ตอนที่ 381 แผนรับมือ

ตอนที่ 381 แผนรับมือ

"อ๊าก ! " มือสังหารที่ล้มจมกองเลือดกรีดร้องอย่างเจ็บปวดรวดร้าว เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้องทะลุชั้นเมฆ

ตามซอกปากของว่านหลี่อวิ๋น... เลือดสดๆ ผสมกับน้ำลายไหลย้อยลงมาพร้อมกัน ก่อเกิดเป็นภาพที่น่าสยดสยองและอนาถใจจนถึงขีดสุด ท่อนขาขนาดใหญ่ ถูกกลืนลงท้องไปในเวลาไม่ถึงยี่สิบอึดใจ มันก้มหัวลงอีกครั้ง ใช้เขี้ยวอันแหลมคมฉีกกระชากช่องท้องของมือสังหาร แล้วเริ่มสวาปามอย่างตะกละตะกลามโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งพวยพุ่งขึ้นสู่สวรรค์

"อ้วก ! " มือสังหารสองคนที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพนี้ ก็ถึงกับอาเจียนออกมาตรงนั้นทันที ทั่วร่างของพวกเขาสั่นเทา ระหว่างขาทั้งสองข้างพลันเกิดรอยน้ำอุ่น ๆ แผ่ขยายออกมารอย่างรวดเร็ว !

ต่อให้เป็นนักฆ่ามืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนอย่างโหดเหี้ยมทารุณมาตั้งแต่เด็ก เมื่อต้องมาเห็นภาพเช่นนี้ก็ยังตกใจกลัวจนอุจจาระปัสสาวะราด พวกเขามักจะคลุกคลีกับความตาย เคยลงมือสังหารผู้คนมานักต่อนัก และเคยเห็นพรรคพวกตายอย่างอนาถอยู่ข้างกายตนเองมาก็มาก...

ทว่าการถูกกินทั้งเป็นเช่นในวันนี้ เป็นครั้งแรกที่เคยพบเห็น !

เมื่อมองดู "ม้าปีศาจ" รูปร่างใหญ่โตตัวนั้นควักกินเครื่องในของสหายจนเกลี้ยงช่องท้อง พวกเขาก็เงยหน้ามองหลี่มู ภายใต้แสงไฟสลัว รอยยิ้มของหลี่มูดูเหมือนจะยิ่งเหี้ยมเกรียมและน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ มุมปากที่ยกขึ้นของเขาราวกับกำลังฉีกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ คล้ายกับว่าวินาทีต่อไปจะมีเขี้ยวสีขาวโพลนงอกออกมาจากปาก !

"ท่านแม่ทัพหลี่... ข้าบอกแล้ว ! ข้ายอมบอกแล้ว ! " มือสังหารที่ฉี่ราดกางเกงตะโกนร้องไห้โฮ

"พวกเราเป็นคนของพรรคฮวาจู๋ ! หัวหน้าหอจูเชวี่ยของพรรคฮวาจู๋เป็นคนส่งพวกเรามา ! "

พรรคฮวาจู๋ ?

เมื่อได้ยินชื่อนี้ หว่างคิ้วของหลี่มูก็ขมวดมุ่น ในอดีต หม่าขุย หัวหน้าพรรคฮวาจู๋เคยผูกความแค้นกับเจียงหู่และฟ่านเหวินปิน ภายหลังยังวิ่งแจ้นมาที่เมืองอันผิงเพื่อยุยงให้ขุนนางใหญ่ทั้งสองลอบกัดตน หลังจากมันตายไป หลี่มูก็ยุ่งจนยังไม่มีเวลาปลีกตัวไปจัดการเก็บกวาดเศษสวะพวกนี้ คาดไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะรนหาที่ตายมาถึงที่เองเสียได้ !

"มีหลักฐานอะไร ? " เจียงหู่กดเสียงต่ำเอ่ยถาม แม้ความเป็นไปได้ที่อีกฝ่ายจะโกหกภายใต้ความหวาดผวาสุดขีดจะมีน้อยมาก ทว่าเพื่อป้องกันความผิดพลาด เขาจึงเอ่ยถามเผื่อไว้อีกประโยค

"บนอาวุธของพวกเราล้วนสลักสัญลักษณ์เอาไว้ อยู่ตรงปลายด้ามมีด" มือสังหารตอบตามความจริง

หลี่มูหยิบมีดสั้นขึ้นมาจากพื้นเล่มหนึ่ง ก้มหน้าลงไปมอง เห็นเพียงบนด้ามมีดอาบยาพิษเล่มนั้น มีลวดลายต้นสน ไผ่ และดอกเหมย สลักไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเหมือนกับสัญลักษณ์ที่เขาเคยเห็นในพรรคใหญ่ของพรรคฮวาจู๋ที่เมืองฉีโจวในตอนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน

เดิมทีหลี่มูยังรู้สึกว่า ในเมื่ออีกฝ่ายปิดบังชื่อแซ่มาลอบสังหารตน แต่กลับพกอาวุธที่มีสัญลักษณ์ของพรรคฮวาจู๋ติดตัวมาด้วย การกระทำเช่นนี้ดูจะจงใจเปิดเผยตัวตนเกินไปหน่อย...

ทว่าเมื่อลองคิดดูอีกที เขาก็เข้าใจถึงจุดประสงค์ที่พวกมันทำเช่นนี้

พรรคฮวาจู๋เป็นขุมกำลังในโลกมืดของยุทธภพ และสิ่งที่พวกมันให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือหน้าตา !

หม่าขุยในฐานะหัวหน้าพรรคฮวาจู๋ตกตายที่เมืองอันผิง พรรคฮวาจู๋ก็ถือว่าเสียหน้าป่นปี้ไปแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายคิดจะมาลอบสังหาร เช่นนั้นเมื่อทำสำเร็จก็ย่อมต้องป่าวประกาศให้คนรู้ทั่วกันว่าหลี่มูถูกพวกมันสังหาร มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถรักษากลิ่นอายความน่าเกรงขามและอำนาจบารมีของพรรคฮวาจู๋ไว้ได้ และสัญลักษณ์บนมีดสั้นเหล่านี้ ก็เป็นเสมือนความหมายแฝงที่บ่งบอกถึง "การแก้แค้น" ก็เหมือนกับที่มือสังหารหลายคนมักจะทิ้งสัญลักษณ์ของตัวเองไว้ในที่เกิดเหตุนั่นแหละ พรรคฮวาจู๋สังหารหลี่มู ก็เพื่อต้องการให้ทุกคนรับรู้ว่าหลี่มูถูกพวกมันปลิดชีพ

"ตอนนี้ใครเป็นผู้กุมอำนาจในพรรคฮวาจู๋ ? รองหัวหน้าพรรค ? หรือหัวหน้าหอจูเชวี่ยที่เจ้าพูดถึง ? " หลี่มูหรี่ตาลงพลางเอ่ยถาม

มือสังหารส่ายหน้าตอบ "ไม่มีใครเลย ! " "นับตั้งแต่หัวหน้าพรรคหม่าสิ้นบุญ ภายในพรรคก็แตกแยกออกเป็นหลายฝักหลายฝ่าย บรรดาผู้อาวุโสและหัวหน้าหอต่างก็หมายปองตำแหน่งหัวหน้าพรรค ไม่มีใครยอมก้มหัวให้ใคร ! "

"พวกเขาต้องการเสนอชื่อหัวหน้าพรรคคนใหม่ แต่มีข้อแม้ว่า... ใครสามารถเด็ดหัวเจ้าได้ คนนั้นก็จะได้เป็นหัวหน้าพรรคคนใหม่"

หลี่มูได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้น

พรรคฮวาจู๋ถึงกับเห็นเขาเป็นเหยื่ออย่างนั้นรึ !

"ก็หมายความว่าคนที่มาลอบสังหารข้าในครั้งนี้ไม่ได้มีแค่กลุ่มเดียวสินะ ? "

หลี่มูจับประเด็นสำคัญในคำพูดของอีกฝ่ายได้

"แล้วคนอื่น ๆ อยู่ที่ไหน ? "

มือสังหารที่ฉี่ราดกางเกงตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปตั้งนานแล้ว ยามนี้ยิ่งไม่มีความคิดที่จะโกหกหลอกลวงใด ๆ

"ข้าไม่รู้... ข้ากับพี่น้องที่ลงมือในคืนนี้เป็นคนของหัวหน้าหอจูเชวี่ย"

"ส่วนคนของผู้อาวุโสและหัวหน้าหอคนอื่น ๆ ... พวกเขาเป็นคู่แข่งของพวกเรา ย่อมไม่มีทางเปิดเผยตัวตนและร่องรอยให้พวกเรารู้หรอก ! "

ใจของหลี่มูดิ่งวูบลงไป ดูท่ามือสังหารที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพของเขาคงมีไม่น้อยแน่ ๆ !

สองวันมานี้ กองทัพฉางหนิงรับสมัครทหารใหม่มาได้สองพันกว่านาย คนเหล่านี้ล้วนเดินทางมาจากเจ็ดแปดอำเภอทั่วทุกสารทิศในเมืองหงโจว การจะสืบประวัติความเป็นมาของพวกเขาให้กระจ่างแจ้งทั้งหมด... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเรื่องที่ยากเข็ญอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น นักฆ่ามืออาชีพบางคน หากดูแค่เปลือกนอกก็เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปทุกประการ ในยามปกติพวกเขาก็คือชาวนา หรือพ่อค้า กระทั่งแต่งงานมีลูกมีเมียอยู่ในหมู่บ้าน ทำงานร่วมกับคนอื่น ๆ แม้แต่คนในครอบครัวก็ยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริง ต่อเมื่อมีภารกิจส่งลงมา พวกเขาถึงจะเผยตัวและมารวมกลุ่มกัน หากจะไปสืบประวัติความเป็นมาของคนเหล่านี้ ก็แทบจะไม่พบช่องโหว่ใด ๆ เลย

"เขียนรายชื่อคนที่มีอำนาจและศักยภาพพอจะช่วงชิงตำแหน่งหัวหน้าพรรคของพรรคฮวาจู๋มาให้ข้าที"

หลี่มูจ้องมองมือสังหาร พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ยิ่งสะเอียดยิ่งดี"

……

ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่มูก็ได้รับรายชื่อที่มีชื่อคนสิบกว่าคนเขียนอยู่ ในบรรดานั้น มีสี่ชื่อที่ถูกวงกลมเน้นด้วยสีแดงไว้

"หัวหน้าหอจูเชวี่ย ซ่งซานหลาง, รองหัวหน้าพรรค หลิวหวู่อี้, ผู้อาวุโสหอลงทัณฑ์ หลิวฉง, ผู้อาวุโสคุมโรงเงิน เยว่ปู้ผิง..."

หลี่มูลูบคาง ท่องชื่อเหล่านี้ในใจอย่างเงียบ ๆ สี่คนนี้คือผู้ที่มีขุมกำลังแข็งแกร่งที่สุดในพรรคฮวาจู๋ยามนี้

หลายปีมานี้พรรคฮวาจู๋ฝังรากลึกอยู่ในเมืองฉีโจว ไม่รู้ว่าสะสมความมั่งคั่งไว้มากน้อยเพียงใด ยามนี้พวกมันย่อมต้องยอมทุ่มเงินไม่อั้น เพื่อติดสินบนมือสังหารจำนวนมากให้ปลอมตัวเป็นทหารใหม่แฝงตัวเข้ามาในกองทัพของเขาแน่ หากไม่ลากตัวคนพวกนี้ออกมาฆ่าทิ้งเสีย... วันหน้าค่ายทหารแห่งนี้คงเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่เป็นแน่

หลี่มูเค้นสอบสวนซ้ำอีกหลายรอบ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่สามารถง้างข้อมูลใด ๆ ออกมาจากปากพวกมือสังหารได้อีก ก็ให้เจียงหู่ลากตัวพวกมันไปที่ลานฝึกเพื่อตัดหัวให้หมด

ส่วนมือสังหารคนสุดท้ายนั้น... ท้ายที่สุดทุกคนก็ไม่สามารถจับตัวไว้ได้ มันสามารถหลบหนีออกจากค่ายทหารไปได้สำเร็จ ทว่ายามนี้หลี่มูไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจมันแล้ว มือสังหารหนีรอดไปได้หนึ่งคนไม่ใช่เรื่องใหญ่

ปัญหาคือ... แล้วพวกมือสังหารที่ยังคงแฝงตัวอยู่ในกองทัพของเขา จะจัดการยังไงดี ?

ปลดทหารใหม่พวกนี้ออกให้หมดงั้นรึ ?

นั่นมันเรื่องตลกชัด ๆ ขืนทำเช่นนั้น ความน่าเชื่อถือและชื่อเสียงที่เขาสั่งสมมาเนิ่นนานก็คงพังทลายลงในชั่วพริบตา

สืบสวนทีละคน ?

เสียทั้งเวลาเสียทั้งแรง... แถมยังไม่แน่ว่าจะได้ผล

จู่ ๆ หลี่มูก็ตบหน้าผากฉาดใหญ่ มุมปากเผยรอยยิ้มออกมา "นี่ข้าคิดวนอยู่ในอ่างแท้ ๆ ...

จริงด้วยสิ ข้าจะไปมัวเสียเวลาวุ่นวายกับการควานหาไส้ศึกและมือสังหารในกองทัพไปทำไมกัน..."

"ข้าก็แค่บุกไปฆ่าพวกตาเฒ่าพรรคฮวาจู๋ หรือไม่ก็จับตัวพวกมันมาทรมานเค้นคอเสียก็สิ้นเรื่อง"

"ขอเพียงไอ้พวกนายทุนที่จ่ายเงินและตัวการผู้อยู่เบื้องหลังตกมาอยู่ในกำมือข้า ไอ้พวกไส้ศึกมือสังหารพวกนี้ ย่อมไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกต่อไป ! "