ตอนที่ 24 "ถ้าเราพูดความจริงออกไป

ตอนที่ 24 "ถ้าเราพูดความจริงออกไป

เขาจะไม่ส่งคนมาระรานท่านปรมาจารย์หรือครับ?"

หลินชิงอินหัวเราะเบาๆ "ไม่เป็นไรหรอก แค่เอาจี้หยกกับหมวกไปคืนเขาตรงๆ เดี๋ยวเขาก็เข้าใจเอง ถ้าเขายังมีปัญญาจ้างคนมาขโมยดวงชะตาได้อีกจริงๆ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครมันจะขวัญกล้าเทียมฟ้าขนาดนั้น"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ พ่อเจียงก็โล่งใจในที่สุด เขาเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังแล้วเพิ่งตระหนักได้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่มาพักใหญ่แล้ว ด้วยเกรงว่าหากอยู่นานเกินไปอาจรบกวนการบำเพ็ญเพียรของหลินชิงอิน เขาจึงส่งสัญญาณให้ภรรยาและลูกชาย ทั้งสามคนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน "ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์ที่ช่วยเหลืออย่างยิ่งครับ พวกเราไม่กล้ารบกวนท่านนานไปกว่านี้ ขอตัวลาตรงนี้เลยแล้วกันครับ"

"จะไปแล้วเหรอ?" หลินชิงอินเลิกคิ้ว "พวกคุณลืมที่พูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วหรือไง?"

พ่อเจียงทำหน้าเหลอหลา "เอ๋?"

หลินชิงอินหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับกองหนังสือและการบ้านปึกใหญ่ แล้ววางแหมะลงบนโต๊ะกลมในห้องนั่งเล่น "พวกคุณบอกว่าจะทำการบ้านให้ฉันไม่ใช่เหรอ?"

เธอหยิบสมุดการบ้านวิชาเคมีออกมาส่งให้แม่เจียง "คุณช่วยฉันทำเล่มนี้ที" จากนั้นก็หยิบสมุดวิชาฟิสิกส์ออกมาส่งให้พ่อเจียง "ส่วนคุณเขียนเล่มนี้" แล้วหลินชิงอินก็กวักมือเรียกเจียงเว่ย "นายมาช่วยฉันดูการบ้านเลขหน่อย"

พ่อเจียงไม่ต้องเปิดดูเนื้อหาข้างในด้วยซ้ำ แค่เห็นคำว่าฟิสิกส์ ขาก็พานจะอ่อนแรง คิ้วของเขาตกห้อยอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ท่านปรมาจารย์... คะแนนวิชาฟิสิกส์ที่ดีที่สุดในชีวิตที่ผมเคยสอบได้คือ 18 คะแนนเองนะครับ"

แม่เจียงค่อยๆ วางสมุดการบ้านเคมีกลับลงบนโต๊ะด้วยมืออันสั่นเทา "ท่านปรมาจารย์... ตอนมัธยมปลายฉันเรียนสายศิลป์น่ะค่ะ"

หลินชิงอินเลิกคิ้วขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปาก พ่อเจียงก็รีบผลักลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปอยู่ตรงหน้าหลินชิงอินทันที "ท่านปรมาจารย์ ลูกชายผมเป็นถึงจอหงวนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยนะครับ เขาเก่งทั้งเลข เคมี แล้วก็ฟิสิกส์! จบจากคณะคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง! สอบผ่านภาษาอังกฤษระดับ 6 ด้วย! ถ้าท่านมีคำถามอะไร ถามเขาได้เลยครับ!"

"ใช่ค่ะๆ!" แม่เจียงพยักหน้าหงึกหงักอย่างรวดเร็ว "ตอนนี้เขายังไม่มีงานทำ ว่างตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยค่ะ ไม่ว่าเขาจะใช้เวลาอธิบายให้ท่านฟังนานแค่ไหนก็ไม่มีปัญหาเลยค่ะ"

เจียงเว่ยมองพ่อแม่บังเกิดเกล้าที่พร้อมใจกันขายลูกชายทิ้งอย่างไม่ไยดีด้วยสีหน้าจนปัญญา "...แม่ครับ ผมต้องเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบเข้า ป.โท นะ!"

"เตรียมตัวสอบเข้า ป.โท ก็ยิ่งต้องทบทวนพื้นฐานให้แน่นสิ!" พ่อเจียงผู้จบแค่มัธยมต้นยัดสมุดการบ้านวิชาฟิสิกส์ใส่อ้อมแขนลูกชาย "การอธิบายให้ท่านปรมาจารย์ฟังก็ถือเป็นการทบทวนบทเรียนไปในตัวนั่นแหละ พอแกติวให้ท่านปรมาจารย์เสร็จ รับรองว่าแกจะต้องสอบติด ป.โท ได้อย่างแน่นอน"

เจียงเว่ย: "...!!!" พ่อคือพ่อบังเกิดเกล้าของผมจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!

"ติวหนังสืองั้นเหรอ!" หลินชิงอินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนที่ผลการเรียนของเจ้าของร่างเดิมตกต่ำลง แม่ของหลินชิงอินเคยคิดจะจ้างติวเตอร์มาสอนพิเศษให้ แต่ค่าจ้างที่สูงกว่า 100 หยวนต่อครั้งก็ทำให้ครอบครัวที่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยนักต้องถอดใจ นอกจากการคอยพร่ำบอกให้เธอตั้งใจขยันเรียนด้วยตัวเองแล้ว คนทั้งบ้านก็ไม่เคยกล้าคิดที่จะจ้างใครมาสอนพิเศษที่บ้านอีกเลย

หลินชิงอินบีบคลำความหนาของซองแดงที่แม่เจียงมอบให้ เงินที่เพิ่งได้มาหมาดๆ นี่กำลังจะโบยบินกลับไปแล้วงั้นเหรอ?

เมื่อนึกถึงคำขาดของคุณครูก่อนปิดเทอม—ที่บอกว่าจะไม่อนุญาตให้เธอลงทะเบียนเรียนหากส่งการบ้านไม่ครบ—หลินชิงอินก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ค่าสอนพิเศษคิดครั้งละเท่าไหร่ล่ะ?"

พ่อเจียง: "...???" แม่เจียง: "...???"

พ่อเจียง: "ไม่ต้องจ่ายเงินครับ! สอนฟรีเลย!"

แม่เจียงควักเงินปึกหนึ่งออกมายัดใส่มือเจียงเว่ย "อย่าลืมเลี้ยงมื้อเที่ยงท่านปรมาจารย์ด้วยนะ อย่าให้ท่านปรมาจารย์ต้องควักเงินจ่ายเองเด็ดขาด!"

หลินชิงอินหันไปมองเจียงเว่ย "ถ้างั้นนายก็อยู่ต่อสิ!"

เจียงเว่ย: "???"

พ่อเจียงออกจากบ้านของหลินชิงอินและมุ่งหน้าตรงไปยังโรงงานทันที มีเรื่องมากมายให้ต้องจัดการหลังจากที่โรงงานกลับมาเปิดดำเนินการอีกครั้ง เขาแทบจะอยากกินนอนอยู่ที่โรงงานเพื่อคอยคุมงานผลิตตามออเดอร์ให้เรียบร้อยเพื่อความสบายใจ

ส่วนแม่เจียงกังวลว่าเฉินอวี่เฉิงอาจจะมาระรานในช่วงสองสามวันนี้ เธอจึงวางแผนที่จะอยู่ติดบ้านในช่วงนี้เพื่อคอยกันไม่ให้เขามาทำให้ผู้เฒ่าทั้งสองต้องตกใจกลัว

ทันทีที่มาถึงเขตที่พักอาศัย แม่เจียงก็เห็นแม่สามีและกลุ่มหญิงชรากำลังนั่งจับเข่าคุยกันอยู่ในร่มไม้ด้วยท่าทีตื่นเต้นและออกรสออกชาติ

เมื่อเห็นแม่เจียง หญิงชราสกุลเจียงก็รีบโบกพัดใบธูปฤาษีเรียกเธอทันที "สะใภ้ รีบมานี่เร็ว มาเล่าเรื่องท่านปรมาจารย์ให้พวกนี้ฟังหน่อยสิ"

แม่เจียงเดินเข้าไปหาอย่างงุนงง คุณป้าคนหนึ่งกระตือรือร้นยื่นเก้าอี้พับตัวเสริมให้เธอ "ที่ยายเฒ่าหลี่บอกว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นดูดวงแม่นมากๆ แถมยังช่วยเปลี่ยนดวงชะตาให้ครอบครัวพวกเธอได้จริงๆ น่ะ เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ? แม่ผัวเธอเล่าซะลี้ลับพิสดารจนพวกเราแทบไม่อยากจะเชื่อเลยล่ะ"

นี่ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับหลินชิงอิน แม่เจียงจึงรีบเอ่ยขึ้นทันที "ไม่ใช่การเปลี่ยนดวงชะตาอะไรหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะครอบครัวเราถูกคนเล่นของใส่ต่างหาก ทันทีที่ท่านปรมาจารย์มาถึงก็มองออกทะลุปรุโปร่ง แล้วก็ช่วยแก้เคล็ดทำลายมนตร์ดำที่ฝ่ายนั้นทำเอาไว้ให้ หลังจากแก้เคล็ดไปได้แค่ไม่กี่นาที ตาเฒ่าเจียงก็ได้รับออเดอร์มูลค่าตั้ง 5 ล้านหยวนเลยนะคะ พวกคุณว่าท่านปรมาจารย์เก่งกาจไหมล่ะคะ?"

"5 ล้าน!!!" ตาของบรรดาหญิงชราแทบจะถลนออกมา "เรื่องบังเอิญหรือเปล่าเนี่ย?"

แม่เจียงยิ้ม "ถ้าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แล้วทำไมความ 'บังเอิญ' แบบนี้ถึงไม่เกิดตอนที่เราพยายามพูดจาประจบประแจงปั้นหน้ายิ้มแทบตายบ้างล่ะคะ? แล้วอีกอย่าง..." แม่เจียงกัดฟันกรอด "ครอบครัวที่เล่นสกปรกกับพวกเรา ตอนนี้ก็เริ่มได้รับกรรมตามสนองแล้วล่ะค่ะ ถึงขนาดมีออกข่าวเลยด้วยซ้ำ"

พอได้ยินว่ามีออกข่าวด้วย บรรดาหญิงชราต่างก็เชื่อสนิทใจ พวกนางรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาสวมแว่นสายตายาวเพื่อเตรียมจองคิวดูดวงกันอย่างเร่งรีบ ใครที่ชักช้า...