บทที่ 207 เฉินตูหลิงว่าง่ายเกินไปแล้ว

[บ้าไปแล้ว ปลาโตเต็มวัยที่ไหนชอบสีเหลือง ฉันรู้สึกว่าไป๋เป่าคุนกำลังแซะฉันอยู่เลย!]

[666 มีไป๋เป่าคุนอยู่ การตกปลาก็มีความหมายเปลี่ยนไปเลย]

[แต่ที่รัก นั่นไม่ใช่การตกปลานะ]

[ไอ้ปลาบ้า แกแง้มปากเดี๋ยวนี้นะ]

[ปลา: สามปีแล้วสามปีเล่า ฉันไม่ได้พิสูจน์ว่าตัวเองเจ๋งแค่ไหน ฉันแค่บอกนักตกปลาทุกคนว่า ฉันชอบสีเหลือง]

"โอ๊ะ มาแล้ว มาแล้ว... ไป๋เป่าคุน นายไหวไหมเนี่ย ไม่ไหวก็..."

ทุ่นตกปลาของไป๋เป่าคุนจมลงไปวูบหนึ่ง คนที่ตื่นเต้นที่สุดไม่ใช่เขา แต่เป็นหวงจื่อเทาที่อยู่ข้างๆ

"องค์ชายสาม นายพักเถอะ อย่ามัวแต่โวยวาย เดี๋ยวปลาตกใจหลุดจากตะขอหมด"

หวังอันอวี่โพล่งออกมา "ใหญ่มาก หนามาก ยาวมาก"

ไป๋เป่าคุนชายตามองพร้อมรอยยิ้ม "กุ้นเอ๋อร์ สิ่งที่นายพูดถึง หวังว่าจะเป็นปลานะ"

"อาฮะ... ผมก็หมายถึงปลานั่นแหละ ปลาจี้อวี๋ตัวนี้น่าจะหนักครึ่งกิโลกว่าแล้วมั้ง"

"ไม่พอรับประทานหรอก เปลี่ยนเหยื่อล่อเป็นสีเหลืองสว่างๆ อีกหน่อยดีกว่า ครั้งนี้ฉันจะตกปลาตัวใหญ่"

"เชี่ยเอ๊ย แบบนี้ก็ได้เหรอวะ!"

หวงจื่อเทาสบถออกมา ให้ตายเถอะ ปลาชอบสีเหลืองจริงๆ ด้วย

"องค์ชายสาม คนเก่งน่ะดีไปหมดทุกอย่าง ข้อเสียเดียวก็คือชอบทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตัวเองเป็นขยะ"

"ไม่ใช่ละ นายกำลังเปิดอัลติใส่หน้ากันชัดๆ ฉันไม่เชื่อหรอก ผู้กำกับ เอาสวิงมาให้ผมหน่อย เอาอันที่ทั้งใหญ่ทั้งยาวเลยนะ"

"อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปสิ"

"ฉันตื่นเต้นเหรอ? ผู้กำกับ เอาสวิงมาให้ผม ตกไม่ได้ ผมก็ใช้สวิงช้อนเอาไม่ได้หรือไง?"

"ทำอะไรเนี่ย บ้าไปแล้วหรือไง นายใช้สวิงช้อน ขืนพวกนักตกปลามาเห็นเข้า คงนึกว่าพวกเราตกปลาไม่เป็นหรอก"

"เหมือนกันนั่นแหละ ทั้งตกทั้งช้อนก็ได้ปลาเหมือนกัน"

"อะไรเรียกว่าเหมือนกัน? มีสวิงอยู่อันเดียวจะไปพอช้อนอะไร เอามาอีกอัน พวกนายเอาไปคนละอันเลย"

พรืด!

ฮ่าๆๆๆ!

คนในกองถ่ายกลั้นขำไว้ไม่อยู่ หลายคนหัวเราะลั่นออกมา

นึกว่าไป๋เป่าคุนจะคัดค้าน ที่ไหนได้กลับหักมุมซะงั้น

กุ้นเอ๋อร์ไม่พูดอะไร แต่กุ้นเอ๋อร์สนับสนุนนาย เขาหยิบสวิงขึ้นมาอย่างเด็ดขาดแล้วเลียนแบบหวงจื่อเทา

กีฬาตกปลาสำหรับผู้หญิงแล้ว เดิมทีควรจะเป็นเรื่องที่น่าเบื่อเอามากๆ

แต่ถ้าแค่มาดูคนตลกคาเฟ่ล่ะก็อีกเรื่อง

หวงจื่อเทาที่เป็นคนใจร้อนนั้นนั่งไม่ติดเก้าอี้เลย ถือสวิงแล้วลงมือช้อนปลาตรงๆ

"ผู้กำกับ ยังไม่มีปลาเลยครับ"

"เฮ้ หวงจื่อเทา นายไหวไหมเนี่ย ก็แค่ช้อนตักแค่นี้เอง"

หวงจื่อเทายิ้มเฝื่อนอย่างได้รับความกระทบกระเทือนใจ "หลี่อี้ถง เธอขำอะไรน่ะ ฉันรู้สึกว่าสายตาเธอกำลังคิดลึกอยู่นะ"

"ไสหัวไปเลย! รีบๆ ช้อนเข้าสิ ขืนชักช้าตามความเร็วของพวกนาย พวกเราได้กินลมกินแล้งกันพอดี"

ไป๋เป่าคุนกวักมือเรียก "ตูตู้ หลี่อี้ถง พวกเธอสองคนใส่ถุงน่อง เดินมาตรงนี้หน่อย มาช่วยยั่วยวนปลาให้ที"

[666 ฉันล่ะไม่อยากจะแฉนายเลย ตกลงว่าตกปลา หรือว่าตกนายกันแน่]

[อาฮะ ไป๋เป่าคุนใช้สีเหลืองยังพอมีเหตุผล แต่เอาถุงน่องมาใช้นี่เริ่มจะเกินไปหน่อยแล้วนะ]

[สมกับเป็นปลาโตเต็มวัย ทนต่อการยั่วยวนไม่ได้จริงๆ]

[ไป๋เป่าคุนตกปลายังดูดีกว่าคนอื่นจริงๆ ด้วย]

เดิมทีทุกคนนึกว่าแค่พูดเล่น

ผลปรากฏว่าเฉินตูหลิงกัดริมฝีปากเบาๆ แล้วถามเสียงกระซิบว่า "มันจะได้ผลเหรอคะ?"

หลี่อี้ถงหัวเราะร่วน "ฮ่าๆ เธอซื่อเกินไปแล้ว ไปฟังไป๋เป่าคุนหลอกเอาได้ มันจะได้ผลได้ยังไงล่ะ"

เฉินตูหลิงทำปากจู๋อย่างน่ารัก "เขาชอบ งั้นฉันก็จะอยู่ข้างๆ เป็นเพื่อนเขาตกปลาก็แล้วกัน ฮี่ๆ!"

หลี่อี้ถง: "..."

ขำไม่ออกเลย

ไป๋เป่าคุนกำลังตกปลา

ส่วนเธอกำลังตกไป๋เป่าคุน

ทำไมฉันถึงได้กลิ่นอาหารหมาล่ะเนี่ย

คนที่รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ คือพวกนักตกปลาในห้องไลฟ์สตรีมต่างหาก

รอจนมิติเวลาแตกสลาย ภูเขาและแม่น้ำกลายเป็นเถ้าถ่าน ใบหน้าเหี่ยวย่นร่วงโรย ทิ้งไว้เพียงความรักที่เวียนว่ายตายเกิดในโลกมนุษย์...

เมื่อกี้ยังบ่นดารากันอยู่ในห้องไลฟ์สตรีมว่าตกปลาไม่เป็นเลย

ผลสุดท้าย—ไอ้ตัวตลกกลับกลายเป็นพวกเราเองซะงั้น

พอได้ยินประโยคนี้ของเฉินตูหลิง—

นักตกปลาถึงกับ: วินาทีนี้จิตใจแตกสลาย

การต่อสู้และความขมขื่นของพวกเราตลอดหลายปีที่ผ่านมามันคืออะไรกัน?

[ฉันขอสมมติว่า ถ้าเฉินตูหลิงยอมใส่ถุงน่องมานั่งเป็นเพื่อนฉันตกปลา ต่อให้ฉันต้องแห้วไม่ได้ปลาเลยทุกวัน ฉันก็ยอม]

[นายช่วยมีความทะเยอทะยานหน่อยได้ไหม เฉินตูหลิงใส่ถุงน่องมาขนาดนั้นแล้ว ในมือแกยังจะมีแค่เบ็ดตกปลาอยู่อีกเหรอ]

[เชี่ยเอ๊ย แกใจเย็นหน่อย]

…………

พักเรื่องแก๊งช้อนปลาสองคนนั้นไว้ก่อน อาไก่นั่งอยู่ตรงนั้นดูขมขื่นไม่น้อย

เฉินตูหลิงและหลี่อี้ถงต่างก็ไปห้อมล้อมอยู่รอบตัวไป๋เป่าคุนกันหมดแล้ว เขาเลยรู้สึกเหงานิดหน่อย

"นี่ไม่มีใครให้กำลังใจผมสักนิดเลยเหรอ? ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมากเลยนะ"

โอวหยางนาน่าเผยรอยยิ้ม พร้อมกับกำหมัดเล็กๆ แน่น "นายทำได้น่า ลู่เสี่ยวกุย สู้ๆ"

พรืด!

ไช่ซวีคุนแทบกระอักเลือด

โอวหยางนาน่าเป็นคู่จิ้นหน้าจอของผมนะ อู้งานเกินไปแล้ว ถึงกับงัดเอาบทละครออกมาใช้เลยเนี่ย

"ผิดแล้วๆ นายทำได้ ไช่ซวีคุน สู้ๆ"

"ฮ่าๆ อาไก่ นายเคยได้ยินประโยคนี้ไหม"

"วอท?"

"คนส่วนใหญ่น่ะมีความโดดเดี่ยวแบบจอมปลอม พวกเขาก็เหมือนกาน้ำร้อนที่กำลังเดือด ปากก็พร่ำร้องบอกว่าเหงา โดดเดี่ยว แต่ภายในใจกลับเป็นคลื่นความร้อนที่กำลังเดือดพล่าน ข้างใต้ก็ร้อนรุ่มไปหมด"

ไช่ซวีคุนรีบปฏิเสธรัวๆ สามสเต็ป "ผมไม่มี ผมไม่ใช่ ผมไม่ได้ร่านนะ"

"จะตื่นเต้นไปทำไม ร่านก็ร่านไปสิ ลุกขึ้นมาร้องเต้นแรปเลย ไม่แน่ปลาอาจจะชอบแนวของนายก็ได้นะ ผู้กำกับ เปิดเพลงไก่นายมันสวยมากที ไม่งั้นวันนี้เขาคงต้องแห้วแน่ๆ"

"ไป๋เป่าคุน นายกำลังล้อผมเล่นใช่ไหมเนี่ย"

"เอาลูกบาสเกตบอลให้อาไก่อีกสักลูกสิ"

"ไม่ใช่ละ วันนี้ผมไม่ได้เตรียมตัวมา"

"เอาเอี๊ยมมาให้อาไก่สักชุดด้วย"

"เชี่ย..."

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะด่าจบ เขาก็เบิกตากว้างทันที "เชี่ย เชี่ย นายรีบจับคันเบ็ดเร็ว ตัวใหญ่บะเริ่ม!"

ไช่ซวีคุนเป็นคนสุภาพเรียบร้อยมาตลอด แต่ในวินาทีนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนสบถคำหยาบออกมาเป็นชุด

คันเบ็ดของไป๋เป่าคุนเห็นทีจะถูกลากลงน้ำไปแล้ว

"น้ำกระจายขนาดนี้ ตัวใหญ่จริงๆ ด้วย"

ไป๋เป่าคุนรีบดึงคันเบ็ดไว้ ทิ้งน้ำหนักตัวไปด้านหลัง

"ไม่ใช่ๆ นายไม่มีประสบการณ์ ถ้าขืนดึงแรงๆ แบบนี้คันเบ็ดได้หักแน่ นายต้องผ่อนแรงหน่อย ปล่อยให้ฉันจัดการเอง"

"นายมาทำสิ..."

พอคันเบ็ดมาอยู่ในมือของไช่ซวีคุน เขาก็เซถลา เกือบจะถูกลากลงไปในน้ำ

สีหน้าของไช่ซวีคุนเปลี่ยนไปในทันที

ใครจะไปคิดว่าปลาตัวนี้จะมีแรงเยอะขนาดนี้

สมรรถภาพร่างกายของไป๋เป่าคุนกับไช่ซวีคุนไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

เขามีสมรรถภาพร่างกายระดับมอแรนต์ บวกกับพรสวรรค์ต่อต้านความเหนื่อยล้า และพละกำลังขั้นสูงสุด

ดังนั้นการยื้อเอาไว้ตรงๆ จึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ทั้งสองฝ่ายสามารถยันกันไว้ได้สบาย

แต่พอเปลี่ยนมาเป็นมือของไช่ซวีคุน—สำหรับปลาตัวใหญ่แล้ว นั่นมันไก่อ่อนชัดๆ

พอแรงดึงจากบนฝั่งผ่อนลง ปลาตัวนั้นก็ดิ้นรนสุดชีวิต ปลดปล่อยแรงดึงมหาศาลกว่าร้อยชั่งออกมาในชั่วพริบตา

"โอ๊ย~"

"นายทำอะไรเนี่ย!"

"นายก็ไม่บอกว่าปลาตัวนี้แรงเยอะขนาดนี้ ไป๋เป่าคุน นายเล่นฉันเข้าแล้ว"

ไป๋เป่าคุนคว้าตัวไช่ซวีคุนเอาไว้

หวังอันอวี่ทิ้งสวิงแล้วเข้ามาจับคันเบ็ด

"ปลาตัวนี้แรงเยอะมาก ฉันกะว่าน่าจะสักยี่สิบสามสิบชั่งได้ ตัวใหญ่แน่นอน"

"กุ้นเอ๋อร์ทำได้ดีมาก อาไก่ วันนี้ตอนกินข้าวนายไปนั่งโต๊ะเด็กนะ พวกเราไม่มีเด็ก งั้นนายก็ไปนั่งโต๊ะลู่เสี่ยวกุยก็แล้วกัน สู้ๆ!"

พรืด!

ฮ่าๆๆๆ

โอวหยางนาน่ายกสองมือขึ้นมาปิดหน้า

"เลิกหัวเราะได้แล้ว รีบมาช่วยฉันหน่อยสิ แรงปลาในน้ำมันเยอะมากนะ"

"กุ้นเอ๋อร์ นายรู้ทุกอย่างจริงๆ"

ไป๋เป่าคุนพยักหน้า "องค์ชายสาม เอาสวิงมาสิ รอบนี้เราต้องร่วมมือกันแล้ว"

หวงจื่อเทายิ้มแฉ่ง "สี่เพื่อนตายในชีวิตมนุษย์ เคยเรียนหนังสือด้วยกัน เคยจับปืนรบมาด้วยกัน เคยแบ่งของโจรมาด้วยกัน เคยไปเที่ยวผู้หญิงด้วยกัน ไป๋เป่าคุน ฉันมาแล้ว"

"หวงจื่อเทา เมื่อกี้นี้นายพูดว่าอะไรนะ?"

"อ่า... ไม่มีอะไร นายฟังผิดไปแล้วล่ะ"

หวงจื่อเทาหดคอลง

ให้ตายเถอะ

เฉินตูหลิงเป็นคนอ่อนโยนและน่ารักมาโดยตลอด

แต่ฉันกลับมองเห็นจิตสังหารในแววตาของเธอซะงั้น

…………