ตอนที่ 18 เมืองเหวินอัน 18

.

.

ถานหมิงซานคว้าตัวเฉินเฟยเฟยแล้วพาวิ่งฝ่าออกมา ขณะที่ไป๋ซีกับเทียนเถียนได้ถอยออกมานอกวงล้อมแมงมุมเรียบร้อยแล้ว

ทันใดนั้น ภายในหมู่บ้านก็เกิดความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ บ้านเรือนบริเวณใจกลางหมู่บ้านเริ่มสั่นสะเทือน กระเบื้องหลังคาหล่นกระจาย ฝุ่นคละคลุ้งลอยขึ้นเต็มท้องฟ้า

สีหน้าของไป๋ซีเปลี่ยนไปทันที เธอคว้ามือเทียนเถียนแล้วออกวิ่ง พอหันไปเห็นถานหมิงซานกับคนอื่น ๆ ยังยืนมองอยู่ก็อดด่าไม่ได้

“มัวยืนดูอะไรกันอยู่! รีบวิ่งสิ!”

ทุกคนได้สติในทันทีและเริ่มวิ่งหนีเอาชีวิตรอด

ไป๋ซีพาเทียนเถียนกับเทียนโม่วิ่งสุดกำลัง เสียงความวุ่นวายด้านหลังยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ

เฉินเฟยเฟยตกใจจนขาอ่อนแทบวิ่งไม่ไหว ส่วนถานหมิงซานกับหานตงเพิ่งผ่านการต่อสู้หนักมาก่อนหน้านี้ พละกำลังถูกใช้ไปไม่น้อย

ตอนนี้ยังต้องพาศาสตราจารย์เฉินกับเฉินเฟยเฟยไปด้วย ทำให้ทั้งสี่คนเคลื่อนที่ได้ช้ามาก

ไป๋ซีและเด็กทั้งสองทิ้งระยะห่างจากพวกเขาไปไกลแล้ว ขณะที่ฝูงแมงมุมอยู่ห่างจากกลุ่มของถานหมิงซานไม่ถึงห้าเมตร

ไป๋ซีหันกลับไปมองทั้งสี่คนก่อนตะโกน

“พวกคุณแยกกันวิ่งเถอะ! ยังจะรวมกลุ่มกันอยู่แบบนี้ รอให้โดนกวาดตายยกชุดหรือไง!”

“ผู้กองทั้งสองรีบหนีไปเถอะครับ อย่าห่วงผมเลย”

ศาสตราจารย์เฉินหมดแรงอย่างแท้จริง ชายชราผู้นี้ถูกเหตุการณ์ต่อเนื่องเล่นงานจนหมดทั้งเรี่ยวแรงและกำลังใจ

เฉินเฟยเฟยเองก็แทบจะต้องพึ่งแรงประคองจากถานหมิงซานตลอดเวลา

ถานหมิงซานมองไปทางไป๋ซี สีหน้าเต็มไปด้วยความอ้อนวอน

“ไป๋ซี ศาสตราจารย์เฉินเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับชาติ มีข้อมูลวิจัยสำคัญอยู่กับตัว เขาตายไม่ได้”

เขาไม่สนใจเฉินเฟยเฟยเลย แต่เฉินคุนซานจะต้องมีชีวิตรอด

“เวลาแบบนี้แล้วยังจะสนข้อมูลอีกเหรอ! ชีวิตคนสำคัญกว่า วิ่งก่อน!”

ไป๋ซีตะโกนอย่างโมโห

นี่มันเวลาไหนแล้ว ใครจะไปสนข้อมูลวิจัย ถ้าคนตายไปแล้วข้อมูลจะมีประโยชน์อะไร!

ศาสตราจารย์เฉินหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้หานตง

“เจ้าหนุ่ม ข้อมูลทั้งหมดอยู่ในนี้แล้ว”

“ไม่ต้องห่วงผมหรอก ขอแค่รักษามันเอาไว้ให้ได้ก็พอ ตราบใดที่ยังมีสิ่งนี้อยู่ งานวิจัยของผมก็สามารถดำเนินต่อไปได้แม้ไม่มีผม”

“รหัสผ่านคือ 148257 จำไว้ให้ดี ถ้าใส่ผิดสามครั้ง ข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบอัตโนมัติ”

ระหว่างที่เสียเวลาอยู่ตรงนั้น ฝูงแมงมุมก็ขยับเข้ามาใกล้อีก

“ทำไมยังไม่วิ่งกันอีก! มัวทำอะไรอยู่!”

ไป๋ซีแทบคลั่ง

แต่ถานหมิงซานไม่ยอมทอดทิ้งศาสตราจารย์เฉิน เขาดันเฉินเฟยเฟยออกไป รับตัวศาสตราจารย์เฉินมาจากหานตงแล้วแบกขึ้นหลัง ก่อนจะวิ่งต่ออย่างสุดกำลัง

เฉินเฟยเฟยล้มลงกับพื้น ร้องไห้เสียงดัง

“คุณปู่! อย่าทิ้งหนู!”

หานตงสีหน้าหงุดหงิด เขากระชากตัวเฉินเฟยเฟยขึ้นมาแล้วลากวิ่งไปข้างหน้า ไม่สนว่าเธอจะสะดุดล้มหรือไม่

อย่างไรก็ตาม ภาระของถานหมิงซานกับหานตงหนักเกินไป ฝูงแมงมุมจึงไล่ตามมาทันอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าทั้งสี่กำลังจะถูกล้อมอีกครั้ง หานตงก็โยนแฟลชไดรฟ์ออกไป

“ไป๋ซี! เก็บมันไว้ให้ดี รหัสผ่าน 148257!”

ไป๋ซีรับแฟลชไดรฟ์อย่างงุนงง

“บ้าหรือเปล่า! โยนมาให้ฉันทำไม!”

เธอไม่ได้มาจากโลกนี้เสียหน่อย!

“ไป๋ซี เธอมีความสามารถในการเอาตัวรอดมากกว่าใคร ของชิ้นนี้สำคัญมาก อย่าทำหายเด็ดขาด”

ถานหมิงซานกำชับ ก่อนจะเหลือบมองแมงมุมแม่ที่อยู่ไกลออกไป

“รีบหนี!”

แมงมุมแม่ขนาดมหึมาราวเนินเขาลูกเล็ก ๆ กำลังคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ไป๋ซีรู้ดี หากแมงมุมแม่มาถึง พวกเขาจะไม่มีทางหนีรอดได้แน่นอน

ขณะที่เธอกำลังจะหันหลังวิ่ง ภารกิจของเกมก็เด้งขึ้นมา

[ภารกิจเสริม]

[ช่วยเหลือเฉินคุนซาน]

[เฉินคุนซานเป็นบุคคลสำคัญของโลกนี้ และมีผลกระทบต่อการพัฒนาโลกในระดับหนึ่ง โปรดทำให้เขามีชีวิตรอด]

[รางวัลภารกิจ: ค่าสถานะรวม +1]

ไป๋ซีแทบสบถออกมา

แต่ค่าสถานะรวมหนึ่งแต้มมีเสน่ห์เกินไป นี่คือรางวัลระดับแดง!

เธอกัดฟัน กระทืบเท้าหนึ่งครั้ง ก่อนหันไปหาเทียนเถียนกับเทียนโม่

“เทียนเถียน พาน้องชายไปหากองกำลังหลักเดี๋ยวนี้ ฉันจะอยู่ช่วยพวกเขา”

“พี่ไป๋ อันตรายเกินไปนะ พวกเราหนีไปด้วยกันเถอะ”

เทียนเถียนไม่อยากเสี่ยงชีวิตเพื่อคนที่ไม่เกี่ยวข้อง

ก่อนหน้านี้ยังพอช่วยได้ถ้าช่วย แต่ตอนนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว

“นี่เป็นภารกิจของฉัน รีบไป! ถ้าช้าอีกวินาทีเดียว ฉันอาจตายจริง ๆ ก็ได้!”

ไป๋ซีร้อนใจมาก

“ก็ได้ค่ะ งั้นฉันจะรีบไปหากองกำลังหลัก พี่ไป๋ รอฉันนะ”

เทียนเถียนจูงมือเทียนโม่แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยประสาทรับกลิ่นของเธอ น่าจะตามหากองกำลังหลักเจอได้ไม่ยาก

หลังจากสองพี่น้องจากไป ไป๋ซีก็วิ่งย้อนกลับไปเปิดทางให้ถานหมิงซานกับคนอื่น ๆ

ตอนนี้ถานหมิงซานและหานตงต่างได้รับบาดเจ็บ ส่วนเฉินเฟยเฟยเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไป๋ซีโมโห

“ร้องไห้แล้วได้อะไรขึ้นมา! ลุกขึ้นมาวิ่งเองสิ! อย่าทำตัวเป็นภาระ”

“คุณปู่ของเธอหมดแรงแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ เธอจะลากเขาตายไปด้วย!”

ครั้งนี้ไป๋ซีไม่เก็บอารมณ์อีกต่อไป ระเบิดความโมโหออกมาจนหมด

ศาสตราจารย์เฉินมองเฉินเฟยเฟยก่อนพูดเสียงอ่อน

“พวกเธอสองคนพาเฟยเฟยไปเถอะ ไม่ต้องห่วงผมหรอก”

“ศาสตราจารย์เฉิน ภารกิจของพวกเราคือคุ้มครองคุณ ไม่ใช่เฉินเฟยเฟย ตอนนี้พวกเราไม่มีปัญญาดูแลว่าเธอจะเป็นหรือตายแล้ว”

หานตงพูดตรงจนแทบไม่ไว้หน้า เขารำคาญเฉินเฟยเฟยมากแล้ว

ตอนแรกคิดว่าเป็นผู้หญิงอ่อนโยนมีเหตุผล แต่พอเจอสถานการณ์คับขันกลับตกใจจนไร้ประโยชน์

คำพูดของไป๋ซีกับหานตง รวมถึงความเงียบของถานหมิงซาน ทำให้เฉินเฟยเฟยตระหนักได้ทันทีว่า คราวนี้พวกเขาจะไม่ตามใจเธออีกแล้ว

ความหวาดกลัวต่อความตายทำให้เธอฝืนลุกขึ้นยืน สีหน้าของถานหมิงซานกับหานตงดีขึ้นเล็กน้อย

“ถือว่ายังพอมีทางเยียวยาอยู่บ้าง”

หลังจากลุกขึ้นมา เฉินเฟยเฟยก็เริ่มสังเกตสถานการณ์รอบตัว

ในขณะเดียวกัน ไป๋ซีก็เปิดทางออกมาได้อีกครั้ง แมงมุมแม่อยู่ห่างจากพวกเธอไม่ถึงสามสิบเมตรแล้ว

“เร็วเข้า!”

ไป๋ซีตะโกน

เมื่อมีแมงมุมแม่คอยหนุนหลัง ฝูงแมงมุมตัวเล็กยิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้น ทางที่เธอเปิดไว้คงอยู่ได้ไม่นาน

ถานหมิงซานกับหานตงรีบพยุงศาสตราจารย์เฉินฝ่าวงล้อมออกมา ส่วนเฉินเฟยเฟยเป็นคนแรกที่วิ่งหลุดออกไป

ไป๋ซียังคงฟันแมงมุมที่กรูเข้ามาไม่หยุด พร้อมแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งจับตาเฉินเฟยเฟย

เธอรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้แปลก ๆ สายตาที่มองเธอดูผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากออกจากวงล้อมได้แล้ว อีกฝ่ายไม่หนี ไม่ช่วยใคร แค่ยืนมองอยู่เฉย ๆ

แต่ไม่นานไป๋ซีก็ไม่มีเวลาสนใจอีก

แมงมุมแม่อยู่ห่างไม่ถึงยี่สิบเมตรแล้ว และด้านหลังมันยังมีฝูงแมงมุมตัวเล็กอีกเป็นทะเล

“บ้าชะมัด ออกลูกเก่งจริง ๆ!”

หานตงสบถ ก่อนฟันหัวแมงมุมตัวหนึ่งขาดกระเด็น

ไป๋ซีเร่งความเร็วขึ้นอีก

“ลุงถาน เร็วเข้า!”

ถานหมิงซานพยุงศาสตราจารย์เฉิน หานตงคอยป้องกันด้านหลัง ส่วนไป๋ซีรับหน้าที่เปิดทางด้านข้างให้พวกเขาผ่านไป

ในจังหวะที่ทั้งสามกำลังจะพ้นจากวงล้อมแมงมุม ไป๋ซีกลับถูกผลักอย่างแรง

ร่างของเธอเสียหลัก พุ่งตรงเข้าไปหาฝูงแมงมุมด้านหน้าโดยไม่อาจควบคุมได้

“ไป๋ซี!”

“ไป๋ซี!”

“หนูไป๋!”

หานตง ถานหมิงซาน และศาสตราจารย์เฉินต่างหน้าถอดสี ร้องเรียกเธอพร้อมกัน

มองดูฝูงแมงมุมที่อยู่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไป๋ซีก็หายวับไปในอากาศทันที

ตึง!

เสียงร่างตกกระแทกพื้นดังขึ้นด้านหลังทุกคน พร้อมเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเธอ

ถานหมิงซานและคนอื่น ๆ รีบวิ่งเข้าไปหา

“ไป๋ซี เป็นอะไรไหม?”

“เธอทำพวกเราตกใจแทบแย่!”

ไป๋ซีส่ายหน้า ก่อนจะมองเฉินเฟยเฟยด้วยสายตาเย็นเยียบ ความโกรธลุกโชนอยู่เต็มอก เธอก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าอย่างแรง

เพียะ!

“นังสารเลว แกผลักฉัน!”

เฉินเฟยเฟยกุมแก้มตัวเอง สีหน้าดูคับแค้น

“ฉันไม่ได้ทำ! เท้าเธอลื่นเองต่างหาก”

“เท้าฉันลื่นหรือไม่ลื่น ฉันจะไม่รู้หรือไง?”

เพียะ!

ไป๋ซีตบเธออีกครั้งโดยไม่ลังเล

“ฉันเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยพวกแก สุดท้ายแกตอบแทนฉันแบบนี้งั้นเหรอ!”

.

.

จบ.