ตอนที่ 16 พ่อเจียงไม่อยากล่วงเกินใคร

ตอนที่ 16 พ่อเจียงไม่อยากล่วงเกินใคร

อีกทั้งยังต้องไว้หน้าลูกชายด้วย ทว่าเขาก็ได้วางแผนไว้ในใจแล้ว เขาจะชงชาสักกาและอธิบายสถานการณ์ของครอบครัวด้วยคำพูดดีๆ ตราบใดที่เขาอธิบายให้ชัดเจนว่าไม่มีเงิน พวกหมอดูเหล่านี้ก็จะยอมจากไปเอง

"ท่านอาจารย์ เชิญนั่งครับ!" พ่อเจียงผายมือไปทางหวังพั่งจื่อพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "บ้านเราค่อนข้างคับแคบ ขออภัยที่ต้อนรับไม่ค่อยดีนัก"

หวังพั่งจื่อรีบก้าวถอยหลังเมื่อเห็นมือที่ผายมาทางตน แล้วดันหลินชิงอินมาไว้ข้างหน้า "นี่คือท่านอาจารย์ของเรา อาจารย์หลิน หลินชิงอินครับ"

พ่อเจียงมองดูเด็กสาวที่สูงเพียงแค่คางของเขาแล้วก็อดตะลึงไม่ได้ ท่านอาจารย์คนนี้ช่าง "อายุน้อย" เกินไปแล้ว! เขามองไปที่หวังหู่และหลินชิงอินอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า อดสงสัยในใจไม่ได้ว่า ก่อนหน้านี้เขาฮิตหาคนแก่มาเป็นหน้าตาของร้านไม่ใช่หรือไง? เดี๋ยวนี้พวกเขาเปลี่ยนกลยุทธ์กันแล้วหรือ?

ไม่ว่าท่านอาจารย์จะเป็นใคร เขาก็ไม่คิดจะเสียเงินให้คนพวกนี้แม้แต่แดงเดียวอยู่แล้ว เขาจะแค่รับมือไปเรื่อยๆ จนกว่าคนพวกนี้จะยอมกลับไป พ่อเจียงเชิญทั้งสองให้นั่งบนโซฟา ขณะที่เขาค้นตู้เพื่อหาใบชา

"ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ!" หลินชิงอินกล่าว "ฉันรู้ว่าในใจคุณไม่ได้เชื่อฉัน และคุณก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้พวกเราอยู่นานนักหรอก"

รอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อเจียงแข็งค้าง เมื่อเห็นว่าหลินชิงอินมองทะลุปรุโปร่ง เขาก็ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไปและยิ้มออกมาอย่างกระอักกระอ่วน "ปัญหาหลักคือครอบครัวเราไม่มีเงินพอจะจ้างท่านอาจารย์จริงๆ ครับ ทำให้พวกคุณต้องเสียเที่ยวเปล่าๆ แล้ว"

"ลูกชายคุณจ่ายมาแล้วค่ะ" หลินชิงอินหยิบจี้หยกชิ้นนั้นออกมา "นี่คือค่าตอบแทนที่เขาให้มา"

ดวงตาของพ่อเจียงเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นจี้หยกชิ้นนั้น เขามองเจียงเว่ยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เจียงเว่ยหันหน้าหนีเล็กน้อย ไม่กล้าสบตาพ่อเจียง และพูดอย่างดื้อรั้นว่า "ถ้าครอบครัวเรายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วหยกชิ้นนี้ก็ต้องถูกขายอยู่ดี เอาออกมาลองเสี่ยงดูสักตั้งยังจะดีซะกว่า"

พ่อเจียงโกรธจนกำหมัดแน่น แต่ในเมื่อลูกชายเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหน เขาก็ไม่อาจทุบตีลูกต่อหน้าคนนอกได้ ทำได้เพียงถลึงตามองอย่างขุ่นเคือง "แกรู้ไหมว่าจี้หยกนั่นขายได้ตั้งเท่าไหร่?"

หลินชิงอินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจี้หยกชิ้นนี้มีมูลค่าเท่าไหร่ แต่เธอชอบปราณวิญญาณอันเปี่ยมล้นที่อยู่ในนั้น หลินชิงอินลูบคลำจี้หยกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะมองพ่อเจียงด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "ไม่ต้องห่วงค่ะ ถ้าฉันแก้ปัญหาให้ครอบครัวคุณไม่ได้ ฉันจะคืนจี้หยกชิ้นนี้ให้"

รอยยิ้มบนใบหน้าของพ่อเจียงไม่อาจฝืนรักษาไว้ได้อีกต่อไป "คุณจะแก้ปัญหายังไง? คุณจะช่วยหาเงินทุนหรือหาคนมาปล่อยกู้ให้ผมเหรอ? ผมไม่เชื่อหรอกว่าในสภาพแบบนี้ ผมจะยังพึ่งหมอดูให้มาช่วยแก้ปัญหาได้"

"เจียงเว่ยมีดวงชะตาที่ดีและเกิดมาพร้อมกับความมั่งคั่ง แม้ว่าความสำเร็จของคุณจะเกี่ยวข้องกับความขยันหมั่นเพียรและการต่อสู้ดิ้นรน แต่หากปราศจากความโชคดีที่เจียงเว่ยนำมาให้ คุณก็ไม่มีทางสร้างธุรกิจครอบครัวที่ใหญ่โตขนาดนี้ได้เลย" หลินชิงอินยืนขึ้นและยื่นมือไปแตะหน้าผากของเจียงเว่ยเบาๆ "มีคนใช้วิชาย้ายชะตา เอาความโชคร้ายมาปกคลุมเรือนชะตาของเจียงเว่ยไว้ แล้วขโมยโชคลาภของเขาไป"

พ่อเจียงฟังจนหน้าเหวอ มองหลินชิงอินราวกับว่าเธอเป็นคนบ้า "แม่หนู ทำการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนเสร็จหรือยัง? ช่วงนี้ดูทีวีมากไปล่ะสิ?"

หลินชิงอินนึกถึงสมุดการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนที่เธอปลุกปล้ำมาตั้งนานแต่เพิ่งจะทำเสร็จไปแค่ 2 หน้า ใบหน้าของเธอพลันเขียวคล้ำ ยกมือขึ้นเท้าสะเอวด้วยความหงุดหงิด "ถ้าฉันแก้ปัญหาให้คุณได้ คุณต้องมาช่วยฉันทำการบ้านปิดเทอมฤดูร้อน!"

พ่อเจียงอดไม่ได้ที่จะตบโต๊ะและเถียงกลับไปว่า "ได้สิ ฉันจะทำการบ้านปิดเทอมฤดูหนาวให้เธอด้วยเลยเอ้า!"

หลินชิงอินชี้ไปที่เชือกแดงบนคอของเขาและแม่เจียง "ก่อนอื่น ถอดของที่พวกคุณสวมอยู่ที่คอออกซะ"

พ่อเจียงรีบยกมือขึ้นป้องอย่างหวงแหน มองหลินชิงอินด้วยความหวาดระแวง "เธอจะทำอะไร? เอาจี้หยกของลูกชายฉันไปแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ? นี่กะจะเอาของเราไปด้วยใช่ไหม?"

แม่เจียงเดินเข้ามาสะกิดพ่อเจียง จากนั้นก็ปลดจี้หยกออกจากคอแล้วส่งให้หลินชิงอิน "แม่หนู พ่อของเจียงเว่ยเป็นคนหัวดื้อ อย่าไปถือสาเขาเลยนะ สร้อยเส้นนี้เป็นของขวัญวันครบรอบแต่งงานจากพ่อบุญธรรมของเจียงเว่ยน่ะ มันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมาก แต่เขาบอกว่าเอาไปให้พระเกจิอาจารย์ปลุกเสกมาเพื่อคุ้มครองให้แคล้วคลาดปลอดภัย ฉันกับพ่อของเขาก็เลยใส่มันมาตลอด อ้อ จะว่าไปมันก็ศักดิ์สิทธิ์ดีนะ ใส่ได้ไม่ถึง 2 วันพวกเราก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่เพราะมีจี้หยกนี้คุ้มครอง เราเลยได้รับบาดเจ็บแค่ภายนอก นอกนั้นก็ไม่เป็นอะไรเลย"

หลินชิงอินสัมผัสลวดลายสีแดงที่ซึมลึกอยู่ในเนื้อหยกแล้วมองเธอด้วยแววตาสงสาร "ถ้าพวกคุณไม่ได้สวมจี้หยกชิ้นนี้ พวกคุณก็คงไม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และเรื่องราวทั้งหมดในตอนนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอกค่ะ"

พ่อเจียงชะงักไป "เธอหมายความว่ายังไง?"

หลินชิงอินหัวเราะเบาๆ แล้ววางจี้หยกลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจนัก "เรือนชะตาของเจียงเว่ยถูกปกคลุมไปด้วยความโชคร้ายมาเต็มๆ 2 ปีแล้ว ถ้าฉันเดาไม่ผิด อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้นก็เกิดขึ้นเมื่อ 2 ปีก่อนใช่ไหมคะ ลองนึกทบทวนดูดีๆ สิ หลังจากอุบัติเหตุเลือดตกยางออกครั้งนั้น มีเรื่องไหนบ้างที่ไม่พังทลาย? ส่วนคนที่ให้สร้อยคอพวกคุณมา ทรัพย์สินของเขาในตอนนี้ก็น่าจะพอๆ กับทรัพย์สินที่คุณเคยมีเมื่อ 2 ปีก่อนนั่นแหละ..."