บทที่ 23 เขามองภรรยาที่กำลังนอนหลับอยู่

บทที่ 23 เขามองภรรยาที่กำลังนอนหลับอยู่

พลางจับจ้องสีหน้าของเธอด้วยความตื่นเต้น "ภรรยาจ๋า ผมฝันว่าได้เซ็นสัญญามูลค่า 5 ล้านหยวน แถมยังได้รับเงินมัดจำมาตั้ง 2.5 ล้านหยวนแน่ะ"

"ไม่ได้ฝันหรอก เงินเข้าตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คุณยังเรียกคนมาซ่อมบำรุงเครื่องจักร สั่งซื้อวัตถุดิบไปล็อตหนึ่ง แล้วก็ติดต่อไปหาพนักงานเก่าๆ ของเราตั้งหลายคนแล้วด้วย" แม่เจียงนอนอยู่บนเตียงพลางหัวเราะร่วน "ตาเฒ่าเจียง คุณถามฉันมาเป็นสิบๆ รอบแล้วนะว่าเป็นความฝันหรือเปล่า ฉันบอกเลยว่าไม่ได้ฝัน นี่คือเรื่องจริง!"

พ่อเจียงหัวเราะลั่น กระโดดลงจากเตียงอย่างตื่นเต้นเพื่อหาเสื้อผ้า "ในเมื่อตอนนี้งานยังไม่เริ่ม วันนี้เรารีบไปซื้อของขวัญไปขอบคุณท่านปรมาจารย์กันเถอะ คุณรู้ไหมว่ามันน่าเหลือเชื่อจริงๆ..." พ่อเจียงหยิบเสื้อยืดออกมา หันไปหาแม่เจียงแล้วพูดว่า "ช่วง 2 ปีมานี้ ผมไปอ้อนวอนมาหมดแล้ว ทั้งธนาคาร เพื่อนเก่า ลูกค้าเก่า แต่ไม่มีใครสนใจผมเลยสักคน ดูอย่างเหล่าจ้าวที่เพิ่งเซ็นสัญญากับผมคราวนี้สิ ก่อนหน้านี้เขาทำเมินใส่ผมตั้งไม่รู้กี่ครั้ง เอาจริงๆ นะ ผมสิ้นหวังไปแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่สามารถกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง"

แม่เจียงพยักหน้าหงึกหงัก "ปรมาจารย์ท่านนั้นอายุแค่นี้ แต่ทำไมถึงเก่งกาจขนาดนี้? หากเอาไปเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ"

"คุณจะไปรู้อะไร วิชาแบบนี้มันขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ต่างหาก" พ่อเจียงวิเคราะห์อย่างจริงจัง "บางคนคำนวณมาทั้งชีวิตก็ยังเป็นแค่สิบแปดมงกุฎตั้งแผงลอยอยู่ข้างถนน แต่คนอย่างปรมาจารย์น้อยนี่สิ เกิดมาเพื่อเส้นทางสายนี้โดยเฉพาะ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังปราณวิเศษ ไม่ต้องเรียนก็ทำได้!"

แม่เจียงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเขา "ตอนที่ปรมาจารย์น้อยเพิ่งก้าวเข้ามา คุณยังไม่ต้อนรับเธอเลย แถมยังไปถามอีกว่าทำการบ้านเสร็จหรือยัง ดีนะที่ปรมาจารย์น้อยท่านใจเย็นและไม่ถือสาหาความคุณ ลองเป็นคนอื่นดูสิ แทนที่จะช่วยเสริมดวง แค่เขาไม่สาปแช่งให้ซวยหนักกว่าเดิมก็บุญแค่ไหนแล้ว"

พ่อเจียงยิ้มเจื่อนๆ "ก็ตอนนั้นผมตาถั่วนี่นา!"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน เจียงเว่ยพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือด้วยท่าทีตื่นเต้น "พ่อครับ ดูข่าวนี้สิ! เมื่อวานบริษัทของเฉินอวี่เฉิงเพิ่งโดนแฉเรื่องฉ้อโกง วันนี้ก็มีข่าวฉาวเรื่องหลบเลี่ยงภาษีหลุดออกมาอีกแล้ว"

"ไหน ขอพ่อดูหน่อย!" พ่อเจียงคว้าโทรศัพท์ไปดู เมื่อเห็นข่าวบนหน้าจอ ความรู้สึกหลากหลายก็ประดังประเดเข้ามาในใจ ก่อนหน้านี้บริษัทของเฉินอวี่เฉิงกำลังรุ่งเรืองสุดขีด แถมยังได้ยินมาว่าเขากำลังมีแผนจะขยายกิจการ นึกไม่ถึงเลยว่าชั่วข้ามคืนจะต้องเผชิญกับวิกฤตมากมายขนาดนี้

เมื่อความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า หากมีใครบอกว่าเฉินอวี่เฉิงไม่ใช่ผู้อยู่เบื้องหลังความโชคร้ายทั้งหมดของเขา พ่อเจียงก็คงไม่มีทางเชื่ออีกต่อไป

หากเป็นไปตามที่ปรมาจารย์หลินกล่าวไว้ นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการพังทลายเท่านั้น การขโมยโชคชะตาของผู้อื่นเป็นสิ่งที่สวรรค์และดินมิอาจทนดูได้ ผลกรรมอันขมขื่นที่เฉินอวี่เฉิงต้องชดใช้ยังรออยู่เบื้องหน้า

ครอบครัวเจียงทั้งสามคนทานอาหารเช้าเสร็จก็รีบมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของขวัญ แต่การจะเลือกของขวัญให้ปรมาจารย์หลินนั้นช่างเป็นเรื่องน่าปวดหัว หลินชิงอินอายุน้อยเกินไป การให้ของเก่า อาหารเสริม หรือใบชาจึงดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก ครั้นจะซื้อเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับก็ดูจะก้าวก่ายเกินไป สุดท้ายเจียงเว่ยก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาบอกว่าปรมาจารย์น้อยดูเหมือนจะค่อนข้างชอบหยก ดังนั้นการมอบเครื่องประดับหยกเนื้อใสบริสุทธิ์ พร้อมกับอั่งเปาเพื่อแสดงความจริงใจน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

พ่อเจียงและแม่เจียงเห็นด้วยกับความคิดนี้ ทั้งครอบครัวจึงเดินดูรอบๆ โซนหยกและเครื่องประดับ ก่อนจะตัดสินใจซื้อกำไลหยกที่มีเนื้อใสสะอาดบริสุทธิ์วงหนึ่ง จากนั้นแม่เจียงก็แวะซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเลือกซื้อนมและผลไม้อีกเล็กน้อย เมื่อได้ของครบ ทั้งสามคนก็ตามหาอาคารที่พักอาศัยตามที่อยู่ซึ่งหลินชิงอินให้ไว้

เมื่อมองดูอาคารเก่าๆ เตี้ยๆ และสายไฟที่ห้อยระโยงระยางอย่างไม่เป็นระเบียบ พ่อเจียงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเลื่อมใส "สมกับที่เป็นปรมาจารย์จริงๆ ท่านไม่ยึดติดกับสิ่งนอกกายและไม่ลุ่มหลงในความหรูหรา มิน่าล่ะ อายุแค่นี้ถึงได้มีวิชาอาคมแก่กล้านัก"

เจียงเว่ย "..." ก็แค่เพราะเธอจนไม่ใช่หรือไง?

หลังจากเดินหลบกล่องกระดาษลังตามโถงทางเดิน ครอบครัวทั้งสามก็มาถึงชั้น 3 ซึ่งเป็นที่อยู่ของครอบครัวหลิน ทว่าทันทีที่พ่อเจียงเงื้อมือขึ้นเตรียมจะเคาะ ประตูก็ถูกเปิดออกเสียก่อน "เข้ามาสิคะ"

พ่อเจียงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก "ท่านปรมาจารย์ ท่านคำนวณไว้แล้วใช่ไหมครับว่าพวกเราจะมา?"

หลินชิงอินชี้ไปยังระเบียงที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องครัวด้วยท่าทีเรียบเฉย "พอดีฉันล้างจานอยู่แล้วบังเอิญเห็นพวกคุณเดินเข้ามาน่ะค่ะ"

พ่อเจียง "...ฮ่าๆ ปรมาจารย์หลิน ท่านช่างติดดินเสียจริง แถมยังล้างจานเองด้วย ฮ่าๆ!"

พื้นที่บ้านของครอบครัวหลินนั้นเล็กยิ่งกว่าบ้านเก่าของตระกูลเจียงเสียอีก ภายในห้องนั่งเล่นมีเพียงโซฟาเก่าคร่ำคร่าตัวหนึ่ง และเนื่องจากฟองน้ำด้านในหลุดลุ่ยออกมา แม่ของชิงอินจึงนำผ้าปูที่นอนเก่ามาตัดเย็บเป็นผ้าคลุมโซฟาโดยเฉพาะ

หลินชิงอินไม่ได้รู้สึกว่าบ้านที่คับแคบและซอมซ่อของตนจะเป็นเรื่องผิดปกติแต่อย่างใด เธอผายมือเชิญให้พวกเขานั่งบนโซฟาอย่างสงบ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกฝั่งพร้อมกับถือกระดองเต่าไว้ในมือ

ทั้งสามคนวางของขวัญที่ถือมาไว้ด้านข้าง แม่เจียงรีบหยิบกล่องกำไลและซองอั่งเปาออกจากกระเป๋าถืออย่างรวดเร็ว "วันนี้พวกเราตั้งใจมาเพื่อขอบคุณท่านปรมาจารย์โดยเฉพาะเลยค่ะ"

หลินชิงอินลูบกระดองเต่าในมือ เมื่อมองไปที่แสงสีแดงและสีเหลืองสว่างสุกใสบริเวณวังชีวิตของเจียงเว่ย ซึ่งดูเจิดจ้ากว่าเมื่อ 2 วันก่อนเสียอีก เธอก็เผยรอยยิ้มบางๆ "โชคชะตาที่ถูกขโมยไปได้หวนคืนกลับมาแล้ว ความโชคดีของพวกคุณจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อเจียงและแม่เจียงก็ดีใจจนเนื้อเต้น ทั้งคู่รีบลุกขึ้นยืนและกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นพ่อเจียงก็เอ่ยถามด้วยความลังเลว่า "ท่านปรมาจารย์ครับ ถ้าเฉินอวี่เฉิงคนนั้นมาหาผม ผมควรจะพูดว่ายังไงดีครับ? ถ้าเกิด..."