ตอนที่ 416 เตรียมการรีดไถ

ตอนที่ 416 เตรียมการรีดไถ

"อะไรนะ ? " พอได้ยินประโยคนี้ อาหมางแทบจะคิดว่าหูของตนเองมีปัญหาอะไรไปแล้ว

ยามนี้ลู่ซิ่วหลินคือแกนนำหลักที่แท้จริงของลัทธิโพกผ้าเหลือง ชะตากรรมของผู้คนนับแสนใต้สังกัดลัทธิล้วนฝากฝังไว้บนบ่าของเขาเพียงคนเดียว แล้วกองทัพเถี่ยอี้ คือตัวตนระดับไหนกัน ?

พวกมันคือศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดของลัทธิโพกผ้าเหลือง และเป็นกลุ่มคนที่อยากจะกำจัดลู่ซิ่วหลินมากที่สุด

ตามหลักตรรกะแล้ว คนทั่วไปในยามนี้แทบจะอยากหนีห่างจากอีกฝ่ายให้ไกลที่สุด กลัวว่าอีกฝ่ายจะตามร่องรอยของตนเจอ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า

ทว่ายามนี้ลู่ซิ่วหลินกลับเสนอที่จะเป็นฝ่ายไปพบกับอีกฝ่าย ซ้ำยังไม่พาองครักษ์ไปแม้แต่คนเดียว บุกเดี่ยวไปตามนัด !

นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ

"ท่านเจ้าลัทธิ ! นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว หรือท่านคิดจะอาศัยเพียงลมปากไปเกลี้ยกล่อมให้พวกสุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของราชสำนักยอมถอยทัพอย่างนั้นหรือ ? "

ใบหน้าของอาหมางเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เอ่ยห้ามปรามด้วยน้ำเสียงร้อนรน: "พวกแม่ทัพของกองทัพเถี่ยอี้พอได้เห็นท่าน ย่อมไม่มีกะจิตกะใจจะมาเจรจาอะไรด้วยแน่ พวกมันจะต้องรีบจับตัวท่านไปรับรางวัลในทันทีเลยนะขอรับ"

การจับเป็นหัวหน้าลัทธิโพกผ้าเหลือง นี่มันเป็นความดีความชอบใหญ่หลวงเพียงใด ?

เกรงว่าในราชสำนักต้าฉีคงไม่มีใครสามารถปฏิเสธความเย้ายวนใจเช่นนี้ได้ !

"ทำตามที่ข้าบอกเถอะ" ลู่ซิ่วหลินโบกมือ เอ่ยเสียงเบา "นี่คือความพยายามครั้งสุดท้ายแล้ว หากไม่สำเร็จล่ะก็..." เขาไม่ได้พูดจนจบประโยค แต่ไม่ว่าจะเป็นอาหมางหรือตัวเขาเองต่างก็รู้ดีแก่ใจ

หากไม่สามารถหลีกเลี่ยงการทำศึกกับกองทัพเถี่ยอี้ในครั้งนี้ได้ ผลลัพธ์ที่ตามมาคงจะสาหัสสากรรจ์ยิ่งนัก ราษฎรในเมืองหลายแห่งจะต้องได้รับผลกระทบจากไฟสงคราม ส่วนชายแดนก็จะไร้คนปกป้องคุ้มครอง รอจนทั้งสองฝ่ายห้ำหั่นกันจนบาดเจ็บล้มตายทั้งคู่ พวกทูเจวี๋ย ก็จะฉวยโอกาสบุกเข้ามา... สงครามครั้งนี้ไม่ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ บทสรุปก็ถูกกำหนดไว้แล้ว พวกทูเจวี๋ยจะกลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย องค์ฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในวังหลวง รวมไปถึงเหล่าขุนนางใต้เบื้องพระยุคลบาท ดูเหมือนจะถูกการลุกฮือครั้งใหญ่ของลัทธิโพกผ้าเหลืองทำให้ตกใจจนขาดสติไปแล้ว ถึงขั้นยอมละทิ้งการรักษาชายแดนเพื่อมาปราบปรามลัทธิโพกผ้าเหลือง

ปลายนิ้วของลู่ซิ่วหลินลากผ่านบนแผนที่ เขากลับสามารถเข้าใจปฏิกิริยาของราชวงศ์ต้าฉีในครั้งนี้ได้ หลายปีมานี้ แม้พวกทูเจวี๋ยจะคอยรุกรานชายแดนแคว้นฉีอยู่อย่างต่อเนื่อง แต่พวกมันก็ไม่ได้ยึดครองดินแดน ทำเพียงปล้นสะดมครั้งใหญ่แล้วก็จากไป หรือไม่ก็เรียกร้องให้แคว้นฉีมอบวัวแกะและทรัพย์สมบัติเงินทอง เพื่อแลกกับความสงบสุข สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินมาหลายปีแล้ว

ในสายตาของราชวงศ์แคว้นฉี พวกทูเจวี๋ยก็เป็นเหมือนกลุ่มโจร จุดประสงค์ของพวกมันก็แค่ต้องการกอบโกยผลประโยชน์จากแคว้นฉีเท่านั้น ไม่ได้สั่นคลอนอำนาจการปกครองและรากฐานของประเทศเลย แม้หลายปีมานี้เพื่อจะไล่ตะเพิดพวกทูเจวี๋ย แคว้นฉีจะต้องสูญเสียเงินทองไปไม่น้อย แต่... เรื่องนี้กลับไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของบรรดาเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นผู้ใหญ่เหล่านั้นเลย ปล่อยให้ราษฎรทนทุกข์ลำบากสักหน่อย แล้วเพิ่มภาษีอีกสักนิด ก็ย่อมสามารถรวบรวมเงินเหล่านี้มาได้เสมอ !

หลังจากเรื่องจบ ฮ่องเต้ก็ยังคงเป็นฮ่องเต้ ขุนนางใหญ่ก็ยังคงเป็นขุนนางใหญ่

แต่ลัทธิโพกผ้าเหลืองล่ะ ? นับตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง ก็ใช้ข้ออ้างผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ โค่นล้มราชสำนักต้าฉี จากนั้นก็รวบรวมผู้คนนับแสนไปยึดเมืองถึงสามแห่ง ในสายตาของเหล่าขุนนางใหญ่แห่งแคว้นฉี ระดับความอันตรายของลู่ซิ่วหลินนั้นมากกว่าพวกทูเจวี๋ยหลายเท่านัก และก็น่ารังเกียจกว่ามากด้วย !

สำหรับฮ่องเต้แล้ว พวกทูเจวี๋ยก็แค่ต้องการเงิน ต่อให้บุกฝ่าเข้ามาในแคว้นได้ อย่างมากก็แค่ฆ่าราษฎรตาดำ ๆ แล้วปล้นวัวแกะและฉุดคร่าสตรีไปก็เท่านั้น แต่ลู่ซิ่วหลินอย่างเจ้ากลับต้องการชีวิตของเขา... สิ่งไหนเบาสิ่งไหนหนัก สำหรับราชสำนักแล้วย่อมมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน

……

หลังจากพักผ่อนมาตลอดทั้งวัน พอตกเย็น หลี่มูก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั่วทั้งร่างได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เขาเรียกเจี่ยชวนและเจียงหู่มาหา สอบถามอีกฝ่ายว่าวันนี้ที่เมืองฉีโจวมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างหรือไม่ นับตั้งแต่ก่อตั้งกองทัพฉางหนิงมา ในฐานะรองแม่ทัพ เจี่ยชวนก็ได้คัดเลือกทหารที่เฉลียวฉลาดและมีความสามารถจำนวนหนึ่ง ให้ปกปิดตัวตนแฝงตัวเข้าไปในเมืองและอำเภอต่าง ๆ ทั่วชายแดนใต้เพื่อทำหน้าที่เป็นหูเป็นตา นี่ก็คือเครือข่ายข่าวกรองขั้นพื้นฐานที่สุด แม้หูตาเหล่านี้จะมีจำนวนไม่มากนัก ในเวลาอันสั้นย่อมไม่อาจเจาะลึกเข้าไปในทุกสาขาอาชีพ เพื่อล้วงข้อมูลทุกรายละเอียดภายในเมืองได้อย่างครบถ้วน ทว่าหากใช้แค่เพื่อจับตาดูเป้าหมายเฉพาะบางกลุ่ม ก็ยังถือว่าไม่มีปัญหา เมื่อคืนหลังจากลอบโจมตีเมืองฉีโจว บรรดาสายข่าวที่แฝงตัวอยู่ในเมืองก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

"เมื่อคืนหลังจากที่พวกเราจากมา ได้ยินว่าฮูหยินรองแห่งจวนเจิ้นหนานอ๋องผู้นั้น... อ้อ ก็คือพี่สาวของซุนเย่าจู่นั่นแหละ เดินทางไปที่พรรคฮวาจู๋ด้วย ดูเหมือนจะพูดจาไร้สาระอะไรสักอย่าง จนเกือบจะทำให้เกิดการก่อกบฏขึ้นมา..."

เจี่ยชวนเกาหัว เนื่องจากสายข่าวที่พวกเขาส่งไปเพิ่งจะฝังตัวในพื้นที่ได้ไม่นานนัก ข่าวสารหลายอย่างจึงได้มาจากการหลอกถามทางอ้อม ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงข้อมูลคร่าว ๆ ย่อมไม่อาจรู้รายละเอียดเหตุการณ์ได้อย่างชัดเจน:

"ยามนี้ทหารค่ายพิทักษ์จวนที่เหลือรอดของจวนอ๋องถูกหลู่เซียวดูแลชั่วคราว วันนี้เขาก็เรียกพวกลูกกระจ๊อกของพรรคฮวาจู๋มารวมตัวกัน แล้วก็ทำหน้าที่คุ้มกันเสบียงอาหารและยารักษาโรคส่งไปยังชายแดนต่อไป"

"ฮูหยินรองผู้นั้นดูเหมือนจะโวยวายขอตามขบวนส่งเสบียงไปชายแดนด้วย แต่ก็ถูกขวางเอาไว้"

หลี่มูได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา ฮูหยินรองผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเริ่มนั่งไม่ติดแล้ว การที่นางอยากจะตามขบวนส่งเสบียงไปชายแดนด้วย ก็เป็นเพราะอยากจะไปฟ้องร้องแทนน้องชายของตัวเองนั่นเอง ทว่าหลู่เซียวก็ยังถือว่ามีสติสัมปชัญญะดีเยี่ยม เขารู้ว่ายามนี้เจิ้นหนานอ๋องกำลังติดพันศึกหนักกับพวกคนเถื่อน จะปล่อยให้เรื่องอื่นไปรบกวนสมาธิไม่ได้เด็ดขาด หากเป็นเพราะซุนเย่าจู่จนทำให้พวกคนเถื่อนบุกฝ่าด่านเข้ามาได้... ใครหน้าไหนก็รับผิดชอบความผิดนี้ไม่ไหว

"เจิ้นหนานอ๋องงั้นรึ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าได้ยินมาตลอดว่าเขาเป็นคนที่มีชั้นเชิงและวิสัยทัศน์กว้างไกล ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะเหมือนกับโจวโยวหวัง ที่ยอมทำเรื่องโง่เขลาถึงขนาดทิ้งบ้านเมืองเพียงเพื่อแลกกับรอยยิ้มของหญิงงามหรือไม่ ? " หลี่มูลูบปลายคาง มุมปากเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ

แม้เขาจะได้ยินกิตติศัพท์ของเจิ้นหนานอ๋องมาตลอด แต่เมื่อมองย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์ ก็มีหลายคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังเกินกว่าความสามารถที่แท้จริง และก็ยังมีฮ่องเต้บางองค์ที่ตอนหนุ่ม ๆ เก่งกาจปราดเปรื่อง แต่พอแก่ตัวลงก็กลับกลายเป็นพวกงมงายไร้เหตุผล หากอยากจะรู้จักใครสักคนอย่างถ่องแท้ ก็อย่าเอาแต่ฟังคำวิจารณ์ของคนอื่น ต้องดูจากทัศนคติและการตัดสินใจเวลาที่อีกฝ่ายลงมือทำเรื่องต่าง ๆ ด้วยตาตัวเอง

"โจวโยวหวังคือใครรึ ? " เจี่ยชวนได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ในหัวตั้งครึ่งค่อนวัน ทว่าก็ยังนึกไม่ออกว่าคือบุคคลใด จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ก็แค่ไอ้โง่ที่มีแต่ผู้หญิงอยู่ในหัวน่ะ" หลี่มูตอบส่ง ๆ เพื่อเปลี่ยนเรื่อง พลางลูบปลายคางเอ่ยว่า "การที่ฮูหยินรองถูกปฏิเสธไม่ให้ไปชายแดน ยามนี้นางจะต้องร้อนใจจนแทบทนไม่ไหวแล้วแน่ ๆ "

"เหลาเจี่ย ให้คนไปส่งจดหมายที่จวนอ๋อง บอกนางว่าหากอยากให้ซุนเย่าจู่ปลอดภัยล่ะก็ ให้ส่งเงินมาให้ข้าสักหนึ่งแสนตำลึงก่อน"

ขบวนเสบียงออกเดินทางไปแล้ว อย่างมากก็แค่สามถึงห้าวันก็น่าจะถึงเมืองหน้าด่านชายแดน ถึงตอนนั้นหากเจิ้นหนานอ๋องรู้เรื่องนี้เข้า ตัวเขาคงยากที่จะรีดไถเงินจากสตรีผู้นี้ได้อีก ดังนั้นจึงต้องรีบลงมือแข่งกับเวลา

"ขอรับ ! " เจี่ยชวนรับคำสั่ง ก่อนจะเอ่ยถามหยั่งเชิง "พี่หลี่ เงินหนึ่งแสนตำลึงมันไม่ถูกไปหน่อยหรือ ? ถึงอย่างไรพวกเรายังรีดเงินจากคหบดีเศรษฐีในเมืองหงโจวมาได้ตั้งสองสามแสนตำลึง อีกฝ่ายเป็นถึงอนุภรรยาของท่านอ๋องเชียวนะ... แค่น้องเมียคนเดียว เงินหนึ่งแสนตำลึงสำหรับพวกเขามันเล็กน้อยมากเลยนะ ! "

หลี่มูหัวเราะร่วน ส่ายหน้าพลางเอ่ย "เงินหนึ่งแสนตำลึง เป็นแค่ค่าคุ้มครองให้ซุนเย่าจู่ปลอดภัย และไม่ถูกทรมานในคุกเท่านั้น"

"ข้ายังไม่ได้พูดเลยนะว่ารับเงินแค่นี้มา... แล้วข้าจะปล่อยตัวมันไป ! "