ตอนที่ 212 เสินโจวเดือดพล่าน ทั่วทั้งใต้หล้าหวาดผวา!
ตอนที่ 212 เสินโจวเดือดพล่าน ทั่วทั้งใต้หล้าหวาดผวา!
ตอนที่ 212 เสินโจวเดือดพล่าน ทั่วทั้งใต้หล้าหวาดผวา!
ในขณะที่เหล่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์แห่งเสินโจวต่างพากันยิ้มกริ่มจนแก้มแทบปริ เดือดพล่านกันถ้วนหน้า และร้องตะโกนว่า การที่หลิวหยางกวาดล้างทำเนียบมหาปรมาจารย์ ก็เท่ากับเหล่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์อย่างพวกเขาทะลวงทำเนียบมหาปรมาจารย์ได้สำเร็จ
ข่าวที่หลิวหยางในสมรภูมิเหลียวโจว ซึ่งเป็นศึกแรกหลังจากบรรลุมหาปรมาจารย์ ใช้กระบี่เดียวสังหารทหารชิงนับแสน บุกทะลวงค่ายทหารชิงราวกับเดินเข้าดินแดนไร้ผู้คน...
ต้านทานการรุมโจมตีจากมหาปรมาจารย์แมนจูนับร้อยคนได้อย่างไม่สะท้านสะเทือน ซ้ำยังสวนกลับสังหารมหาปรมาจารย์แมนจูไปอีกหกคน!
ได้แพร่สะพัดไปทั่วทุกหนทุกแห่งในเสินโจวราวกับพายุคลั่ง กระจายไปทั่วแปดทิศหกบรรจบ และแพร่สะพัดไปทั่วทั้งใต้หล้า!
ภายในดินแดนเสินโจว ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นระดับปรมาจารย์ ระดับสภาวะก่อตั้ง หรือต่ำกว่าสภาวะก่อตั้ง ล้วนแต่ฟังจนตาค้าง อ้าปากค้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า
ช็อกไปตามๆ กันอย่างสมบูรณ์แบบ!
ทุกคนต่างร้องตะโกนเสียงหลง เกิดความโกลาหลไปทั่ว
"หลังจากจอมยุทธ์น้อยหลิวบรรลุมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์แล้ว ทำไมถึงได้กลายเป็นปีศาจขนาดนี้? ตัวคนเดียวสู้กับมหาปรมาจารย์นับร้อย ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ถอนตัวกลับมาได้ไม่พอ ยังสวนกลับฆ่ามหาปรมาจารย์แมนจูไปได้อีกหกคน แล้วลอยนวลจากไป? พวกแมนจูทำได้แค่มองตาปริบๆ โกรธเกรี้ยวแต่ทำอะไรไม่ได้เลยเนี่ยนะ?!"
"เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด จอมยุทธ์น้อยหลิวเพิ่งบรรลุมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์มาแค่ห้าสิบกว่าปี จะรับมือมหาปรมาจารย์นับร้อยด้วยตัวคนเดียวได้ยังไง?!"
"สวรรค์ นี่มันเรื่องจริงงั้นรึ? นั่นมันมหาปรมาจารย์เป็นร้อยคนเลยนะ!"
"เป็นไปไม่ได้มั้ง? จะเป็นไปได้ยังไง?!"
"เหลือเชื่อ เหนือจินตนาการ จอมยุทธ์น้อยหลิวทำได้ยังไงกัน?!"
"มหาปรมาจารย์นับร้อยคน นี่มันระดับไหนกัน? นอกจากหกราชวงศ์ใหญ่แล้ว ทั่วทั้งใต้หล้ายังมีขุมกำลังไหนที่สามารถส่งมหาปรมาจารย์ออกมาพร้อมกันเป็นร้อยคนได้อีก? ต่อให้เป็นสองดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างเส้าหลินกับบู๊ตึ๊งก็ทำไม่ได้หรอกมั้ง?!"
"ดูจากวีรกรรมของจอมยุทธ์น้อยหลิว นั่นไม่ได้หมายความว่า จอมยุทธ์น้อยหลิวตัวคนเดียวกระบี่เล่มเดียว ก็สามารถถล่มราชวงศ์ให้พินาศได้ทั้งราชวงศ์เลยรึ?!"
"คนเดียวถล่มราชวงศ์? ซี๊ดด นี่มันทำได้จริงๆ รึ?!"
"ถ้าเป็นคนอื่นก็พูดยาก แต่ด้วยพลังต่อสู้สะท้านฟ้าที่จอมยุทธ์น้อยหลิวแสดงออกมาตอนนี้ มันเป็นไปได้อย่างแน่นอน!"
"รับมือมหาปรมาจารย์เป็นร้อยได้สบายๆ จอมยุทธ์น้อยหลิวก็แค่เสียเวลาหน่อย วิ่งไปไล่ฆ่าทุกวัน ก็สามารถฆ่าล้างราชวงศ์จนล่มสลายได้แล้ว!"
"ไล่ฆ่าทุกวัน? นั่นต้องฆ่าคนไปเท่าไหร่กัน?! แบบนั้นจอมยุทธ์น้อยหลิวจะไม่กลายเป็นจอมมารบ้าเลือดไปเลยรึ?!"
"จอมมารบ้าเลือดอะไรกัน? ด้วยวิธีฆ่าแบบจอมยุทธ์น้อยหลิว ต่อให้ฆ่าพวกต่างเผ่าเป็นหมื่นล้านแสนล้าน ก็ฆ่าได้เหี้ยนเตียน นี่มันเทพสงคราม เทพสังหารไร้เทียมทานชัดๆ!"
"ช่างเถอะว่าจะเป็นจอมมารหรือเทพสังหาร แค่อยากถามว่า ด้วยพลังฝีมือที่จอมยุทธ์น้อยหลิวแสดงออกมาตอนนี้ จะสามารถเหยียบราชวงศ์ให้แบนราบได้หรือไม่?!"
"ต่อให้ทำไม่ได้ ก็คงห่างไกลจากความจริงไม่มากแล้ว! ขอเพียงจอมยุทธ์น้อยหลิวไม่บุกเข้าไปในอาณาเขตของราชวงศ์ลึกเกินไป แค่สร้างการนองเลือดอยู่แถวชายแดน ต่อให้บรรพชนระดับเทวะของราชวงศ์นั้นจุติลงมา ก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ ล่ะวะ!"
"ใช่แล้ว ยอดคนระดับเทวะสายราชวงศ์น่ะ หากอยู่ภายในอาณาเขตของราชวงศ์ จะดุดันและไร้เทียมทานมาก แต่ถ้าอยู่นอกราชวงศ์ ก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ ไม่กล้าก้าวออกจากพรมแดนเด็ดขาด!"
"แต่ก็นะ คงทำได้แค่ไล่ฆ่าพวกราชวงศ์ต่างเผ่าอย่างต้าชิงกับต้าหยวนเท่านั้นแหละ รากฐานของสี่ราชวงศ์ใหญ่แห่งจงหยวนของเรา ไม่ใช่สิ่งที่ราชวงศ์ต่างเผ่าจะเทียบได้!"
"ต่อให้เป็นราชวงศ์ต่างเผ่า แต่นี่มันคือตัวคนเดียวกระบี่เล่มเดียว ถล่มราชวงศ์ให้พินาศเชียวนะเว้ย!"
"นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง!?"
"ทั่วทั้งเสินโจวลือกันให้แซ่ดว่าจอมยุทธ์น้อยหลิวเป็นปีศาจระดับไหน แต่ใครจะไปคิดว่า จอมยุทธ์น้อยหลิวจะวิปริตจนน่าสะพรึงกลัวได้ถึงขั้น คนเดียวทำลายล้างราชวงศ์ได้แบบนี้!"
"น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง!"
"ยุคสมัยในอนาคต จะเป็นยุคสมัยของวิถีแห่งราชวงศ์จริงๆ รึ? พอได้เห็นจอมยุทธ์น้อยหลิวสร้างตำนานวิถียุทธ์ ทั้งคนเดียวถล่มกองทัพ คนเดียวถล่มราชวงศ์ ทำไมข้าถึงรู้สึกว่า อนาคตจะเป็นยุคทองของวิถียุทธ์วะ!"
"บัดซบ ตกลงมันจะเป็นยุคแห่งราชวงศ์ หรือยุคทองแห่งวิถียุทธ์กันแน่?!"
"ดูไม่ออก ดูไม่ออกจริงๆ ข้าล่ะดูไม่ออกเลย!"
ทั่วทั้งเสินโจว ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนในวินาทีนี้ ล้วนตกตะลึง ร้องอุทานจนหน้าถอดสี และตะโกนกันอย่างบ้าคลั่ง
แต่ละคนรู้สึกหนังหัวถลก ขนลุกซู่ หวาดผวาจนถึงขีดสุด!
ราวกับได้เป็นประจักษ์พยานทางประวัติศาสตร์ ได้เห็น "ตำนานวิถียุทธ์" ผงาดขึ้นมาอย่างเกรียงไกร และแสดงปาฏิหาริย์แห่งวิถียุทธ์ด้วยการใช้ตัวคนเดียว ถล่มราชวงศ์!
และราชวงศ์ที่ว่า ยังเป็นถึงราชวงศ์สายโชคชะตา (อวิ้นเฉา) เสียด้วย!
ในยุคสมัยแห่งราชวงศ์ การที่ตัวคนเดียวกระบี่เล่มเดียวถล่มราชวงศ์ได้ มันเป็นเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน?!
แค่คิดก็อดไม่ได้ที่จะเสียวสันหลังวาบ สั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ
นี่มันเหนือล้ำจินตนาการของผู้ฝึกยุทธ์แห่งเสินโจวไปไกลลิบแล้ว!
วิถียุทธ์... มันน่ากลัวขนาดนี้จริงๆ รึ!?
หากเป็นยอดคนระดับเทวะสายวิถียุทธ์ที่ไร้เทียมทานลงเขามาจัดการ พวกเขาก็ยังพอเข้าใจได้ เพราะยังไงนั่นก็คือยอดฝีมือสูงสุดแห่งเสินโจว
แต่ประเด็นคือ...
หลิวหยางเป็นแค่มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์เท่านั้นเองนะ!
อย่างมากที่สุด เขาก็เป็นแค่ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์ระดับปีศาจ!
ยังห่างไกลจากคำว่ายอดฝีมือระดับไร้เทียมทานอีกเยอะ!
แต่ยอดอัจฉริยะวิถียุทธ์คนนี้ กลับสามารถเข่นฆ่าทำลายล้างราชวงศ์แห่งหนึ่งจนพังทลายได้ดื้อๆ
นี่มันเรื่องที่ชวนให้สยองขวัญสั่นประสาทขนาดไหน?!
ต่อให้ราชวงศ์ต้าชิงในตอนนี้จะยังคงอยู่ดีมีสุข แต่ในสายตาของผู้ฝึกยุทธ์แห่งเสินโจว ราชวงศ์ต้าชิงมันได้ล่มสลายไปแล้ว!
ไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์กลับมาได้เลยแม้แต่น้อย!
เมื่อมียอดอัจฉริยะระดับปีศาจอย่างหลิวหยาง คอยดึงความสนใจมหาปรมาจารย์นับร้อยคนของราชวงศ์ต้าชิงเอาไว้ในสนามรบ กองทัพของราชวงศ์ต้าชิงจะเอาอะไรไปต้านทานกองทัพสวรรค์ต้าหมิง?!
ต่อให้หลับตาดันบุกไปตรงๆ ก็สามารถกวาดล้างราชวงศ์ต้าชิงได้อย่างง่ายดาย และบุกประชิดกำแพงเมืองเซิ่งจิงได้ในพริบตา!
แล้วราชวงศ์ต้าชิงล่ะ?
นอกเหนือจากบรรพชนระดับเทวะที่ยังไม่ได้เคลื่อนไหว พวกเขาก็ไม่มีไพ่ใบไหนให้เล่นอีกแล้ว!
แต่ประเด็นคือ...
ยอดคนระดับเทวะสายโชคชะตา เติบโตได้ด้วยโชคชะตา และก็ต้องพินาศเพราะโชคชะตาเช่นกัน...
สูญเสียเมืองและดินแดนไปนับไม่ถ้วน จนศัตรูมาจ่ออยู่หน้าประตูเมืองแล้ว
จะยังเหลือโชคชะตาบ้านเมืองอยู่อีกเท่าไหร่กันเชียว?!
ยอดคนระดับเทวะสายโชคชะตาที่ปราศจากโชคชะตาบ้านเมืองคอยค้ำจุน อย่าว่าแต่จะรักษาสภาพพลังต่อสู้ระดับเซียนเดินดินไว้เลย แค่จะประคองพลังระดับเทวะไว้ได้หรือเปล่า นั่นยังเป็นปัญหา!
ดีไม่ดี ความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ เพราะโชคชะตาบ้านเมืองพังทลาย ขาดพลังสนับสนุน จึงถูกโชคชะตาตีกลับ และตายตกไปอย่างกะทันหัน!
ต่อให้ไม่ตายกะทันหัน สภาพก็คงดูไม่จืดแน่!
เพราะเมื่อยอดคนระดับเทวะสายโชคชะตาสูญเสียโชคชะตาบ้านเมืองไป ก็อาจจะร่วงหล่นกลับไปสู่ขอบเขตมหาปรมาจารย์
และมหาปรมาจารย์... ไม่ได้มีอายุขัยยืนยาวเหมือนบรรพชนระดับเทวะเสียด้วย...
แบบนี้อายุขัยคงหมดลงในพริบตาไม่ใช่รึไง?!
นี่แหละคือจุดอ่อนถึงตายของยอดคนระดับเทวะสายโชคชะตา!
รุ่งเรืองด้วยโชคชะตา พินาศด้วยโชคชะตา
ตอนที่ก่อตั้งราชวงศ์ ใช้สงครามหล่อเลี้ยงสงคราม ยิ่งสู้ยิ่งดุดัน กวาดล้างไร้พ่าย!
แต่เมื่อโชคชะตาบ้านเมืองพังทลาย ประเทศชาติอ่อนแอลง ก็ไม่อาจกอบกู้สถานการณ์ได้อีกต่อไป!
แถมยังจะโดนหางเลข โดนโชคชะตาตีกลับ และตายตกตามราชวงศ์ไปในที่สุด!
ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้ฝึกยุทธ์แห่งเสินโจว ต่างก็ไม่ได้คาดหวังเลยว่า การที่บรรพชนระดับเทวะของราชวงศ์ต้าชิงปรากฏตัว จะสามารถกอบกู้สถานการณ์ความพ่ายแพ้ของราชวงศ์ต้าชิงได้
มันหมดหนทางเยียวยาแล้ว!
ต้าชิงต้องล่มสลายอย่างแน่นอน!
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งเสินโจวล้วนเดือดพล่าน ตกตะลึงจนหาคำบรรยายไม่ได้
ทว่า เมื่อข่าวนี้แพร่สะพัดออกไปนอกเสินโจว เข้าสู่ดินแดนแว่นแคว้นและนครรัฐใหญ่น้อยต่างๆ
ทั่วทั้งใต้หล้าก็โกลาหล!
ผู้คนทั่วหล้า เมื่อได้ฟังก็ช็อกจนไร้สุ้มเสียง!
แต่ละคนรู้สึกหนังหัวถลก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว และร้องตะโกนว่าเป็นไปไม่ได้!
คิดให้หัวแตก ก็คิดไม่ออกว่ายอดอัจฉริยะวิถียุทธ์จะต้องวิปริตถึงระดับไหน ถึงสามารถใช้แค่ระดับมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์ ประจัญบานกับมหาปรมาจารย์นับร้อย สังหารมหาปรมาจารย์ไปถึงหกคน แล้วลอยนวลจากไปได้!
มหาปรมาจารย์เชียวนะ!
ในดินแดนแว่นแคว้นนครรัฐใหญ่น้อยนอกเสินโจว นั่นคือผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคเลยนะ!
มหาปรมาจารย์คนไหนๆ ก็ล้วนเป็นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในอาณาเขตของตน เป็นจอมเผด็จการอย่างแท้จริง!
จอมเผด็จการแบบนี้นับร้อยคน กลับเจาะเกราะไม่เข้า!
นี่มันเหนือจินตนาการขนาดไหนกัน!?
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งใต้หล้าล้วนหวาดผวา!