บทที่ 13 เมืองเหวินอัน 13

.

.

เทียนเถียนส่ายหน้า

“ในเกมนี้ ต่อให้พี่ไม่ฆ่าคน คนอื่นก็จะมาฆ่าพี่อยู่ดี แต่คนที่ฆ่าคนก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนเลวเสมอไป”

ไป๋ซีไม่ใช่คนที่จะใจอ่อนเพราะคำพูดไม่กี่ประโยค เธออยากออกจากที่นี่เต็มทีแล้ว แต่สองพี่น้องคู่นี้กลับทำให้เธอรู้สึกระแวงอยู่ไม่น้อย

“พลังพิเศษของฉันคือการดมกลิ่น ส่วนน้องชายสามารถรับรู้อารมณ์ของคนอื่นได้ แบบนี้ก็นับเป็นพลังพิเศษเหมือนกันใช่ไหมคะ?”

“ที่พวกเราอยากตั้งทีมกับพี่ เพราะมั่นใจว่าพี่ไม่ใช่คนเลว พี่สาวเองก็เป็นผู้มีพลังพิเศษเหมือนกันใช่ไหม?”

“พวกเราอยากหาคนที่สามารถฝากชีวิตไว้ได้จริง ๆ แล้วหลังจากตั้งทีมกัน ยังมีโบนัสสถานะอีกด้วย!”

เทียนเถียนพูดออกมาตรง ๆ เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับตัวเองและน้องชายแทบทั้งหมด

แต่ไป๋ซีไม่ได้อยากตั้งทีมกับใครจริงๆ

ใจคนเปลี่ยนกันได้เสมอ วันนี้ดี พรุ่งนี้อาจแทงข้างหลังกันก็ได้

“ฉันไม่อยากตั้งทีมกับใครทั้งนั้น”

“แล้วก็ พวกเธอสองคนอย่าเปิดเผยข้อมูลของตัวเองให้คนอื่นฟังง่าย ๆ ด้วย ใจคนมันเชื่อถือไม่ได้”

ไป๋ซีเตือนสองพี่น้อง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เธอวางแผนจะออกจากตัวเมืองแล้วมุ่งหน้าไปยังชนบท

เพื่อการพัฒนา สภาพแวดล้อมรอบๆเมืองแห่งนี้ถูกทำลายไปมาก สัตว์ป่าในพื้นที่รอบนอกจึงมีจำนวนน้อยกว่าภายในเมืองมาก

ตลอดทางที่ผ่านมา ร้านค้าชั้นล่างแทบทุกร้านถูกแมลงยักษ์และหนูยักษ์ยึดครอง จำนวนของพวกมันมากซะจนทำให้หนังศีรษะชา

ตอนนี้มนุษย์กลายเป็นแหล่งอาหารที่หาได้ง่ายที่สุดของพวกมัน ภายในเมืองมีคนอยู่จำนวนมาก สัตว์กลายพันธุ์ย่อมรวมตัวกันอยู่ที่นั่นเช่นกัน

แม้นอกเมืองจะอันตราย แต่ก็คงไม่รุนแรงเท่าภายในเมือง เธอเพียงต้องหาบ้านชาวบ้านสักหลังไว้ซ่อนตัว

ถ้าคาดการณ์ผิดจริง ๆ ก็ถือว่าเป็นชะตากรรมของเธอเอง

หลังจากไป๋ซีเดินจากไป เทียนโม่ก็ดึงชายเสื้อของเทียนเถียนเบา ๆ แล้วมองเธอด้วยสายตาสงสัย

“พี่สาว?”

เทียนเถียนก้มมองน้องชาย

“โม่โม่ อยากตั้งทีมกับพี่สาวคนนั้นมากเลยเหรอ?”

เทียนโม่พยักหน้าแรง ๆ

เขารับรู้ได้ว่าไป๋ซีระวังตัวพวกเขาอยู่ แต่ไม่เคยคิดทำร้ายพวกเขาเลย

เทียนเถียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันตัดสินใจ

“งั้นพวกเราตามเธอไปเงียบ ๆ”

เธอรู้ดีว่าการทำแบบนี้ทั้งหน้าด้านและไร้ยางอาย แต่เธอไม่มีทางเลือกจริง ๆ

แม้เพื่อนร่วมทีมจะไม่สามารถฆ่ากันโดยตรงได้ แต่คนที่มีเจตนาร้ายก็ยังมีวิธีอื่นในการทำร้ายกันอยู่ดี

ถ้าเธอเผลอเลือกคนผิด แล้วในเกมรอบต่อไปเธอกับโม่โม่ถูกแยกกัน เด็กอายุเก้าขวบอย่างโม่โม่คงถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก

ตั้งแต่เกมแรกจนถึงตอนนี้ พวกเขาพบผู้คนมามากมาย แต่มีเพียงพี่สาวคนนี้เท่านั้นที่ทำให้เทียนโม่ยอมรับ

เธอไม่กล้าเสี่ยงอีกแล้ว

ถ้ารอบหน้าพวกเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันล่ะ?

ถ้าไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ โม่โม่จะรอดชีวิตได้อย่างไร?

เพื่อโม่โม่ ต่อให้ต้องหน้าด้านกว่านี้เธอก็ยอม!

เธอไม่ได้หวังอะไรมาก ขอแค่ได้ตั้งทีม และสามารถอยู่ในเกมเดียวกันกับโม่โม่ก็พอ

ช่วงเที่ยงวัน ไป๋ซีหยุดพักระหว่างทาง นั่งลงบนม้านั่งริมถนนแล้วหยิบอาหารออกมากิน

เธอไม่กล้าเข้าไปในร้านค้าริมทาง เพราะไม่รู้ว่าข้างในซ่อนอะไรอยู่

ตลอดทางที่ผ่านมา หลายคนที่เข้าไปค้นหาเสบียงในร้าน ไม่เคยเดินออกมาอีกเลย

สัตว์กลายพันธุ์พวกนั้นดูเหมือนจะรู้ว่ามนุษย์ต้องเข้ามาหาอาหาร จึงแอบซ่อนตัวอยู่ในร้าน รอคอยเหยื่อเหมือนแมงมุมที่นั่งเฝ้าใย

ตรงหัวมุมถนนไกลออกไป มีกลุ่มคนสามคนกำลังออกมาหาอาหาร

“หัวหน้า ดูนั่นสิ มีคนกำลังกินข้าวอยู่ด้วย แถมยังมีนมอีก”

ชายหนุ่มคนหนึ่งชี้ไปทางไป๋ซี อีกสองคนมองตาม ก่อนจะลังเลขึ้นมา

“ผ่านมาตั้งเจ็ดแปดวันแล้ว พวกเรายังโทรมขนาดนี้ ทำไมผู้หญิงคนนั้นยังดูสบาย ๆ อยู่เลย?”

“ช่างเถอะ อย่าหาเรื่องเลย ถ้าเจอผู้เล่นเก่าเข้าจริง ๆ มีหวังซวยแน่”

“ทำภารกิจให้เสร็จก่อนดีกว่า”

ชายหนุ่มดูไม่ค่อยเต็มใจนัก จึงเสนอความคิดเห็นออกมา อีกสองคนพอได้ยินก็เห็นด้วย

ทั้งสามปรึกษากันอยู่พักหนึ่ง ก่อนเดินตรงมาทางไป๋ซี

ไป๋ซีสังเกตเห็นพวกเขาตั้งนานแล้ว แต่ยังคงนั่งกินอาหารต่อไปอย่างสงบ ราวกับไม่สนใจอะไร

เธอรู้ดีว่าเวลานี้ ยิ่งแสดงความหวาดกลัว ก็ยิ่งทำให้คนอื่นรู้ว่าเธออ่อนแอ แต่ถ้าแสดงท่าทีสงบนิ่ง กลับทำให้คนอื่นหวาดระแวงแทน

เมื่อทั้งสามเดินผ่าน พวกเขาก็แอบสังเกตไป๋ซีอย่างระมัดระวัง

ส่วนไป๋ซีกลับเงยหน้าขึ้นสบตากับพวกเขาโดยตรง ผลคืออีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายสะดุ้งเสียเอง

ทั้งสามรีบเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วเลี้ยวเข้าซอยเล็กข้างหน้า

เทียนเถียนกับเทียนโม่ซ่อนตัวอยู่ไกล ๆ โผล่หัวออกมาสังเกตสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ

“พี่สาว พี่คนนั้นสุดยอดเลย ไม่กลัวเลยสักนิด!”

เทียนโม่พูดด้วยสีหน้าชื่นชม เทียนเถียนก็พยักหน้าเห็นด้วย

หลังจากหลบเข้าซอย ทั้งสามคนต่างถอนหายใจพร้อมกัน

“โอ๊ย แม่เจ้า! เอาซะฉันกลัวเลย”

“ผู้หญิงคนนั้นไม่กลัวอะไรเลย แถมยังกล้าจ้องพวกเราอีก”

“ฉันรู้สึกเหมือนเธอกำลังเล็งพวกเราอยู่ยังไงไม่รู้”

“รีบไปเถอะ! รีบไปเลย คนแบบนี้พวกเราไปหาเรื่องไม่ไหวหรอก!”

ทั้งสามรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋ซีเองก็แอบถอนหายใจโล่งอกอยู่ในใจเช่นกัน เธอรีบกินอาหารให้หมดแล้วออกเดินทางต่อ

จนกระทั่งหกโมงเย็น ไป๋ซีก็เดินออกจากตัวเมืองได้สำเร็จ

เบื้องหน้าคือหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด

มีบ้านสร้างใหม่อยู่หลายหลัง กระทั่งประตูหน้าต่างยังติดตั้งไม่เสร็จ ภายในว่างเปล่าไม่มีคนอยู่ ไป๋ซีตัดสินใจพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว

เธอเหลือบมองสองพี่น้องที่ตามเธอมาตลอดทาง แล้วถอนหายใจออกมา

สองคนนี้ดื้อด้านจริง ๆ

เธอสำรวจชั้นล่างทั้งหมดก่อน ยืนยันว่าไม่มีรังมดหรือสัตว์กลายพันธุ์ซ่อนอยู่ จากนั้นจึงขึ้นไปยังชั้นสาม เพื่อมองสภาพแวดล้อมโดยรอบจากที่สูง

บริเวณใกล้เคียงเป็นพื้นที่เกษตรที่ถูกใช้ประโยชน์อย่างหนัก ส่วนเนินเขาเตี้ย ๆ ด้านไกลแทบไม่มีต้นไม้เหลืออยู่ ที่นี่เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่แม้แต่นกยังไม่มาวางไข่

คนก็น้อย สัตว์ป่าก็น้อย

สำหรับไป๋ซีในตอนนี้ นี่คือที่หลบภัยชั้นยอด

หลังกลับมาที่ชั้นสอง เธอหามุมหนึ่งนั่งลง หยิบบิสกิตกับนมออกมากินเงียบ ๆ

เทียนเถียนกับเทียนโม่ก็ตามเข้ามาด้วย ทั้งสองเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็กลัวไป๋ซีจะรำคาญ จึงไม่กล้าเอ่ยปาก

พวกเขานั่งอยู่ตรงมุมฝั่งตรงข้าม พักผ่อนพร้อมกินอาหารของตัวเอง

เสบียงที่เคยกักตุนไว้จำนวนมาก ถูกกินจนแทบหมดในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ตอนนี้เหลือเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามห่อ กับขนมปังก้อนเล็ก ๆ อีกห้าหกก้อนเท่านั้น

เทียนเถียนหยิบขนมปังออกมาสองก้อน แล้วยื่นให้น้องชายหนึ่งก้อน

“รีบกินเถอะ”

ทั้งสองรีบกินขนมปังจนหมด แต่ไม่นานท้องของเทียนโม่ก็ส่งเสียงร้องดังอีกครั้ง

ช่วงบ่ายเขาใช้พลังงานไปมากเกินไป เทียนเถียนจึงหยิบขนมปังอีกก้อนออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้น้องชาย เทียนโม่ลูบท้องตัวเอง ก่อนพูดอย่างรู้ความ

“พี่สาว ถ้าผมลูบท้องเดี๋ยวก็ไม่หิวแล้ว เก็บไว้กินพรุ่งนี้เถอะ”

เขามองแถบอัตรารอดชีวิตที่แสดง 38%

“อีกตั้งสามสี่วันกว่าจะจบเกมเลยนะ”

เทียนเถียนพยักหน้า ก่อนเก็บขนมปังกลับเข้าไปในกระเป๋า

ภาพของสองพี่น้องที่น่าสงสารเช่นนี้ ทำให้ความสงสารในใจของไป๋ซีเริ่มถูกกระตุ้น

ในพื้นที่มิติของเธอยังมีอาหารอีกมาก ต่อให้อยู่ต่ออีกเจ็ดแปดวันก็ไม่มีปัญหา

เด็กสองคน คนหนึ่งอายุแปดเก้าขวบ อีกคนอายุสิบสี่สิบห้าปี ในวันสิ้นโลกแบบนี้ยังคอยดูแลกัน ไม่ทอดทิ้งกัน นั่นเป็นเรื่องที่น่าชื่นชมจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดทางที่ผ่านมา ทั้งคู่ก็วางตัวดีมาก แม้หลายครั้งไป๋ซีจะจงใจเปิดช่องโหว่ให้เห็น ทั้งสองก็ไม่เคยคิดลงมือเลย

เธอเป็นคนที่ขนาดดูคลิปซึ้ง ๆ แล้วยังร้องไห้ ภาพตรงหน้าจึงทำให้ใจอ่อนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่บทเรียนที่ผ่านมา ก็ยังคอยเตือนเธออยู่ตลอดว่า อย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ

ไป๋ซีกัดบิสกิตคำหนึ่ง ก่อนดื่มนมตาม

ฝั่งตรงข้าม เทียนโม่พิงไหล่พี่สาว ทำทีเหมือนหลับ แต่ความจริงแอบมองเธออยู่ตลอด แถมยังกลืนน้ำลายเป็นระยะ

เสียงท้องร้องดังจนไป๋ซีได้ยินชัดเจน

ผ่านไปนานพอสมควร ไป๋ซีก็ถอนหายใจเบา ๆ

เธอหยิบขนมปังสองก้อนกับนมสองกล่องออกมา แล้วโยนไปให้ทั้งคู่

“กินซะ เด็กไม่ควรปล่อยให้หิว”

เทียนโม่อยากกินมาก แต่ก็ไม่กล้ายื่นมือรับ เขาหันไปมองพี่สาวอย่างคาดหวัง

เทียนเถียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับขนมปังขึ้นมา

“ขอบคุณค่ะ พี่สาว”

เธอเก็บขนมปังก้อนใหญ่หนึ่งก้อนกับนมหนึ่งกล่องใส่กระเป๋า ยื่นนมอีกกล่องให้เทียนโม่ พร้อมแบ่งขนมปังส่วนใหญ่ให้น้องชาย

แต่เทียนโม่หักกินเพียงครึ่งเดียวพอดี เทียนเถียนลูบศีรษะน้องชายอย่างอ่อนโยน จากนั้นทั้งสองก็กินอาหารอย่างมีความสุข

อาศัยจังหวะนี้ เทียนเถียนจึงเริ่มอธิบายเรื่องการตั้งทีมให้ไป๋ซีฟังอีกครั้ง

ตามที่เธออธิบาย ทีมของผู้เล่นแบ่งออกเป็นสองประเภท

ประเภทแรกคือทีมชั่วคราวระหว่างผู้เล่น ซึ่งเธอไม่ได้อธิบายรายละเอียดมากนัก

ส่วนอีกประเภทคือทีมถาวรที่ต้องใช้การ์ดพิเศษในการก่อตั้ง

หลังจากตั้งทีมสำเร็จ สมาชิกทุกคนจะได้รับโบนัสเพิ่มประสิทธิภาพ 3% ถึง 5%

เมื่อความเข้าขากันของสมาชิกเพิ่มขึ้น รวมถึงความแข็งแกร่งของทีมสูงขึ้น โบนัสนี้ก็จะเพิ่มตามไปด้วย

นอกจากนี้ สมาชิกในทีมยังไม่สามารถสังหารกันโดยตรงได้ ถือเป็นหลักประกันความมั่นคงของทีม แน่นอนว่า หากคิดจะฆ่ากันจริง ๆ ก็ยังมีวิธีลับๆแบบอื่นอยู่

และเทียนเถียนก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องนั้นเช่นกัน

.

.

จบ.