บทที่ 45 ตรวจสอบระยะไกล พลังทำลายล้างที่ไร้ขีดจำกัด

บทที่ 45 ตรวจสอบระยะไกล พลังทำลายล้างที่ไร้ขีดจำกัด

โทรทัศน์จอตู้หลังใหญ่นี้ นับตั้งแต่กวาดกลับมาจากโบราณสถานก็ถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของตลอด หลังจากช่องเก็บของล้นก็ถูกนำมาวางกองให้ฝุ่นจับอยู่ที่มุมห้อง

ย้ายไปย้ายมา ในตอนนี้ในที่สุดก็ได้เวลาใช้งานมันซะที

เมื่อมีแบตเตอรี่ลิเทียมไอออนฟอสเฟต ภายในฐานที่มั่นจึงมีไฟฟ้าเพียงพอที่จะตอบสนองความต้องการของโทรทัศน์จอตู้หลังใหญ่เครื่องนี้

เขาก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปที่จุดจัดวางของเบ็ดเตล็ด นำมันเก็บเข้าสู่พื้นที่เก็บของ นำมาวางข้างแบตเตอรี่หลังจากนั้นซูหมัวก็ขยับความคิดในใจ

โทรทัศน์จอตู้ตั้งอยู่อย่างมั่นคงตรงข้างแบตเตอรี่

เมื่อรวบรวมสมาธิจ้องมองดู ตัวอักษรเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นข้างตัวโทรทัศน์:

【โทรทัศน์สี 32 นิ้ว (คุณภาพสูง)】

คำอธิบาย: ผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีจากยุคสมัยที่ไม่ทราบชื่อ ประกอบด้วยห้าส่วนหลัก ได้แก่ วงจรแหล่งจ่ายไฟ, ช่องสัญญาณร่วม, ช่องสัญญาณเสียง, วงจรถอดรหัสสี และระบบแสดงภาพสี ภาพเคลื่อนไหว 25 เฟรมต่อวินาที แต่ละเฟรมมี 625 เส้น

ความสามารถพิเศษ: เมื่อวางไว้ในหลุมหลบภัยและต่อไฟฟ้า จะสามารถตรวจสอบรอบๆ หลุมหลบภัยได้ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร มีฟังก์ชันขยาย-ย่อ และเปลี่ยนมุมมองภาพ

ทิศทางการอัปเกรด 1: ปรับปรุงวัสดุโทรทัศน์ เพิ่มความชัดเจนของโทรทัศน์ เพิ่มลำโพง ประกอบชุดโรงภาพยนตร์ส่วนตัวแยกต่างหาก ต้องการคะแนนการเอาชีวิตรอด (1550)

ทิศทางการอัปเกรด 2: ปรับปรุงวัสดุโทรทัศน์ เพิ่มความชัดเจนของโทรทัศน์ เสริมประสิทธิภาพการใช้งานความสามารถพิเศษ มีโอกาสเพิ่มคุณสมบัติที่สอง (จำกัดเทคโนโลยี) ต้องการคะแนนการเอาชีวิตรอด (6520)

คำประเมิน: ต่อหน้าโทรทัศน์เครื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นนาย ฉัน หรือเธอ! ล้วนไม่มีความลับ (พูดอย่างหนักแน่น!)

เมื่อมองข้ามคะแนนการเอาชีวิตรอดมหาศาลสำหรับการอัปเกรดโทรทัศน์ไป หลังจากยืนยันว่าไม่มีความชำรุดเสียหายแล้ว ซูหมัวก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สะกดอารมณ์ความรู้สึกในใจลง

สองมือเชื่อมต่อสายจ่ายไฟของโทรทัศน์เข้ากับแบตเตอรี่อย่างรวดเร็ว หัวใจของซูหมัวค่อยๆ เย็นเยียบ ความคิดในหัวหลั่งไหลพรั่งพรู

เมื่อข้ามมิติมายังโลกวันสิ้นโลกที่รกร้างแห่งนี้ เขาก็แค่อยากเป็นคนดี ตั้งใจใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข

เลี้ยงไก่ เลี้ยงหมา ปลูกผัก พยายาจัดการให้เป็นหลุมหลบภัยที่เติบโตอย่างมั่นคง รอให้ครอบครัวเดินทางมาถึง แล้วครอบครัวก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขในโลกวันสิ้นโลก

แต่ยิ่งอยากหลีกหนีเรื่องวุ่นวาย ก็ยิ่งมีเรื่องเดือดร้อนวิ่งโร่เข้ามาไม่หยุด มีคนอยากให้เขาตายอยู่เรื่อย!

“ฉันก็แค่คนธรรมดา เป็นพลเมืองดีระดับห้าดาวที่ได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐานอย่างสมบูรณ์แบบจากประเทศชาติ ต่อให้เรียนรู้วิธีการลงมืออย่างเฉียบขาดในนิยายมา แต่ยามเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งจริงๆ ในใจฉันก็ยังหวาดกลัวอยู่ดี”

“แต่พวกแก... ไม่อยากให้ฉันมีชีวิตรอด! ฉันก็ทำได้เพียงส่งพวกแกไปลงนรกซะ!”

ซ่า!

โทรทัศน์จอตู้หลังใหญ่หลังจากต่อกระแสไฟฟ้าแล้ว มันก็เปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ คาดว่าก่อนหน้านี้คงไม่ได้ปิดเครื่องตามขั้นตอนปกติ

ซ่าๆๆๆๆ~

เมื่อไม่มีสัญญาณเข้า ภาพที่แสดงบนหน้าจอจึงเป็นแถบสีขาวดำกะพริบวับๆ ต่อเนื่อง

หลังจากลองกดปุ่มด้านล่างดูสองสามครั้ง ซูหมัวก็พบช่อง AC1 ซึ่งเป็นตัวแทนของความสามารถพิเศษ

หลังจากกดปุ่มสลับช่องสัญญาณ พลันมีกระแสพลังเสมือนจริงพุ่งออกอย่างรวดเร็วมาจากด้านหลังตัวเครื่องโทรทัศน์ ถึงขนาดกระตุ้นลมหมุนในอากาศขึ้นมา

หึ่งๆๆ~

โทรทัศน์จอตู้เริ่มสั่นเทือนอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นโทรทัศน์เริ่มสั่นระรัวจนแทบจะกระโดดขึ้น ซูหมัวก็รีบใช้มือกดทับไว้ทันที เพื่อป้องกันไม่ให้สั่นรุนแรงไปกว่านี้

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากโทรทัศน์ หัวใจและอวัยวะภายในของซูหมัวก็แขวนอยู่กลางอากาศ

เพราะกลัวว่าของสิ่งนี้หากสะเทือนแรงไป มันอาจจะเกิดระเบิดตัวเองขึ้นมา!

ยังดีที่ผ่านไปสิบกว่าวินาที แรงสั่นสะเทือนเริ่มเบาลง แรงสั่นของโทรทัศน์เปลี่ยนจากพายุฝนฟ้าคะนองเจ็ดแปดครั้งต่อวินาที กลายเป็นฝนตกโปรยปรายสองสามครั้งต่อวินาที

หน้าจอที่เคยเต็มไปด้วยแถบสีขาวดำกะพริบก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง

แสงตะวันสลัวเส้นหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ จากนั้น ภาพรายละเอียดต่างๆ ก็เริ่มแสดงผลชัดเจนขึ้น

หลังฝนตก มีแอ่งน้ำฝนกรดขังอยู่ตามพื้นดิน

แนวพุ่มไม้เตี้ยๆ ไม่กี่พุ่มที่ถูกซูหมัวตัดแต่งจนแหว่งวิ่น

รวมถึง... พวกโคโบลด์ที่กำลังค้นหาของอยู่ข้างพุ่มไม้... เป็นกลุ่ม!

“บ้าจริง ของชิ้นนี้ไม่มีรีโมตคอนโทรล การจะเปลี่ยนมุมกล้องก็ทำไม่ได้ ข้อจำกัดเยอะเกินไปแล้ว”

ซูหมัวพยายามใช้ปุ่มด้านล่างเพื่อควบคุมภาพให้หมุนไปรอบๆ หลังจากกดมั่วซั่วไปพักใหญ่ มันก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย

“ตอนนี้จะไปกวาดซื้อรีโมตคอนโทรลจากแผงการแลกเปลี่ยนก็ช้าไป เวรเอ๊ย! ของชิ้นนี้ใช้งานยากชะมัด”

“เอ๊ะ? การแลกเปลี่ยน?”

จู่ๆ ซูหมัวก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก้าวสั้นๆ แต่อย่างรวดเร็ว วิ่งไปหน้าตู้เก็บของเบ็ดเตล็ด นำแผงควบคุมที่มีรูปร่างคล้ายแท็บเล็ตชิ้นหนึ่งออกมาทันที

ด้านหลังของแผงควบคุม มีสายเชื่อมต่อสามสี แดง เหลือง น้ำเงิน เชื่อมต่ออยู่

มันคือเครื่องควบคุมเครื่องกลที่ส่งมาพร้อมกับรายการแลกเปลี่ยนของเซิ่นเคอก่อนหน้านี้นั่นเอง

“เซิ่นเคอเอ๊ย เซิ่นเคอ เธอช่วยพี่ชายคนนี้ไว้ได้มากจริงๆ!”

เขาถือเครื่องควบคุมด้วยความดีใจ นำไปเสียบเข้ากับพอร์ตด้านหลังโทรทัศน์จอตู้ หน้าจอสั่นไหวทีหนึ่ง ซูหมัวลองกดปุ่มบนเครื่องควบคุมดู ภาพบนหน้าจอก็เคลื่อนที่ไปรอบๆ ได้จริงๆ

ราวกับเล่นเกมควบคุมทิศทาง ขอเพียงอยู่ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรรอบหลุมหลบภัย ย่อมไม่มีทางรอดพ้นจากการตรวจสอบของโทรทัศน์จอตู้เครื่องนี้ไปได้

เขาลากมุมกล้องไปที่กลุ่มโคโบลด์ข้างพุ่มไม้ แล้วซูมภาพเข้าไปใกล้ๆ

ซูหมัวถึงกับพอมองเห็นเศษเนื้อที่ซอกฟันของโคโบลด์ถือหอกได้อย่างชัดเจน....

“หนึ่ง... สอง... สาม... สี่... โคโบลด์ที่ถือหอกมีทั้งหมดสี่ตัว...”

“พวกที่ถือไม้พลองน่าจะเป็นจอมเวทโคโบลด์ มีแค่สองตัว ดูท่าทางพวกจอมเวทน่าจะมีสถานะในเผ่าโคโบลด์ค่อนข้างสูงทีเดียว”

จอมเวทสองตัวคอยสั่งการโคโบลด์ถือหอกสองตัว ค้นหาตามพื้นดินอย่างละเอียด

มองผ่านแววตาของพวกมัน ซูหมัวก็รู้ว่าหลุมหลบภัยของเขาได้ถูกพบร่องรอยแล้ว

แต่ไม่รู้ทำไม โคโบลด์กลุ่มนี้ไม่ได้เลือกบุกเข้ามาโจมตี แต่กลับวิ่งวุ่นค้นหาของอยู่ในแนวพุ่มไม้เตี้ยๆ นี้แทน

“ประสาทหรือเปล่า?”

หลังจากยืนยันซ้ำอีกครั้งว่า เจ้าพวกบื้อพวกนี้กำลังค้นหาของอยู่จริงๆ ซูหมัวก็เริ่มใส่ชุดเกราะทันที

เสื้อกันฝนถูกเผาจนเป็นรูขนาดใหญ่ หลังจากเสียคะแนนการเอาชีวิตรอดไป 10 คะแนนเพื่อซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อย ชุดป้องกันทั้งสองชั้นก็สวมใส่เรียบร้อย

เขาหยิบหน้าไม้ไฟฟ้าขึ้นมา ปรับตั้งสวิตช์ หลังจากดันลูกดอกหน้าไม้ที่ชโลมด้วยฝนกรดห้าดอกลงแม็กกาซีนแล้ว ซูหมัวก็ถือหน้าไม้ก้าวเดินมุ่งหน้าไปทางช่องทางที่สอง

โอรีโอ้ที่อยู่ข้างๆ ก็รีบก้าวเท้าตามมาติดๆ

“พวกโคโบลด์สมองทื่อ แม้จะสัญชาตญาณเรียนรู้วิธีการทำพฤติกรรมเลียนแบบมนุษย์ แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่ กลับสู้คนทั่วไปที่วิ่งเร็วไม่ได้ด้วยซ้ำ ระยะห่างขนาดนี้ ถือว่ารนหาที่ตายชัดๆ!”

เขาเปิดประตูหลังหลุมหลบภัย หลังจากปล่อยโอรีโอ้ออกไปแล้ว ซูหมัวก็เริ่มวางแผนกลยุทธ์การต่อสู้

แนวพุ่มไม้ตั้งอยู่บนที่ราบ ไม่มีที่กำบัง ในตอนนี้ฟ้าก็ยังไม่มืด การจะแอบปีนลอบเข้าไปโจมตีคงเป็นไปไม่ได้

ดังนั้น...

“โอรีโอ้ เดี๋ยวแกอ้อมไปทางด้านข้างนะ ใช่แล้ว เดินอ้อมไปทางซ้าย ใช้เสียงเห่าของแกดึงดูดความสนใจของพวกมัน วิ่งเข้าไว้ อย่าให้พวกมันมีโอกาสโจมตีแกได้ พยายามดึงระยะห่างไว้ สร้างโอกาสให้ฉันเข้าไปใกล้พวกมัน”

“หากฉันตกอยู่ในอันตราย ไม่ต้องวิ่งเข้ามาช่วย พวกมันเคลื่อนที่ช้า พวกเราค่อยๆ อ้อมโจมตีไปเรื่อยๆ เข้าใจที่พูดไหม?”

เมื่อเห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมของซูหมัว สีหน้าของโอรีโอ้ก็เริ่มจริงจังขึ้นมาตามไปด้วย

“โฮ่ง!”

โอรีโอ้จอมรู้ความ ส่งเสียงเห่าต่ำทีหนึ่ง ตะกุยเท้ากับพื้น เป็นสัญญาณว่าพร้อมลุยแล้ว

“ดี! เตรียมตัวบุก แกออกวิ่งไปก่อน แล้วฉันค่อยวิ่งตาม จำไว้ว่าต้องรักษาระยะห่างไว้ อย่าให้พวกมันโจมตีแกได้ ระวังไอ้สองตัวที่ถือไม้พลองด้วย พวกมันปล่อยลูกไฟแบบที่เผาขนแกเมื่อตอนกลางวันได้!”

พูดจบ โอรีโอ้ก็ไม่รีรอ มันพุ่งตัวออกไปข้างหน้าในทันที

บนผืนดินสีเหลืองนวล โอรีโอ้ที่มีขนขาวสลับดำออกวิ่งสุดฝีเท้า

แอ่งน้ำเล็กๆ บนพื้นดินยังไม่ทันกระเซ็นขึ้นมา ร่างของสุนัขที่เหยียบย่ำลงไปก็พุ่งตัวออกไปไกลหลายช่วงตัวแล้ว

ฮัสกี้ในฐานะสุนัขใช้งานขนาดกลาง มีรูปร่างกะทัดรัดและแข็งแรง พละกำลังความทนทานเป็นเลิศ เมื่อฮัสกี้สวมใส่อุปกรณ์ช่วยพยุงเพื่อลากของที่มีน้ำหนักเบาในระยะไกลด้วยความเร็วปานกลาง ย่อมแสดงสมรรถภาพที่ยอดเยี่ยมอย่างที่สุดออกมา

สัดส่วนร่างกายและรูปทรงของมัน ล้วนสะท้อนถึงความสมดุลระหว่างพละกำลัง ความเร็ว และความทนทาน

เมื่อเห็นโอรีโอ้พุ่งตัวออกไปไกลกว่าร้อยเมตรโดยไม่ลดความเร็วลงเลย ซูหมัวก็พยักหน้าเก็บหน้าไม้ไฟฟ้าเข้าสู่พื้นที่เก็บของ ย่อตัวลงต่ำ เริ่มวิ่งเหยาะๆ บนผืนดินสีเหลืองนวลตามไป

ในรอบนี้ ทุกตัวตนของพวกโคโบลด์ ย่อมต้องทิ้งร่างไว้ที่นี่ทั้งหมด!