที่สุด…

ท้องถนนวุ่นวายมากขึ้นเรื่อย ๆ คนเดินถนนน้อยลงเรื่อย ๆ แต่จำนวนซอมบี้กลับเพิ่มขึ้นไม่หยุด โศกนาฏกรรมหลากหลายรูปแบบเกิดขึ้นทั่วทั้งย่าน

เย่เจาไม่จำเป็นต้องเข้าอินเทอร์เน็ตก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายเพียงใด

ทางการเมือง B ออกประกาศเตือนภัย

[ขอให้ประชาชนทุกคนปิดประตูหน้าต่างและกักตัวอยู่ภายในที่พัก ห้ามออกนอกบ้าน! ห้ามออกนอกบ้าน! ห้ามออกนอกบ้าน!]

[ขอให้ประชาชนทุกคนปิดประตูหน้าต่างและกักตัวอยู่ภายในที่พัก ห้ามออกนอกบ้าน! ห้ามออกนอกบ้าน! ห้ามออกนอกบ้าน!]

[ขอให้ประชาชนทุกคนปิดประตูหน้าต่างและกักตัวอยู่ภายในที่พัก ห้ามออกนอกบ้าน! ห้ามออกนอกบ้าน! ห้ามออกนอกบ้าน!]

บนอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยคำร้องขอความช่วยเหลือ ผู้คนพากันไปขอความช่วยเหลือจากแพลตฟอร์มของเทศบาล สถานีตำรวจ สถานีดับเพลิง และตำรวจจราจร เพราะโทรศัพท์ไม่สามารถติดต่อได้อีกแล้ว

[ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที! สามีกับแม่สามีกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว! ตอนนี้ฉันกับลูกซ่อนตัวอยู่ในห้องนอน พวกมันกำลังทุบประตูอยู่! ใครก็ได้ช่วยเราที!]

[ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าไวรัสซอมบี้มีอยู่จริง ทำไมรัฐบาลไม่เตรียมตัวล่วงหน้า? ทำไมถึงวุ่นวายขนาดนี้?! ช่วยด้วย!]

[ทำไมรัฐบาลถึงไร้ความสามารถขนาดนี้? เก็บภาษีจากพวกเรามาตั้งมากมายแต่ไม่ทำอะไรเลยหรือไง? แล้วเมื่อไรจะคิดค้นวัคซีนได้สักที?!]

[อ๊ากกกกก ใครก็ได้ช่วยด้วย! ฉันอยู่ห้อง xx อาคาร x ในหมู่บ้าน xxx ตอนนี้หน้าประตูเต็มไปด้วยซอมบี้หมดแล้ว!]

[วุ่นวายมาหลายวันแล้ว ฉันออกไปซื้อของ ไม่เพียงโดนปล้น แต่ยังโดนซ้อมอีก โรงพยาบาลก็ไม่มีคิว ยาก็ซื้อไม่ได้ ชีวิตแบบนี้จะจบลงเมื่อไร?!]

[…]

อินเทอร์เน็ตตกอยู่ในความโกลาหล แพลตฟอร์มโซเชียลต่าง ๆ แทบหยุดทำงาน

ทุกคนต่างยุ่งกับปัญหาของตัวเอง จึงไม่มีเจ้าหน้าที่ออกมาดูแลระบบอีกต่อไป เครือข่ายล่มอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่การรีเฟรชหน้าจอก็ทำไม่ได้

ชั้นล่างของโรงแรม

หลังจากเฟิงเฉากับพวกจัดการเพื่อนร่วมทีมที่กลายพันธุ์กะทันหันไปหลายคนแล้ว เฟิงเฉาจึงกล่าวว่า

“ทุกคนกักเก็บน้ำกันหรือยัง? เราต้องสำรองน้ำให้ได้มากที่สุด ในอนาคตแหล่งน้ำมีโอกาสปนเปื้อนแน่นอน เพราะฉะนั้นต้องตุนเอาไว้ให้มากที่สุด เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน”

“ต่อจากนี้ไปเคาะประตูทุกห้อง ตรวจสอบให้ชัดว่าห้องไหนยังเป็นคน ห้องไหนกลายพันธุ์แล้ว ที่นี่คือฐานของเรา สิ่งสำคัญที่สุดคือทำให้โรงแรมปลอดภัย”

ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหวทันที

เสี่ยวหมิ่นถือมีดผ่าแตงโมขึ้นไปบนดาดฟ้า และเห็นเด็กสาวในชุดดำสวมหมวกเบสบอลกำลังสะพายปืนสไนเปอร์อยู่

ร่างกายของเธอผอมเพรียว แผ่นหลังตั้งตรง สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาเรียวคมกระจ่างใสหรี่ลงเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะเลือดกำเดาที่ไหลออกมากะทันหันจนทำลายบรรยากาศอันน่าเกรงขามนั้นเสียหมด…

เย่เจาฉีกกระดาษอย่างชำนาญแล้วอุดรูจมูกตัวเอง จากนั้นก็ลั่นไกทันทีโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

ซอมบี้ตัวหนึ่งที่กำลังพุ่งใส่เด็กสาวอยู่ไกลออกไปถูกยิงเข้าที่ศีรษะล้มลงกับพื้น

เด็กสาวที่รอดตายหวุดหวิดหันมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก พึมพำคำว่าขอบคุณหลายครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งหนีไป

เย่เจายิงต่ออีกสองสามนัด จากนั้นจึงหันมองเสี่ยวหมิ่น

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเสี่ยวหมิ่นที่เคยมีผมสวยถึงได้โกนหัวเช่นกัน หรืออีกฝ่ายคิดว่าผมยาวเป็นภาระ จึงเตรียมตัวรับมือวันสิ้นโลกให้ดียิ่งขึ้น?

ถ้าเธอมีจิตสำนึกแบบนี้บ้าง ก็คงไม่ต้องเสียใจเรื่องผมร่วง และไม่ต้องสวมหมวกปิดหัวล้านอยู่ทุกวัน

เย่เจานับถือเสี่ยวหมิ่นจากใจจริง

อีกฝ่ายเข้มแข็งและกล้าหาญมาก หลังจากผ่านความสิ้นหวังและความเจ็บปวดเช่นนั้นมาได้

เธอยื่นลูกอมนมให้เสี่ยวหมิ่นหนึ่งเม็ด

จริง ๆ เธอก็อยากกินเหมือนกัน แต่พอคิดดูแล้ว

ชีวิตลำบากหน่อยไม่เป็นไร ขอแค่มีชีวิตยืนยาวก็พอ กินหัวไชเท้าต่อดีกว่า

เธอยังคงเชื่อคำแนะนำของหมอในอินเทอร์เน็ตอยู่มาก

“ข้างล่างเป็นยังไงบ้าง?”

เสี่ยวหมิ่นกำลูกอมไว้ในฝ่ามือแล้วอธิบายว่า

“ตอนนี้พวกเรามีกฎแล้วค่ะ ถ้าไม่ออกไปหาของข้างนอก ทุกคนต้องอยู่ในห้องของตัวเอง ต่อให้มีใครกลายพันธุ์ก็จะติดอยู่ในห้อง ซอมบี้เปิดประตูไม่เป็น ดังนั้นสถานการณ์ยังไม่วุ่นวายมาก ทุกอย่างยังควบคุมได้ คุณวางใจได้ พวกเราจะปกป้องโรงแรมไว้ให้ได้แน่นอน!”

เย่เจาพยักหน้า

“ต้องระวังพวกผู้ติดเชื้อที่ไม่แสดงอาการด้วย บางคนไม่ได้ถูกกัดก็ยังกลายพันธุ์ได้”

เสี่ยวหมิ่นตอบรับเบา ๆ

เธอสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมเย่เจาถึงรู้เรื่องซอมบี้มากขนาดนี้ และดูไม่ตกใจเลยเมื่อเห็นพวกมัน

ต่างจากเธอที่แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ตอนเห็นซอมบี้ด้านล่างก็ยังสะดุ้งอยู่ดี

แม้จะสงสัย แต่เสี่ยวหมิ่นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอกลัวว่าจะทำให้เย่เจาไม่พอใจ

เธอต้องแข็งแกร่งขึ้น

มีเพียงแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์ยืนอยู่เคียงข้างอีกฝ่าย

หลังจากนั้นเธอก็ลงไปชั้นล่าง พร้อมกับเพื่อนร่วมทีม ออกเคาะประตูแต่ละห้องเพื่อกำจัดซอมบี้

เธอต้องแข็งแกร่งขึ้น!

…

วันที่ 7 หลังเข้าสู่เกม

หลังจากจัดสรรคะแนนสรรสร้างเสร็จ เย่เจาจึงเปิดดูข้อมูลส่วนตัว

[ชื่อ: เย่เจา]

[ร่างกาย: 67 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[พละกำลัง: 4 (ไม่รวมผลจากอุปกรณ์)]

[ความเร็ว: 0 + 47 (ผลจากอุปกรณ์)]

[หมายเหตุ: ไม่รวมค่าสถานะพื้นฐานของผู้เล่น]

[พรสวรรค์ที่ครอบครอง: SSS สรรสร้าง, SSS พยากรณ์]

[พลังธาตุ: ไม่มี]

[สรรสร้าง: ระดับ 1]

[แต้มสรรสร้าง: 58]

[ค่าประสบการณ์: 35%]

[พยากรณ์: ระดับ 1 (ใช้งานได้)]

[ค่าประสบการณ์: 7 (หมายเหตุ: 24 ชั่วโมง ≈ 1 แต้ม)]

[CD: 00:00:00]

[ระดับปัจจุบันสามารถพยากรณ์เหตุการณ์ภายในสามวันข้างหน้าได้ ระยะเวลาการพยากรณ์: 10 วินาที]

ดีมาก ได้เวลาใช้สกิลพยากรณ์ประจำวันแล้ว

ตลอดสองวันที่ผ่านมา สิ่งที่เธอเห็นจากการพยากรณ์ล้วนเป็นภาพการระบาดของซอมบี้ในสถานที่ต่าง ๆ ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังในภาพเหล่านั้นราวกับทะลุผ่านกาลเวลาและอวกาศมาสัมผัสหัวใจของเธอโดยตรง

ถึงแม้เย่เจาจะเคยเห็นภาพเมืองทั้งเมืองถูกทำลายมาแล้ว และเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้ง แต่เธอก็ยังอดรู้สึกหดหู่และอึดอัดไม่ได้

การได้เห็นความทุกข์ทรมานของมนุษย์ด้วยตาตัวเองไม่ใช่เรื่องดี

อันที่จริงมันส่งผลเสียต่อสุขภาพจิตด้วยซ้ำ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

หวังว่าวันนี้จะได้เห็นข้อมูลที่มีประโยชน์บ้าง

ขอพระพุทธเจ้าคุ้มครองด้วยเถอะ!

.

.

จบ.