ตอนที่ 238 พลังป้องกันไร้เทียมทาน ตกตะลึงกันทั้งบาง!

ตอนที่ 238 พลังป้องกันไร้เทียมทาน ตกตะลึงกันทั้งบาง!

เหนือน่านฟ้าพรรคใต้หล้า วายุและเมฆาบรรจบ สายฟ้าแลบฟ้าร้องกึกก้อง!

ประหนึ่งมีอานุภาพระดับเทวะที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้!

ทำเอาชาวยุทธที่อยู่เบื้องล่างต่างพากันตื่นตะลึง

"ผสานวายุเมฆา! สยงป้างัดเอาไม้ตายก้นหีบที่น่าภาคภูมิใจที่สุดออกมาใช้แล้ว!"

"วายุเมฆาบรรจบ อสนีบาตฟาดฟัน สมกับเป็นมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า อานุภาพทำลายล้างน่าสะพรึงกลัว ราวกับมีอานุภาพระดับเทวะเลยทีเดียว!"

"แน่นอนอยู่แล้ว สภาวะแห่งวายุเมฆา เจตจำนงแห่งวายุเมฆา ล้วนหลอมรวมอยู่ที่นี่ นี่คือพลังแห่งฟ้าดินที่แท้จริง กระบวนท่านี้ต้องมีอานุภาพระดับเทวะอย่างแน่นอน!"

"สมกับเป็นมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า สมกับเป็นท่านประมุขสยงป้าแห่งพรรคใต้หล้า แข็งแกร่งเกินไปแล้ว แค่กระบวนท่านี้กระบวนท่าเดียว พวกเราที่เป็นมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์โดนเข้าไปป้าบเดียว ไม่ตายก็คางเหลืองแน่!"

"ไม่ใช่แค่คางเหลืองหรอก กายหยาบแหลกเหลว วิญญาณแตกซ่านแน่นอน!"

"นี่น่ะหรืออานุภาพของมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า? แข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ!"

"เป็นมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์เหมือนกันแท้ๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ามหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า พวกเรากลับทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ ช่องว่างระหว่างพลังมันราวกับฟ้ากับดิน ประหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับบรรพชนระดับเทวะเลย!"

"มหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า ก็คือครึ่งก้าวสู่ขอบเขตเทวะ ล้วนสามารถดึงพลังแห่งฟ้าดินมาใช้ และมีอานุภาพระดับเทวะ ในยุคที่ยอดคนระดับเทวะไม่ปรากฏตัว ต่อให้เป็นเสินโจวที่มียอดฝีมือดั่งเมฆหมอก มหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าก็คือตัวตนระดับสูงสุดที่สะเทือนไปทั่วทุกสารทิศ!"

"สยงป้ามีพลังฝีมือระดับนี้ การหมกตัวอยู่ในดินแดนหมื่นราชวงศ์ ถือว่าเสียของจริงๆ ถ้าเขานำพรรคใต้หล้าไปที่เสินโจว ก็คงสร้างรากฐานอันยิ่งใหญ่ได้ไม่ยาก!"

"ข้าต้องยอมรับเลยว่า ดินแดนหมื่นราชวงศ์ไม่ใช่บ้านนอกคอกนา และไม่ใช่ดินแดนที่อ่อนแอ แต่มีขุมกำลังยอดยุทธ์ซ่อนอยู่ไม่น้อย! ขนาดกอปรยอดฝีมือชั้นแนวหน้าอย่างสยงป้าขึ้นมาได้ ดินแดนหมื่นราชวงศ์แห่งนี้คงเป็นแหล่งซ่อนมังกรพยัคฆ์หมอบแน่ๆ....."

"หึ ซ่อนมังกรพยัคฆ์หมอบอะไรกัน อย่างมากก็แค่ให้กำเนิดมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า ถ้าไม่มียอดคนระดับเทวะ ท้ายที่สุดก็ไม่อาจหยัดยืนในเสินโจวได้นานหรอก...."

"ก็จริงนะ ตอนนี้ในเสินโจว ขนาดยอดคนระดับเทวะยังร่วงหล่นไปตั้งหลายคนแล้วเลย!"

"ขนาดประมุขแห่งราชวงศ์ยังสิ้นชีพไปคนนึงเลย!"

"ช่างน่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้!"

บรรดาชาวยุทธที่อยู่เบื้องล่างต่างส่งเสียงอุทาน แต่ละคนแหงนมอง "ผสานวายุเมฆา" บนท้องฟ้าด้วยความตื่นตะลึงและยำเกรง

อานุภาพของมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า วันนี้พวกเขาได้ประจักษ์แก่สายตาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!

มันน่ากลัวกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้เสียอีก!

มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์กับมหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า แม้จะได้ชื่อว่าเป็นมหาปรมาจารย์เหมือนกัน แต่พลังฝีมือกลับห่างชั้นกันราวฟ้ากับดิน!

ในสายตาของมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์เหล่านี้ มหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าไม่ควรเรียกว่ามหาปรมาจารย์แล้ว ควรเรียกว่า "ครึ่งก้าวสู่ขอบเขตเทวะ" ถึงจะเหมาะสมกว่า!

ขยับตัวทีก็ดึงอานุภาพแห่งฟ้าดินมาใช้ น่ากลัวเกินไปแล้ว!

พวกเขาที่ทำได้แค่ใช้พลังจากแก่นทองคำวิถียุทธ์ ไม่มีทางเลียนแบบได้เลย!

ไม่ใช่แค่เลียนแบบไม่ได้ แต่ยังต้านทานไม่ได้ด้วย!

จะเอาอะไรไปต้านทาน?

สภาวะแห่งฟ้าดินบดขยี้กายหยาบ เจตจำนงแท้จริงแห่งฟ้าดินฟาดฟันวิญญาณ!

ลำพังแค่สภาวะแห่งปรมาจารย์และเจตจำนงวิถียุทธ์อันน้อยนิดของพวกเขา เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังระดับนี้ แค่ปะทะก็แหลกสลายแล้ว

มันคือพลังงานคนละมิติกันอย่างสิ้นเชิง!

เป็นระดับที่พวกเขาเอื้อมไม่ถึง!

ได้แต่มองด้วยความยำเกรงและชื่นชม

ทว่าในไม่ช้า....

เมื่อมองดู "ผสานวายุเมฆา" ที่มีอานุภาพน่าสะพรึงกลัวบนท้องฟ้า พุ่งเข้าปะทะกับโล่กระบี่ของหลิวหยาง แต่มันกลับเหมือนก้อนกรวดเล็กๆ โยนลงบนผิวน้ำทะเลสาบ ทำให้เกิดระลอกคลื่นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

อย่าว่าแต่ทำลายเลย แค่ทำให้สั่นคลอนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ราวกับสายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ไร้ซึ่งแรงกระเพื่อมใดๆ

ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้ สยงป้างัดเอาไม้ตายอย่าง <เพลงเตะวายุเทพ> และ <หมัดเหมันต์ทลายฟ้า> ออกมา แล้วไม่อาจสั่นคลอนโล่กระบี่ของหลิวหยางได้ ก็ยังพอทำใจรับได้

แต่ตอนนี้ งัดเอาทั้ง <เพลงเตะวายุเทพ> และ <ฝ่ามือเมฆาผยอง> ออกมาพร้อมกัน แถมยังใช้ไม้ตาย "ผสานวายุเมฆา" อีก!

รวบรวมสภาวะแห่งวายุเมฆา ดึงเจตจำนงแห่งวายุเมฆามาใช้!

กลับยังไม่อาจสั่นคลอนโล่กระบี่ของหลิวหยางได้อีกงั้นรึ!

เรื่องนี้ทำเอาผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนในที่นั้นถึงกับช็อก ตกตะลึง อ้าปากค้าง กรามแทบหลุด ตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

อึ้งไปอย่างสมบูรณ์แบบ!

"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

"ท่านประมุขใช้แม้กระทั่งไม้ตายก้นหีบอย่างผสานวายุเมฆาแล้ว กลับยังสั่นคลอนกระดองเต่าของไอ้เต่าเฒ่าหลิวหยางไม่ได้อีกรึ?!"

"ของปลอม มันต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ เป็นไปได้ยังไง?!"

"ไม้ตายผสานวายุเมฆาของท่านอาจารย์ จะไปสั่นคลอนกระดองเต่าของหลิวหยางไม่ได้ได้ยังไง?!"

"ตาข้าฝาดไปใช่ไหม?!"

"เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?!"

"ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ ตาข้าต้องฝาดไปแน่ๆ!"

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? สามสุดยอดวิชาแห่งพรรคใต้หล้าของพวกเรา กลับไม่สะเทือนแม้แต่กระดองเต่าของหลิวหยางเลยรึ?"

"ผสานวายุเมฆา นี่คือผสานวายุเมฆาเชียวนะ! แก่นแท้แห่งสุดยอดวิชาของพรรคใต้หล้า แบบนี้ก็ยังสั่นคลอนกระดองเต่าของหลิวหยางไม่ได้อีกรึ?!"

"เกิดอะไรขึ้น? นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?!"

บรรดาศิษย์พรรคใต้หล้าทุกคน ณ เวลานี้ ต่างตกอยู่ในความโกลาหล

แต่ละคนอ้าปากค้าง ร้องตะโกนเสียงหลง ตาถลนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า

ตื่นตระหนกสุดขีด หน้าถอดสี!

มองจนแทบจะคลุ้มคลั่งแล้ว!

สีหน้าของพวกเขาบ้าคลั่งสุดขีด จิตใจแห่งเต๋าแตกสลาย เริ่มตั้งคำถามกับชีวิตตัวเองทันที!

นี่คือสุดยอดวิชาขั้นสูงสุดของพรรคใต้หล้านะ!

สุดยอดวิชาที่ทุกคนใฝ่ฝันอยากจะเรียน!

ในความรู้สึกของพวกเขา ผสานวายุเมฆา คือวิชาที่ไร้เทียมทานในใต้หล้า!

แต่ตอนนี้ กลับไม่สามารถทำให้กระดองเต่าของหลิวหยางสั่นสะเทือนได้แม้แต่น้อย?!

นี่มันเหนือจินตนาการ น่าสยดสยองเกินไปแล้ว!

แค่ทำให้สั่นคลอนยังทำไม่ได้ แล้วการจะเจาะให้ทะลุ มันจะต้องยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหนล่ะ?!

ช็อกไปเลย!

ศิษย์พรรคใต้หล้าตั้งแต่บนลงล่าง ทุกคนล้วนหน้าซีดเผือด

มองดูจนเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง ปิดกั้นตัวเองไปเลยทันที!

ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเองเด็ดขาด!

ได้แต่คิดว่าทุกสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันคือภาพลวงตา เป็นของปลอมทั้งนั้น!

"ซี๊ดดด!"

"จอมยุทธ์น้อยหลิว สมกับเป็นจอมยุทธ์น้อยหลิวจริงๆ! เทพเต่าเสวียนอู่แห่งเสินโจว ความหนาของกระดองเต่านี่มันระดับน่าสะพรึงกลัวแล้ว! นี่ไม่ใช่โล่กระบี่หยินหยางธรรมดาแน่ นี่มันคือ 'โล่กระบี่ไท่เก๊ก' ชัดๆ! หยินหยางแปรเปลี่ยน แข็งอ่อนผสาน ทรหดไร้เทียมทาน พลังป้องกันไร้พ่าย!"

"โล่กระบี่ไท่เก๊ก? ซี๊ดดด ความหมายของเจ้าก็คือ เหมือนกับของจางเจินเหรินแห่งบู๊ตึ๊ง...."

"ถูกต้อง นี่ต้องเป็นโล่กระบี่ไท่เก๊กที่วิวัฒนาการมาจากวิถีแห่งไท่เก๊กอย่างแน่นอน!"

"นั่นไม่หมายความว่า กระดองเต่าที่เห็นอยู่นี้ ยังเป็นแค่การวิวัฒนาการขั้นพื้นฐาน ยังไม่ถึงขั้นค่ายกลไท่เก๊ก (ไท่จี๋ถู) หรอกรึ?"

"หากเป็นโล่กระบี่ไท่เก๊กที่แท้จริง จะต้องสามารถวิวัฒนาการเป็นค่ายกลไท่เก๊กได้ หยินหยางหลอมรวม แข็งอ่อนผสานพึ่งพา!"

"ซี๊ดดด แบบนี้ไม่หมายความว่า ต่อให้อานุภาพของประมุขสยงป้าจะเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่า ก็ยังเจาะกระดองเต่าของจอมยุทธ์น้อยหลิวไม่เข้าหรอกรึ?!"

"เจาะไม่เข้า ไม่มีทางเจาะเข้า ต่อให้ยอดคนระดับเทวะลงมือเอง การจะเจาะกระดองเต่าของจอมยุทธ์น้อยหลิว ก็ยังเป็นเรื่องที่ยากลำบากแสนสาหัส...."

"นี่มันปีศาจระดับไหนกันเนี่ย?!"

"กระดองเต่าของจอมยุทธ์น้อยหลิว มันแทบจะไร้เทียมทานแล้ว!"

"บนทำเนียบมหาปรมาจารย์ทั้งหมด คงหามหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าที่จะเจาะกระดองเต่าของจอมยุทธ์น้อยหลิวได้เพียงไม่กี่คนหรอก!"

"โล่กระบี่ไท่เก๊ก พลังป้องกันไร้พ่าย มิน่าล่ะ จอมยุทธ์น้อยหลิวถึงสามารถฟันมหาปรมาจารย์ระเบิดเป็นร้อยๆ คนได้!"

"พลังป้องกันระดับนี้ ในหมู่มหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้า ก็ถือว่าไร้เทียมทานแล้ว!"

"วิปริตเกินไปแล้ว!"

บรรดามหาปรมาจารย์วิถียุทธ์ในที่นั้นต่างส่งเสียงฮือฮา จ้องมอง "โล่กระบี่ไท่เก๊ก" เหนือศีรษะของหลิวหยาง รูม่านตาหดเกร็ง ร้องอุทานหน้าถอดสี พากันยกย่องว่านี่คือพลังป้องกันที่ไร้เทียมทาน!

ไอ้ของพรรค์นี้ มหาปรมาจารย์ชั้นแนวหน้าไม่มีทางเจาะเข้าหรอก!

นี่สิถึงเรียกว่าเต่าเฒ่าตัวจริงเสียงจริง!

สยงป้าจบเห่แล้ว!