บทที่ 55 เรื่องเหนือคาด ได้รับเพื่อนบ้านใหม่

บทที่ 55 เรื่องเหนือคาด ได้รับเพื่อนบ้านใหม่

เขาก้าวเท้าก้าวยาวเดินตามอุโมงค์ลาดเอียงเตี้ยๆ เดินไปจนสุดทาง ผลักประตูหินบานเล็ก แล้วมุดตัวออกไป

ไก่ขนป่าสองตัวในระยะไกลตรวจพบผู้มาเยือนที่ไม่ได้เรียนเชิญอย่างซูหมัวเช่นกัน ต้องยอมรับว่าพวกมันใจกล้าไม่เบาเลย มันเพียงแต่ส่งเสียงกะต๊ากๆ ออกมาโดยไม่ขยับหนีไปไหน

“ไง สวัสดีพวกแก ฉันซูหมัวเพื่อนบ้านของพวกแกเองนะ!”

เขาลดฝีเท้าลง ซูหมัวค่อยๆ เดินเข้าหาไก่ขนป่าทั้งสองตัวอย่างช้าๆ

ความเร็วเชื่องช้ามาก ไก่ขนป่าก็ไม่มีปฏิกิริยาตื่นตระหนกแต่อย่างใด

หากไม่ถึงที่สุด ซูหมัวก็ไม่อยากใช้วิธีที่ "รุนแรง" อัญเชิญเพื่อนบ้านใหม่ทั้งสองตัวเข้ามาใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขในหลุมหลบภัยของเขาหรอกนะ

แต่ซูหมัวดันประเมินเสน่ห์ของตัวเองต่ำเกินไป

เมื่อระยะห่างกับไก่ขนป่าเหลือเพียงประมาณ 30 เมตร ทันใดนั้น ไก่ขนป่าทั้งสองตัวราวกับค้นพบขุมทรัพย์ล้ำค่า พวกมันออกวิ่งอย่างรวดเร็วทันที

เป้าหมาย ไม่ใช่ที่ห่างไกล!

แต่เป็น ซูหมัว!

กรงเล็บขนาดใหญ่ช่วยมอบความเร็วในการวิ่งที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าคนหนุ่มวิ่งสุดชีวิตให้แก่ไก่ขนป่า เพียงห้าวินาที พวกมันก็มาหยุดอยู่ใต้เท้าของซูหมัว

ไก่ตัวน้อยแสนน่ารักสองตัวนั่งเรียงรายกัน สายตาจับจ้องไปยังซูหมัวเขม็ง!

“เอ๋? หรือว่าความหล่อของฉันจะก้าวข้ามขอบเขตเผ่าพันธุ์ไปซะแล้ว?”

เขาลูบใบหน้าตัวเอง ซูหมัวทำหน้าเหลอหลา

แต่เมื่อซูหมัวจับสังเกตดูอีกที กลับพบว่าสายตาของไก่ขนป่าทั้งสองตัวไม่ได้จับจ้องใบหน้าของเขาเลย แต่กลับจ้องมองคราบน้ำหยดเล็กๆ บนเสื้อกันฝนประสิทธิภาพสูงด้านในชุดป้องกันต่างหาก

“หืม? หรือน้ำพลังไซออนิกจะดึงดูดพวกมัน?”

ด้วยความสงสัย ซูหมัวดึงขวดน้ำแร่ที่บรรจุน้ำพลังไซออนิกออกมาจากพื้นที่เก็บของ

เปิดฝาขวดออกเล็กน้อย

ตามกลิ่นหอมสะอาดของน้ำพลังไซออนิกที่แผ่ออกมา สายตาของไก่ขนป่าทั้งสองตัวเผยความร้อนรนและโหยหาออกเด่นชัด สีหน้าอ้อนวอนเลียนแบบมนุษย์ชวนให้คนผู้พบเห็นรู้สึกเอ็นดูและน่าสงสาร

หลังจากคิดดู ซูหมัวก็หยิบแผ่นไม้ขนาดเล็กออกมาแผ่นหนึ่ง

เขาก้มตัวลง เทน้ำพลังไซออนิกจากขวดลงบนแผ่นไม้เล็กน้อย ไก่ขนป่าทั้งสองตัวรีบซุกหัวเข้ามารุมจิกกินทันที

รสชาติหอมหวานของน้ำพลังไซออนิก ช่วยมอบรอยยิ้มที่มีความสุขให้แก่ใบหน้าไก่ป่าของพวกมันไม่น้อยทีเดียว

เขาเทลงไปนิด พวกมันก็จิกกินหน่อย

เขาเทลงไปเพิ่ม ไก่ขนป่าทั้งสองตัวก็ก้มหัวจิกกินต่ออีกหลายที

ดื่มไปประมาณ 100 มิลลิลิตร ไก่ขนป่าทั้งสองตัวถึงได้เงยหัวขึ้นมา เป็นสัญญาณบอกว่าพวกมันดื่มจนอิ่มแล้ว!

“กินไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่แฮะ แต่สายตาที่มองมาทางฉันทำไมดูแปลกๆ แบบนี้ล่ะเนี่ย!”

เขาปิดฝาขวดน้ำแร่อย่างเรียบร้อย นำน้ำพลังไซออนิกเก็บเข้าสู่พื้นที่เก็บของ ซูหมัวหันกลับมามองไก่ขนป่าทั้งสองตัวอีกครั้ง พลันพบด้วยความประหลาดใจว่าในดวงตาของไก่ทั้งสองตัวแฝงไปด้วยความ--

ไว้วางใจ?!

บัดซบ! ทำไมถึงเป็นความไว้วางใจล่ะ?!

ซูหมัวลองเดินไปข้างหน้าสองก้าว ไก่ขนป่าทั้งสองตัวก็ก้าวเดินตามสองก้าว

ซูหมัวลองวิ่งไปข้างหน้าสองสามก้าว ไก่ขนป่าทั้งสองตัวก็วิ่งตามไปสองสามก้าวด้วยเช่นกัน

ราวกับเป็นคำสั่งติดตามอัตโนมัติของสัตว์เลี้ยงในเกม RPG หลังจากดื่มน้ำพลังไซออนิกเข้าไปแล้ว ไก่ขนป่าทั้งสองตัวก็ถูกป้อนคำสั่งให้ติดตามโดยอัตโนมัติทันที

ซูหมัวเดินวนรอบเนินเขาหนึ่งรอบใหญ่ ก่อนจะเดินกลับมาที่ประตูหน้า

ไก่ขนป่าทั้งสองตัวก็ไม่เบี่ยงเบนเส้นทาง เดินตามมาถึงประตูหน้าด้วยเช่นกัน!

ดูเหมือนพวกมันจะยอมรับตัวตนของซูหมัวแล้ว ไม่ปรากฏความหวาดกลัวว่าเขาจะทำอันตรายพวกมันเลยสักนิด

“ไหนบอกว่าจะไม่เปลี่ยนรังง่ายๆ ไงวะ?? มั่นใจนะว่า พวกแกไม่ใช่พวกขี้ข้าที่ตามคนแปลกหน้าไปทั่วแบบนี้เนี่ย?”

เมื่อมองดูผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลัง ซูหมัวก็ทำหน้าบอกไม่ถูก

เขาเดินกลับเข้าสู่หลุมหลบภัยตามอุโมงค์ทางเข้าด้านหลัง ไก่ขนป่าทั้งสองตัวก็เดินตามเข้าไปข้างในด้วย

โอรีโอ้ที่อยู่ด้านในเมื่อได้กลิ่นอายแปลกปลอม มันก็รีบเห่าแจ้งเตือนพลางวิ่งจี๋มาที่ทางเข้าด้านหลังอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อมันเห็นสหายใหม่ทั้งสองตัวเดินตามเข้ามา ใบหน้าสุนัขที่เลียนแบบมนุษย์พลันเผยความปีติยินดีสุดขีดออกมาทันที!

“ไม่จริงมั้ง ไก่ขนป่าคงไม่ถูกโอรีโอ้เล่นงานจนน่วมหรอกนะ!”

แววตาของโอรีโอ้ดูเจ้าเล่ห์ดุร้าย ทำเอาซูหมัวนึกถึงคลิปสุนัขหยอกล้อไก่ตามหน้าจอโทรศัพท์ในอดีตขึ้นมาทันที

เขาก้มศีรษะลง แสร้งทำเป็นหยอกล้อโอรีโอ้ สั่งให้โอรีโอ้นอนหงายท้องกลิ้งไปมาบนพื้น

ขณะลูบไล้โอรีโอ้ ซูหมัวแสร้งทำเป็นช่วยตรวจดูว่ามีหมัดตามหน้าท้องของมันหรือเปล่า

แต่ความจริงสายตากลับแอบกวาดมองไปที่ส่วนล่างของมันอย่างรวดเร็ว...

“อืม... โอรีโอ้เป็นตัวเมีย ค่อยโล่งอกหน่อย...”

“เอ๊ะ? โอรีโอ้ดันเป็นตัวเมียหรอกเหรอ?”

ความคิดสองสายปรากฏขึ้นในสมองของซูหมัวตามลำดับ

“มิน่าล่ะ ช่วงนี้โอรีโอ้ถึงได้ดูซึมๆ ไป ฉันเคยได้ยินมาว่า... ตัวเมียเหมือนจะมีช่วงเวลานั้นของเดือนเหมือนกันนะ...”

“อืม น่าจะใช่!”

เมื่อพบสาเหตุความหดหู่ซึมเศร้าของโอรีโอ้แล้ว ซูหมัวก็อารมณ์ดีอย่างมาก เขารีบออกคำสั่งสั่งให้โอรีโอ้ไปนั่งพักผ่อนอยู่ด้านข้างก่อน อย่าสร้างความตื่นตระหนกตกใจให้แก่เพื่อนบ้านใหม่

“แก ตัวที่ขนหัวสีแดงเข้มหน่อยนะ อืม รูปร่างแบบนี้ งั้นเรียกแกยาว่า ต้าฮั่วฮวา (บุปผาเพลิงใหญ่)”

“ส่วนแก ตัวที่ขนหัวสีอ่อนกว่าหน่อยนะ อืม งั้นเรียกแกยาว่า เสี่ยวฮั่วฮวา (บุปผาเพลิงเล็ก)”

เขาตั้งชื่อให้ไก่ขนป่าตัวสูงและตัวเตี้ย ขนแดงเข้มและอ่อนอย่างเรียบร้อย ซูหมัวก็นำกะละมังใบเล็กที่เหลืออยู่ออกมา ตักน้ำพลังไซออนิกใส่ลงไป นำไปวางไว้ตรงมุมห้องเพาะปลูกพืชผลทางการเกษตรที่มีขนาดพื้นที่เกือบ 50 ตารางเมตรในปัจจุบัน

ไก่ขนป่าทั้งสองตัวตั้งแต่เห็นกะละมังน้ำพลังไซออนิก สายตาก็จับจ้องตาไม่กะพริบทันที

เมื่อซูหมัวนำไปวางไว้ตรงมุมห้อง ต้าฮั่วฮวากับเสี่ยวฮั่วฮวาก็รีบวิ่งมาหมอบนอนอยู่ใกล้ๆ แสดงท่าทางระแวดระวังภัยคุมถิ่นของตัวเองอย่างเข้มงวดสุดชีวิต

“โอ๊ะโอ พวกมันสร้างรังของตัวเองขึ้นมาแล้วแฮะ ช่างหลอกง่ายดีแท้”

เมื่อเห็นสายตาจับจ้องเขม็งของโอรีโอ้ ซูหมัวก็ทำได้เพียงอุ้มโอรีโอ้ขึ้นมาเดินออกนอกห้องเพาะปลูก

“ฉันขอเตือนแกไว้นะ โอรีโอ้ แกเล่นกับต้าฮั่วฮวาและเสี่ยวฮั่วฮวาได้ แต่แกห้ามรังแกพวกมันเด็ดขาด!”

“พวกมันเป็นสมาชิกใหม่ของฐานที่มั่นเรานะ!”

เมื่อถูกอุ้มไว้ในอ้อมอก โอรีโอ้ก็ทำท่าเอียงอายเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสอ้อมกอดของซูหมัว มันซุกหัวสุนัขของตัวเองเข้ากับช่องว่างของชุดกันฝนประสิทธิภาพสูงของซูหมัวไม่หยุด พลางถูไถไปมา

ปากก็ส่งเสียงครางหงิงๆ

“งั้นฉันจะถือว่าแกยอมรับคำเตือนแล้วนะ เฝ้าบ้านให้ดีล่ะ ฉันยังต้องออกไปขุดแร่ข้างนอกหาเลี้ยงแกอีก!”

เขาอุ้มโอรีโอ้กลับมาวางตรงมุมที่โคโบลด์นอนหลับปุ๋ยอยู่ จากนั้นซูหมัวก็จัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเอง

การเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกที่รกร้าง ไม่เพียงแต่ต้องการพละกำลังความแข็งแกร่งเท่านั้น บางครั้งก็ยังต้องการโชคช่วยอีกเล็กน้อยด้วย

เหมือนกับทางระบายน้ำที่ขุดแต่งขึ้นมาสะสมน้ำฝนกรดจนเกิดเป็นทะเลสาบฝนกรดโดยไม่ได้ตั้งใจ

ในตอนนี้กลับนำพาไก่ขนป่าสองตัวมาให้โดยไม่คาดฝัน

จากเดิมที่มีเพียงคนหนึ่งคนสุนัขหนึ่งตัวในหลุมหลบภัย ตอนนี้เมื่อมีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาอีกสองตัว ซูหมัวก็ยิ่งมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นสำหรับการเตรียมรับมือกับภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง!

“ยังเหลือเวลาอีก 13 วัน ไม่ต้องร้อนรน ขอเพียงไม่มีมอนสเตอร์บุกเข้ามาโจมตี ภัยพิบัติครั้งนี้ ฉันมั่นใจถึงเจ็ดส่วนว่าจะผ่านพ้นไปได้แน่นอน...”

“แต่นี่... ยังไม่พอ!”

“ฉันต้องคว้าอันดับหนึ่งของการจัดอันดับฐานที่มั่นทั่วโลกมาครองให้ได้ เพื่อสะสมคะแนนภัยพิบัติให้มากขึ้น แบบนี้ถึงจะสามารถรักษาตำแหน่งระดับนำหน้าทุกคนของตัวเองไว้ได้อย่างมั่นคง”

เขานึกในใจซ้ำๆ ใบหน้าของซูหมัวก็ยิ่งสงบนิ่งและเด็ดเดี่ยวขึ้นเรื่อยๆ

เขาผลักประตูหน้าของหลุมหลบภัยออก...

เป็นครั้งแรก

ซูหมัวก้าวเดินเข้ามาในช่องทางเดินหินที่ปรับโครงสร้างใหม่

ในตอนนี้หลุมหลบภัยยังไม่มีทุนทรัพย์พอที่จะก่อสร้างช่องทางเดินให้เป็นรูปแบบป้อมปราการรักษาความปลอดภัยได้ แต่ในแง่ของการออกแบบ มีการเผื่อช่องสำหรับยิงอาวุธไว้เรียบร้อยแล้ว

ด้วยอานิสงส์ของการอัปเกรดหลุมหลบภัยหิน ช่องทางเดินด้านนอกทั้งหมดจึงถูกอัปเกรดเป็นวัสดุหินโดยปริยาย

เขาลูบคลำช่องยิงอาวุธขนาดเท่าหัวแม่มือบนผนังหิน ซูหมัวก็สะท้อนใจลึกๆ

โครงสร้างสถาปัตยกรรมระดับนี้ หากเป็นพละกำลังของคนคนเดียว ปราศจากความสะดวกสบายของการอัปเกรดของระบบเกม มีเพียงพละกำลังอย่างเดียว ย่อมไม่มีทางก่อสร้างขึ้นมาได้เด็ดขาด!

นี่คือผลลัพธ์ของพลังอารยธรรมที่รวบรวมมาจากความร่วมมือของกำลังคนจำนวนมาก

ระบบเกมเอาชีวิตรอดในฐานะเครื่องมืออำนวยความสะดวกสำหรับผู้เล่นคนเดียว ช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่ผู้เล่นสายฉายเดี่ยวได้อย่างมหาศาลจริงๆ

เขาผลักประตูใหญ่ชั้นที่สองออก จากนั้นก็ผลักประตูใหญ่ชั้นนอกสุด พลันมีอากาศบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งทะลักเข้ามาข้างในเนื่องจากความแตกต่างของความดันอากาศในอุโมงค์

เขาตรวจสอบความลึกของอุโมงค์ทางเข้าออก ซูหมัวก็ประเมินระดับการทรุดตัวต่ำลงของการปรับปรุงฐานที่มั่นในรอบนี้ออกมาได้

“หากจะบอกว่าหลุมหลบภัยใต้ดินของฉันเมื่อก่อนสร้างอยู่ใต้ผิวเปลือกดินเพียงเล็กน้อย งั้นในรอบนี้ มันก็จมลึกลงไปใต้ผิวเปลือกดินถึงห้าเมตรเลยทีเดียว!”

“เมื่อบวกกับความสูงของห้อง พื้นหลุมหลบภัยในตอนนี้ น่าจะอยู่ใต้ดินลึกประมาณสิบเมตร!”

เขาประเมินคร่าวๆ ปิดประตูใหญ่ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังแนวพุ่มไม้เตี้ยๆ

เวลากระชั้นมาก วินาทีเดียวก็สูญเสียไปไม่ได้ ถึงเวลาต้องขุดเจาะแร่กำมะถันรอบๆ นี้แล้ว!