ตอนที่ 28 ท้าประลองอีกครั้ง? รู้จักคำว่าเคารพครูบาอาจารย์ไหม?

"เสี่ยวซาน เจ้าฝึกฝนวิญญาณยุทธ์ที่สองแล้วงั้นรึ?"

อวี้เสี่ยวกังเดินเข้ามา ใบหน้าของเขามืดมนราวกับผ้าขี้ริ้วขาดๆ เขาไม่นึกเลยว่าถังซานจะตัดสินใจทำอะไรแบบนี้ปุบปับ แถมยังไม่ได้บอกเขาล่วงหน้าด้วย! ถ้าบอกเขาสักคำ เขาย่อมจะช่วยวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียให้ได้ ค้อนเฮ่าเทียนนั้นมีอานุภาพเหนือกว่าหญ้าเงินครามมาก ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือรอให้วงแหวนวิญญาณของวิญญาณยุทธ์แรกเต็มเสียก่อน แล้วค่อยมาล่าวงแหวนวิญญาณของวิญญาณยุทธ์ที่สอง แบบนั้นถึงจะรีดเร้นพลังที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาได้

แต่ถ้าหากตอนนี้เริ่มยัดเยียดวงแหวนวิญญาณให้กับวิญญาณยุทธ์ที่สองเสียแล้ว ค้อนเฮ่าเทียนนั่นต้องพังพินาศแน่!

ถังซานย่อมไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ จึงตอบไปว่า

"ใช่ครับท่านอาจารย์ วิญญาณยุทธ์ที่สองของข้าได้รับวงแหวนวิญญาณแล้ว"

เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างของอวี้เสี่ยวกังก็โอนเอนเกือบจะล้มพับลงไป

จบสิ้นแล้ว จบกัน! ศิษย์ที่ถูกฝากความหวังไว้คนนี้ ความสำเร็จในอนาคตคงไม่อาจสูงส่งได้นัก ต่อให้บรรลุเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ ก็ไม่มีทางรีดเร้นพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของวิญญาณยุทธ์คู่ได้ ทว่าเมื่อเรื่องราวมันเกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ก็แก้ไขอะไรไม่ได้อีก

"แล้วเจ้าได้วงแหวนวิญญาณอะไรมา? อายุกี่ปี?"

"วงแหวนวิญญาณของยักษ์ศิลาเหลืองร้อยปีครับ!"

ถังซานกล่าวด้วยความภาคภูมิใจอยู่บ้าง เขากลายเป็นคนที่มีวงแหวนวิญญาณร้อยปีแล้วนะ!

"ยักษ์ศิลาเหลืองงั้นรึ? ก็พอได้อยู่ เอาวงแหวนมาให้ข้าดูหน่อย"

อวี้เสี่ยวกังสูดหายใจลึก รู้ดีว่าเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว ก็ได้แต่หวังให้ถังซานมุ่งมั่นฝึกฝนค้อนเฮ่าเทียนเพียงอย่างเดียว บางทีอาจจะเปลี่ยนสถานการณ์ได้บ้าง

ถังซานรีบแสดงวงแหวนวิญญาณออกมา แสงของวงแหวนวิญญาณร้อยปีนั้นงดงามจริงๆ

"เป็นวงแหวนวิญญาณร้อยปีจริงด้วย ทว่าอายุน้อยไปนิด น่าจะแค่เกินร้อยปีมานิดหน่อยเท่านั้น"

อวี้เสี่ยวกังพิจารณาอย่างถี่ถ้วนด้วยความเสียดาย อาจารย์ที่พาเขาไปล่าวงแหวนวิญญาณมีความเข้าใจเกี่ยวกับสัตว์วิญญาณไม่มากพอ แถมยังไม่รู้ว่าขีดจำกัดของวงแหวนวิญญาณแรกคือเท่าไหร่ สำหรับวิญญาจารย์หลายคน วงแหวนวิญญาณแรกที่เกินร้อยปีมานิดหน่อยนี้เป็นสิ่งที่โหยหา แต่ในสายตาของเขา มันยังห่างไกลเกินไป

"ช่างเถอะ ต่อไปหากจะล่าวงแหวนวิญญาณ ต้องบอกข้าล่วงหน้า ข้าจะช่วยเจ้าหาวงแหวนที่อายุสูงกว่านี้ให้เอง!"

"ครับท่านอาจารย์"

ถังซานตอบรับปากส่งๆ แต่ในใจไม่ได้ใส่ใจนัก สองครั้งที่ได้ปะทะกับสัตว์วิญญาณมาเขารู้สึกว่าอาจารย์ของโรงเรียนดูจะเก่งกาจกว่ามาก กระบวนการต่อสู้รวดเร็วฉับไว จัดการยักษ์ศิลาเหลืองได้ในพริบตา!

เมื่อหันกลับมามองอวี้เสี่ยวกัง ยามเผชิญหน้ากับสัตว์วิญญาณทำได้เพียงวิ่งหนีแล้วค่อยหาโอกาสโต้กลับ เมื่อเทียบกันแล้ว มันช่างน่าเจ็บใจนัก! อาจารย์คนนี้ของเขาทั้งห่วยทั้งไร้ความสามารถ ระดับแค่ยี่สิบเก้าเอง!

"ท่านอาจารย์ ข้าอยากท้าประลองกับเย่มู่อีกครั้ง!"

"โอ้? ท้าประลองเย่มู่งั้นรึ?"

อวี้เสี่ยวกังเตรียมจะพาถังซานกลับหอพักเพื่อสั่งสอนอะไรเพิ่มเติมอีกสักเล็กน้อย พอได้ยินคำพูดของถังซานก็ตะลึงไปเล็กน้อย เวลาแบบนี้จะไปท้าประลองกับเย่มู่ทำไม? สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ควรจะเป็นการปรับเสถียรพลังวิญญาณ และทำความคุ้นเคยกับพลังที่เพิ่งได้มามากกว่า

"ท่านอาจารย์ เย่มู่นั้นหยิ่งผยองนัก หากไม่เอาชนะมัน มันไม่มีทางยอมมาเป็นศิษย์ของท่านแน่นอนครับ"

"พรสวรรค์ของมันดีมาก ข้าไม่อยากเห็นมันถลำลึกไปกว่านี้"

"ท่านอาจารย์ ข้าต้องเอาชนะมัน ให้มันมาเป็นศิษย์น้องของข้าให้ได้!"

ถ้อยคำที่ฟังดูมีคุณธรรมจนอวี้เสี่ยวกังยังตื่นเต้น เย่มู่และเสี่ยวอู่ต่างก็มีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด คนหนึ่งวิญญาณยุทธ์สายอาวุธ คนหนึ่งสายสัตว์วิญญาณ โดยเฉพาะวิญญาณยุทธ์ของเย่มู่ เปลวเพลิงนั่นดูแข็งแกร่งยิ่งนัก ไม่ใช่วิญญาณยุทธ์เปลวเพลิงทั่วไปแน่นอน! ตราบใดที่เขาเป็นผู้ขัดเกลา อนาคตการเป็นราชทินนามพรหมยุทธ์อยู่แค่เอื้อม! แม้แต่เสี่ยวอู่เขาก็มั่นใจว่าจะปั้นให้เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ได้เช่นกัน!

ถึงตอนนั้น ใต้สำนักของเขามีราชทินนามพรหมยุทธ์ถึงสามคน เขาจะกลายเป็นอาจารย์ของราชทินนามพรหมยุทธ์อย่างแท้จริง สะท้านสะเทือนทั่วทั้งแผ่นดินโต้วหลัว! โดยเฉพาะตอนนี้ที่ถังซานเริ่มฝึกฝนค้อนเฮ่าเทียนแล้ว ทำให้เขายิ่งกระหายอยากรับเย่มู่และเสี่ยวอู่เป็นศิษย์มากขึ้นไปอีก!

และกุญแจสำคัญที่จะรับทั้งสองเป็นศิษย์ ก็คือการเอาชนะเย่มู่!

"เจ้ามีความตั้งใจจริง งั้นก็ไปเถอะ!"

"ทักษะวิญญาณแรกของค้อนเฮ่าเทียนมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม ทั้งป้องกันและโจมตี น่าจะเอาชนะเย่มู่ได้ไม่ยาก"

อวี้เสี่ยวกังในตอนนี้มั่นใจอย่างยิ่ง ถังซานระดับสิบสามแล้ว แถมยังครอบครองค้อนเฮ่าเทียนอันเป็นวิญญาณยุทธ์สายอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด! เย่มู่ก็เป็นวิญญาณยุทธ์สายอาวุธเช่นกัน แม้เปลวเพลิงนั่นจะดูทรงพลัง แต่ย่อมไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของค้อนเฮ่าเทียนได้ ต่อให้เย่มู่จะถึงระดับสิบห้าแล้ว ก็ไม่มีทางเอาชนะถังซานได้ เพราะถังซานคือวิญญาณยุทธ์คู่! แม้วงแหวนแรกของหญ้าเงินครามจะพังไปแล้ว แต่ก็ยังใช้งานได้บ้างตราบที่รู้จักปรับใช้!

"ท่านอาจารย์ ข้าจะไปท้าประลองเดี๋ยวนี้ล่ะครับ!"

ถังซานตื่นเต้นมาก อยากให้เย่มู่กลายเป็นศิษย์น้องของเขาจริงๆ ถ้าทำได้เขาก็จะเป็นศิษย์พี่ใหญ่ แค่คิดก็ฟินแล้ว เจ้าหมอนั่นที่ปกติไม่เคยหันมามองเขาเลย ต่อไปจะต้องเรียกเขาว่าศิษย์พี่อย่างนอบน้อมแน่นอน ส่วนเสี่ยวอู่... หลังจากจบศึกนี้ ทัศนคติที่มีต่อเขาจะต้องเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือแน่นอน!

วิญญาณยุทธ์คู่! วิญญาณยุทธ์สายอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด! นี่คือสิ่งที่เขาใช้ค้ำประกันความมั่นใจ

เมื่อมาถึงห้องเรียน ยามนี้เป็นเวลาเรียนแล้ว

"เย่มู่ ข้าขอท้าประลองกับเจ้า!"

ก้าวเข้ามาในห้อง ถังซานจ้องเขม็งไปที่เย่มู่ ในดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ลุกโชน อาจารย์ที่กำลังสอนอยู่เส้นเลือดขมับกระตุกรัว

"ตอนนี้เป็นเวลาเรียน ถังซาน ออกไปยืนหน้าห้อง!"

"ท่านอาจารย์ ข้า..."

ถังซานอึ้งไป นี่เขากำลังท้าประลองอย่างจริงจังนะ จะให้ไปยืนทำไม?

"ทำไม? รบกวนเวลาเรียน แถมยังเถียงงั้นรึ?"

อาจารย์ประจำวิชาไม่ยอมหรอก อวี้เสี่ยวกังก็พวกหนึ่ง ถังซานก็พวกหนึ่ง คนประเภทเดียวกันถึงได้รวมกลุ่มกันได้จริงๆ นิสัยเหมือนกันไม่มีผิด!

ถังซานตอนนี้ไม่กล้าอาละวาด แม้จะเลื่อนเป็นระดับสิบสามแล้ว แต่อาจารย์ของโรงเรียนส่วนใหญ่ระดับสามสิบกว่า หรือถึงระดับสี่สิบกว่าทั้งนั้น ด้วยพลังของเขาตอนนี้ถูกจัดการได้ภายในไม่กี่นาทีแน่ เขาจึงต้องไปยืนหน้าห้องอย่างสงบจนกระทั่งเลิกเรียน อาจารย์เดินออกมามองถังซานแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเย็น

"รู้จักคำว่าเคารพครูบาอาจารย์ไหม? ครั้งนี้จะละเว้นให้ แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีก จะเรียกผู้ปกครองมาอบรมสั่งสอนให้หนักเลย!"

มุมปากของถังซานกระตุกวูบ กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็เห็นเย่มู่จูงมือเสี่ยวอู่ออกมาพอดี

"เย่มู่ รับคำท้าของข้าซะ!"

เขากั้นทางเย่มู่อีกครั้ง คราวนี้เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ เตรียมก้อนหินเล็กๆ ไว้ในเข็มขัดเรียบร้อย กลยุทธ์อาวุธลับก็เป็นไม้ตายของเขา แม้ตอนนี้จะยังไม่ได้หลอมสร้างอาวุธลับชิ้นใดขึ้นมา แต่หินธรรมดาในมือเขา ก็สามารถรีดเร้นอานุภาพมหาศาลได้ สำหรับสิ่งที่มาจากสำนักถังเขามีความมั่นใจอย่างบอดใบ้ หรือจะเรียกว่าเป็นความลุ่มหลงก็คงไม่ผิดนัก

"ท้าอีกแล้ว?"

เย่มู่เลิกคิ้วขึ้น นี่คงได้รับวงแหวนวิญญาณมาแล้วสินะ? ดูท่าบททดสอบแรกจะสำเร็จได้ภายในวันนี้!

"ใช่! ข้าขอท้าประลองกับเจ้า! ถ้าเจ้าแพ้ เจ้ากับเสี่ยวอู่ต้องไปเป็นศิษย์ของอาจารย์ข้า จากนั้นข้าจะเป็นศิษย์พี่ของเจ้า! และที่สำคัญ... ห้ามเข้าใกล้เสี่ยวอู่อีกโดยไม่ได้รับอนุญาต!"

พอได้ยินดังนั้น นักเรียนรอบข้างต่างก็อึ้งค้าง นี่ถังซานเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า? เย่มู่กับเสี่ยวอู่เป็นคู่ขวัญของโรงเรียนที่ใครๆ ก็รู้กันดี แล้วแกเป็นคนนอกที่ไหนถึงกล้ามาแทรก แถมยังพูดจาอวดดีขนาดนี้?

"รับคำท้าไม่มีปัญหาหรอก แต่ไอ้เดิมพันนั่นน่ะ เสียใจด้วยนะ ข้าไม่สนใจ"

เย่มู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม นี่ถังซานคิดว่าตัวเองเป็นของดีมีค่าขนาดนั้นเลยหรือไง? จะเดิมพันทีไรก็เอาแต่เรื่องพรรค์นี้มาอ้าง?

เอาจริงๆ นะ ในตอนนี้ถังซานมีอะไรให้เดิมพัน? จนกรอบ แถมพ่อขี้เมาก็ไม่อยู่ข้างกาย จะเอาอะไรมาพนัน? เหรียญวิญญาณเงินในกระเป๋านั่นรึ? ช่างหน้าไม่อายจริงๆ ไอ้พวกแผนการจับเสือมือเปล่าเนี่ย มันเก่งนักนะ!