ตอนที่ 246 เหล่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ตกตะลึงจนไร้สุ้มเสียง!

ตอนที่ 246 เหล่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ตกตะลึงจนไร้สุ้มเสียง!

มหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าทั่วทั้งใต้หล้า ต่างพากันสติแตกเพราะหลิวหยางผงาดขึ้นทำเนียบมหาปรมาจารย์ เรียกได้ว่าร้องโอดครวญกันระงม โกลาหลกันไปหมด

แต่ทว่า บรรดายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ทั่วหล้า เมื่อได้ยินข่าวว่าหลิวหยางเอาชนะสยงป้าแห่งพรรคใต้หล้า และบุกทะลวงขึ้นทำเนียบมหาปรมาจารย์ได้อย่างแข็งกร้าว กลับพากันเดือดพล่านด้วยความยินดี

ทุกคนต่างตื่นเต้นกันสุดๆ ร้องตะโกนโห่ร้องด้วยความดีใจ

"มาแล้ว มาแล้ว ในที่สุดไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยางก็มาสักที!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า พวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าบนทำเนียบมหาปรมาจารย์ ในที่สุดก็ต้องเผชิญกับฝันร้ายของพวกมันแล้ว!"

"สะใจ สะใจโว้ย! พอคิดว่าไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยาง จะไปเดินกร่างบนทำเนียบมหาปรมาจารย์ ทรมานพวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าทีละคนๆ อย่างกำเริบเสิบสาน แค่คิดก็สะใจ สะใจโคตรๆ!"

"แกร่งเกินไป แกร่งเกินไปจริงๆ สมกับเป็นเต่าเฒ่า จอมมารที่พวกเราคุ้นเคย ยังคงวิปริตไม่เปลี่ยน!"

"พอคิดว่าพวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า ก็จะต้องโดนไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยางทรมานเหมือนกัน แค่คิดก็สะใจ อารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็นเลย!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดก็รอจนถึงวันนี้ ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ~!"

"ครั้งนี้คือจอมคนแห่งยุทธภพอย่างสยงป้าแห่งพรรคใต้หล้า ครั้งหน้าจะเป็นใครล่ะ? แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว อยากจะไปดูศึกระดับมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าด้วยตาตัวเองจริงๆ!"

"ชิ ถ้าไม่ใช่เพราะพลังฝีมือไม่พอล่ะก็ ข้าอัจฉริยะผู้นี้จะขอตามติดก้นหลิวหยาง ไปดูเขากวาดล้างทำเนียบมหาปรมาจารย์ให้เห็นกับตาเลย!"

ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ตามที่ต่างๆ ทั่วเสินโจว ต่างเผยรอยยิ้มออกมา

การที่หลิวหยางขึ้นทำเนียบมหาปรมาจารย์เป็นครั้งแรก สำหรับพวกเขาแล้ว มันคือข่าวดีอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นั่นหมายความว่า ความทุกข์ทรมานที่พวกเขาเคยแบกรับมาในอดีต ในที่สุดก็ถูกย้ายไปอยู่บนทำเนียบมหาปรมาจารย์ ไปตกอยู่กับพวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าเหล่านั้นแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น..

พอคิดว่ามหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าผู้สูงส่ง และมีชื่อเสียงสะเทือนเสินโจวเหล่านั้น จะต้องเผชิญกับการถูกทรมานเหมือนที่พวกเขาเคยเจอในอดีต

แต่ละคนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง!

สมคำร่ำลือจริงๆ ที่บอกว่าสติแตก ปิดกั้นตัวเอง เริ่มตั้งคำถามกับชีวิต ล้วนเป็นเพราะอยู่ใกล้เกินไป

เมื่อถอยห่างออกมา สิ่งที่มองเห็นก็มีเพียงความสนุกสนานเฮฮาเท่านั้น!

ต่อให้ไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เพียงแค่ได้ยินข่าวแล้วเอามามโนภาพตาม ก็รู้สึกมีความสุขสุดๆ แล้ว เผลอๆ จะมีความสุขมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ!

ไม่มีเหตุผลอื่นใด ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์อย่างพวกเขา แม้จะมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่พูดตรงๆ ก็เป็นแค่ปรมาจารย์วิถียุทธ์เท่านั้น

ปรมาจารย์วิถียุทธ์ในเสินโจวนั้น ถือว่าอยู่ระดับกึ่งกลาง ไม่สูงไม่ต่ำ

มีเพียงชื่อเสียงของความเป็นอัจฉริยะ แต่กลับไม่มีพลังฝีมือที่คู่ควรกับชื่อเสียงนั้น

จะเอาอะไรไปเทียบกับมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าบนทำเนียบมหาปรมาจารย์ได้ล่ะ!?

พวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าเหล่านั้น มีใครบ้างที่ไม่ใช่จอมคนแห่งยุทธภพที่สะเทือนไปทั่วเสินโจว?!

บารมีน่าเกรงขาม!

เป็นผู้ที่อยู่สูงส่งเหนือผู้คน และทอดตามองใต้หล้าอย่างแท้จริง!

แต่ตอนนี้ คนพวกนี้กลับถูกไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยางลากลงน้ำ และ "ทรมาน" อย่างบ้าคลั่ง

แค่คิดก็รู้สึกระบายความอัดอั้นได้แล้ว!

แค่คิดก็สะใจสุดๆ!

อยากจะไปดูการต่อสู้ด้วยตาตัวเองใจจะขาด!

ช่างน่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ!

"บรรลุขอบเขตมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์แค่เจ็ดสิบปี ก็บุกทะลวงขึ้นทำเนียบมหาปรมาจารย์ได้อย่างแข็งกร้าว หลิวหยางสมกับเป็นปีศาจอันดับหนึ่งแห่งเสินโจวของพวกเราจริงๆ!"

"ไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยางนี่ อายุยังไม่ถึงร้อยห้าสิบปีเลยด้วยซ้ำมั้ง?!"

"บัดซบ! วิปริตชะมัด คนรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ตอนนี้ยังดิ้นรนอยู่ในขอบเขตเซียนเทียนอยู่เลย!"

"ไม่พูดก็ไม่รู้ พอพูดขึ้นมาก็ตกใจเลย ไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยาง อายุน้อยกว่าข้าอัจฉริยะผู้นี้ตั้งขนาดนี้เลยรึ?!"

"ถ้าดูจากอายุ ยอดอัจฉริยะบนทำเนียบปรมาจารย์ทุกคน ก็ถือเป็นรุ่นพี่ของเขาทั้งนั้นแหละ!"

"รุ่นพี่? เหอะๆ ตอนนี้เขาขึ้นทำเนียบมหาปรมาจารย์ กลายเป็นมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าไปแล้ว เขาต่างหากล่ะที่เป็นรุ่นพี่ของพวกเราอย่างแท้จริง!"

"ตอนนี้ไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยาง เรียกได้ว่ากำลังผงาด ชื่อเสียงระบือไกลแล้ว คู่ต่อสู้ของเขา เปลี่ยนเป็นมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าบนทำเนียบมหาปรมาจารย์ และบรรดาเจ้าสำนักแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว!"

"เป็นยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์เหมือนกันแท้ๆ แต่เขากำลังจะบุกไปถึงหน้าประตู เพื่อตบหน้าเจ้าสำนักแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ แล้ว!"

"บัดซบ วิปริตจริงๆ วิปริตเกินไปแล้ว!"

"ด้วยพลังฝีมือของเขาตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงอนาคตหรอก ต่อให้เป็นตอนนี้ เขาก็สามารถบุกไปหาถึงที่ แล้วตบยอดฝีมือชั้นแนวหน้าทั่วเสินโจวให้สยบราบคาบทีละคนได้แล้วมั้ง?!"

"ในยุคที่ยอดคนระดับเทวะไม่ปรากฏตัว เขาคือยอดคนระดับเทวะบนโลกมนุษย์อย่างแท้จริง!"

"นี่มันจังหวะที่จะตบยอดฝีมือวิถียุทธ์ และยอดฝีมือชั้นแนวหน้าทั่วหล้า ให้ยอมสยบราบคาบอย่างแท้จริงเลยนี่หว่า!"

"ไอ้เต่าเฒ่านี่ คงจะได้กลายเป็นจอมวายร้ายแห่งเสินโจว จอมมารแห่งใต้หล้าแล้วล่ะมั้ง?!"

"ไม่ใช่แค่อาจจะ แต่มันเป็นไปได้ร้อยเปอร์เซ็นต์! นิสัยใจคอของมัน คนอื่นไม่รู้ แต่ยอดอัจฉริยะอย่างพวกเราจะไม่รู้ได้ยังไง? หมอนี่ เอาเรื่องกวาดล้างทำเนียบมหาปรมาจารย์มาบังหน้า แต่ความจริงแล้ว มันจะเอาพวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าบนทำเนียบ มาเป็นหินลับเจตจำนงกระบี่ทีละคนๆ ต่างหาก!"

"ใช่ๆๆ ไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยาง เป็นจอมวายร้ายของแท้ นิสัยเสียสุดๆ ไม่ใช่แค่จะบดขยี้จิตใจแห่งวิถียุทธ์ของคนอื่น ทำให้คนอื่นโดนกระแทกจิตใจจนเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตเท่านั้น แต่มันยังทรมานคนจนสูบแก่นแท้ ปราณ และวิญญาณจนแห้งเหือดเลยด้วย!"

"น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"เลิกพูดเถอะ เลิกพูด ขืนพูดต่อไป ข้าอัจฉริยะผู้นี้จะนึกถึงฝันร้ายที่เคยโดนมันทรมานในอดีตขึ้นมาแล้วเนี่ย!"

"ฝันร้าย เป็นฝันร้ายจริงๆ!"

"แต่ก็นะ ฝันร้ายนี้ได้กลายเป็นฝันร้ายของพวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าแทน พอคิดดูแล้วมันก็ดีเหมือนกันแฮะ!"

"โคตรจะดีเลยแหละ!"

บรรดายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ทั่วเสินโจว ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส แต่ละคนพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ

แต่พูดไปพูดมา สีหน้าของแต่ละคนก็เริ่มดูแย่ลง เพราะดันหวนนึกถึงฝันร้ายในตอนที่ถูกหลิวหยางครอบงำอีกครั้ง...

มันช่างน่าสะพรึงกลัว กลายเป็นเงาดำทะมึนในใจของพวกเขาไปอย่างสมบูรณ์แบบ!

ฝันร้ายนี้ พวกเขาสามารถฝันถึงมันไปได้ตลอดชีวิต!

จนกระทั่งตอนนี้ ที่หลิวหยางขึ้นทำเนียบมหาปรมาจารย์ และวิ่งแจ้นไปสร้างความเดือดร้อนทรมานพวกมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าแทนแล้ว พวกเขาถึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ความทุกข์ถูกย้ายไปให้คนอื่นในที่สุด

พวกเขาก็สามารถถอนหายใจได้อย่างโล่งอกเสียที!

ในที่สุดก็ไม่ต้องฝันร้ายทุกวี่ทุกวันแล้ว!

ในที่สุดก็สามารถนั่งดูความฉิบหายของคนอื่นได้แล้ว!

โดยเฉพาะการได้เห็นบรรดาผู้อาวุโสในสำนักแต่ละคน ถูกกระแทกจิตใจจนเริ่มตั้งคำถามกับชีวิต และจิตใจแห่งเต๋าพังทลาย มันช่างมีความสุขสุดๆ!

แค่คิดก็ฟินแล้ว!

"สยงป้าแห่งพรรคใต้หล้า พลังฝีมือแทบจะเทียบเท่ากับสิบอันดับแรกของทำเนียบมหาปรมาจารย์อยู่แล้ว ทุ่มเทสุดกำลังต่อสู้จนมีอานุภาพเทียบเท่ากับการโจมตีของยอดคนระดับเทวะ แต่กลับเจาะกระดองเต่าของไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยางไม่เข้า ไอ้ปีศาจหลิวหยาง ตอนนี้พลังฝีมือของมันจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกันเนี่ย?!"

"ท็อปสิบ พลังฝีมือระดับสิบอันดับแรกของทำเนียบมหาปรมาจารย์แน่นอน!"

"นี่เพิ่งจะขึ้นทำเนียบมหาปรมาจารย์เป็นครั้งแรกเองนะ ถ้าผ่านไปอีกสักหลายสิบปี มันจะไม่กวาดล้างทำเนียบมหาปรมาจารย์ราบคาบเลยรึ?!"

"น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"ไอ้วิปริตนี่ นับวันยิ่งวิปริตหนักขึ้นเรื่อยๆ!"

"ปีศาจ ปีศาจของแท้!"

"เมื่ออยู่ต่อหน้าปีศาจวิถียุทธ์อย่างหลิวหยาง พวกเรายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ ถือว่ากากยิ่งกว่าเศษขยะเสียอีก!"

"ถึงจะไม่อยากเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับไอ้ปีศาจหลิวหยาง แต่ก็อดไม่ได้ทุกที!"

บรรดายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ต่างส่งเสียงโอดครวญ อารมณ์ซับซ้อนสับสน และถูกกระแทกจิตใจอีกครั้ง

ในท้ายที่สุด ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ทั่วทั้งเสินโจว ก็ตกตะลึงจนไร้สุ้มเสียงกันไปหมด!