ตอนที่ 11 อืม อาหารบางอย่างก็อร่อยดีเหมือนกันแฮะ!

ตอนที่ 11 อืม อาหารบางอย่างก็อร่อยดีเหมือนกันแฮะ!

เสียงกุญแจไขประตูเปิดดังมาจากข้างนอก หลินชิงอินสอดโทรศัพท์ไว้ใต้หมอนอย่างไม่ใส่ใจนัก เปิดประตูห้องออกไป แล้วร้องเรียก 'แม่' กับผู้หญิงที่กำลังหิ้วถุงกับข้าว

พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมและพ่อแม่ของหลินชิงอินในชาติก่อนหน้าตาคล้ายคลึงกันมาก แม้ว่าหลินชิงอินจะไม่อาจอนุมานความสัมพันธ์ที่แน่ชัดระหว่างตัวเธอเองกับเจ้าของร่างเดิมได้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าการมีพ่อแม่ที่หน้าตาเหมือนกันนั้นช่วยให้เธอปรับตัวเข้ากับครอบครัวนี้ได้เร็วขึ้น อย่างน้อยการเรียกพวกเขาว่า 'พ่อ' กับ 'แม่' ก็ทำได้อย่างไม่รู้สึกกดดัน

แม่ของชิงอินมีสีหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นลูกสาวเดินออกมารับอย่างกระตือรือร้น ตั้งแต่หลินชิงอินกระโดดลงไปในแม่น้ำ เธอก็ใช้เวลาส่วนใหญ่ขังตัวเองอยู่ในห้อง ประกอบกับพ่อและแม่ต่างก็ยุ่งกับการทำงาน ครอบครัวที่มีกันสามคนจึงแทบไม่มีเวลาเจอหน้ากันเลย นับประสาอะไรกับการได้มานั่งคุยกันดีๆ

หลังจากวางของสดไว้ในห้องครัว แม่ของชิงอินก็ค่อยๆ หยิบแตงโมครึ่งซีกออกมา หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วนำมาให้หลินชิงอิน "วันนี้แม่เลิกงานเร็ว เลยแวะไปตลาดซื้อกับข้าวมาเพิ่มสองสามอย่าง คืนนี้แม่จะทำของอร่อยๆ ให้ลูกกินนะ"

หลินชิงอินนึกถึงรสชาติของผักต้มที่เธอเคยกินเป็นประจำแล้วก็ไม่ได้คาดหวังกับฝีมือทำอาหารของแม่ชิงอินเท่าไหร่นัก เธอเคยคิดมาตลอดว่าอาหารพวกนี้รสชาติแย่จนกลืนไม่ลง แต่หลังจากได้กินอาหารมื้อเที่ยงแสนอร่อยไปเมื่อตอนกลางวัน ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าอาหารนั้นไม่ได้ผิดอะไร เป็นเพราะฝีมือทำอาหารของแม่ชิงอินต่างหากที่เข้าขั้นแย่

เมื่อเห็นหลินชิงอินนั่งเหม่ออยู่บนโซฟา แม่ของชิงอินก็คะยั้นคะยออย่างอ่อนโยน "กินแตงโมสิลูก ตอนซื้อแม่ตั้งใจเลือกชิ้นที่แช่อยู่ในตู้เย็นมาเลยนะ มันยังเย็นชื่นใจอยู่เลย"

ในชาติก่อน ผลไม้ที่ไร้ซึ่งปราณวิญญาณเช่นนี้ไม่มีทางได้นำมาขึ้นโต๊ะให้หลินชิงอินแน่นอน ทว่าในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ในช่วงหลายปีมานี้เธอแทบจะไม่ได้กินแตงโมเลย ด้วยสถานะทางการเงินของครอบครัว การสามารถหาเลี้ยงปากท้องให้คนทั้งสามคนได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ผลไม้จึงนับว่าเป็นของฟุ่มเฟือย

หลินชิงอินกัดแตงโมไปหนึ่งคำ มันทั้งหวานและฉ่ำน้ำ รสชาติถือว่าดีทีเดียว เธอกินไปถึงสามชิ้นก่อนจะเช็ดมือ แม้จะยังอยากกินต่อก็ตาม จากนั้นจึงหันไปมองแม่ของตัวเอง "หนี้สินของครอบครัวเราจ่ายหมดแล้วเหรอคะ?"

แม่ของชิงอินชะงักมือที่กำลังเด็ดผัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโซฟา หลังจากนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เธอก็วางผักลงแล้วเดินมานั่งบนม้านั่งตัวเล็กตรงข้ามกับหลินชิงอิน

"ชิงอิน พ่อกับแม่ขอโทษนะลูก" แม่ของชิงอินมองดูลูกสาวที่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ด้วยความรู้สึกผิด ขอบตาของเธอแดงเรื่อ "ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเอาเงินไปใช้หนี้ของครอบครัว ลูกก็ควรจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำ ไม่ต้องมาโดนรังแกที่โรงเรียนอย่างตอนนี้"

น้ำเสียงของแม่ชิงอินสั่นเครือเล็กน้อย แต่ราวกับกลัวว่าจะทำให้หลินชิงอินสะเทือนใจ เธอจึงฝืนข่มอารมณ์เอาไว้และพยายามฝืนยิ้มออกมา "ไม่เป็นไรหรอกนะถ้าลูกจะทำได้ไม่ดีในปีแรก ยังมีเวลาอีกตั้ง 2 ปีกว่าจะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย พื้นฐานของลูกดีมาก ถ้าตั้งใจเรียนยังไงก็ต้องตามทันแน่ ชิงอิน สัญญากับแม่นะลูก อย่าเพิ่งยอมแพ้แบบนี้ ลองพยายามดูอีกครั้งได้ไหม?"

หลินชิงอินรู้สึกงุนงงเล็กน้อย "หนูยังต้องไปโรงเรียนอยู่อีกเหรอคะ?" เธอนึกย้อนไปถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ดูเหมือนว่าก่อนจะฆ่าตัวตายเธอเคยพูดไว้ว่าไม่อยากจะเรียนหนังสืออีกแล้วไม่ใช่หรือไง?

"อย่าเพิ่งรู้สึกกดดันไปเลยนะลูก!" แม่ของชิงอินรีบพูดขึ้นทันที "เดี๋ยวพอเปิดเทอม แม่จะไปคุยกับครูของลูกเรื่องที่ลูกโดนรังแกในโรงเรียนเอง แม่เชื่อว่าพวกครูคงไม่นิ่งดูดายแน่ แม่ไม่อยากให้ลูกยอมแพ้และทิ้งอนาคตตัวเองไปแบบนี้เลยจริงๆ..." พูดจบแม่ของชิงอินก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป "พอคิดว่าลูกต้องยอมทิ้งความฝันที่จะเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อครอบครัวนี้ แม่ก็อยากจะตายชดใช้ให้รู้แล้วรู้รอด พ่อกับแม่รู้สึกผิดต่อลูกมากจริงๆ!"

ชิงอินมองดูแผ่นหลังที่ค้อมลงของแม่ เธอยกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วลูบหลังผู้เป็นแม่อย่างแผ่วเบา "แม่คะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ"

ในเมื่อความฝันของเจ้าของร่างเดิมคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ให้ได้ เธอก็จะทำความฝันนั้นให้เป็นจริงแทนเอง

หลังจากร้องไห้เสร็จ แม่ของชิงอินก็ดูผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมมาก เธอเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับเปลือกตาที่ยังคงแดงช้ำแล้วส่งยิ้มให้หลินชิงอิน "วันนี้พ่อกับแม่จ่ายหนี้ก้อนสุดท้ายของครอบครัวเราหมดแล้วนะ ตั้งแต่นี้ไป พ่อกับแม่จะมีเวลาอยู่กับลูกมากขึ้น ถ้าลูกโดนใครรังแก ลูกต้องบอกพ่อกับแม่นะ ถึงเราจะไม่มีเงินหรืออำนาจ แต่เรามีความถูกต้องอยู่ข้างเรา เราจะไม่ยอมกลัวพวกมัน"

หลินชิงอินยิ้มบางๆ "ไม่ต้องห่วงค่ะ หนูจะไม่ยอมให้ใครมารังแกอีกแล้ว"

——

ครอบครัวหลินนับว่าเป็นครอบครัวที่ยากจนในเมืองนี้ พ่อและแม่ของชิงอินต่างก็มีการศึกษาไม่สูงนัก จึงทำได้เพียงรับจ้างทำงานที่เหน็ดเหนื่อยที่สุดเพื่อแลกกับค่าแรงอันน้อยนิด โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมเข้าใจถึงความยากลำบากของพ่อแม่ เธอตั้งใจเรียนอย่างหนักและรักษาผลการเรียนให้อยู่ใน 3 อันดับแรกของระดับชั้นมาตลอดช่วงมัธยมต้น ในการสอบเข้ามัธยมปลาย เธอยังทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมจนได้คะแนนสูงสุดของทั้งเมือง

คะแนนนี้มากพอที่จะทำให้เธอสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำที่ดีที่สุดของเมืองได้อย่างสบายๆ ทว่าวันรุ่งขึ้นหลังจากประกาศผลสอบ เจ้าหน้าที่รับสมัครจากโรงเรียนมัธยมปลายนานาชาติตงฟางที่อยู่ในเมืองเดียวกันก็มาหาถึงบ้านสกุลหลิน หากหลินชิงอินตกลงเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายนานาชาติตงฟาง ไม่เพียงแต่จะได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียนและค่าธรรมเนียมต่างๆ ตลอด 3 ปีเท่านั้น แต่เธอยังจะได้รับทุนการศึกษาอีก 100,000 หยวนด้วย

หลินชิงอินได้ยินว่ามีทุนการศึกษา 100,000 หยวน