ตอนที่ 17 ความตกตะลึงของฮูหยินเฒ่าสวี

ตอนที่ 17 ความตกตะลึงของฮูหยินเฒ่าสวี

เมื่อสวีฮูหยินหันกลับไป ก็เห็นแม่สามีของตนเองกำลังค้ำไม้เท้า เดินเข้ามาในประตูด้วยท่าทางดุดัน

“ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงกลับมาแล้วเล่า”

ใบหน้าของฮูหยินเฒ่าสวีเต็มไปด้วยความโกรธและความกังวล นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้าวและดังว่า

“ข้าเพิ่งจากไปได้เพียงสองวัน เจ้าก็มาหาเรื่องหลานชายของข้า หากข้าจากไปนานกว่านี้อีกไม่กี่วัน หลานชายของข้าไม่ถูกเจ้าตีตายไปแล้วหรือ”

นางเคาะไม้เท้าเสียงดัง “ปัง ปัง ปัง”

“เหวินเอ๋อร์เล่า หลานชายคนโตของข้าเล่า หลานชายคนโตที่น่าสงสารของข้าเอย ถูกทำให้ตกใจจนหนีไปที่ใดอีกแล้ว

คราวก่อนที่ล้มจนขาเจ็บก็เพื่อหลบเจ้า เจ้ายังกล้ามาทำให้เขาตกใจอีก หากหลานชายคนโตของข้าเป็นอะไรไป ข้าไม่ละเว้นเจ้าแน่”

ฮูหยินเฒ่าสวีกล่าวด้วยความโกรธเต็มใบหน้า พลางค้ำไม้เท้าสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็วเข้าไปด้านใน

“หลานรักอย่ากลัว ย่ามาแล้ว”

สวีฮูหยินมองดูท่าทางของแม่สามี ในใจก็ทอดถอนหายใจออกมาอย่างเงียบๆ

ท่าทางเกเรของบุตรชายตนเองนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะแม่สามีของตนให้ความท้ายอย่างไม่มีขอบเขต

แต่เมื่อเห็นท่าทางโซเซของฮูหยินเฒ่าสวี ก็เกรงว่านางจะล้มลงไป หากเป็นเช่นนั้นตนเองจะต้องถูกสามีตำหนิ จึงรีบเข้าไปประคอง พลางกล่าวว่า

“ท่านแม่ ท่านอย่ารีบร้อน เหวินเอ๋อร์กำลังทบทวนบทเรียนอยู่ที่ห้องหนังสือ ข้าชื่นชมเขาแทบไม่ทัน จะตีเขาได้อย่างไร”

ฮูหยินเฒ่าสวีชะงักฝีเท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย

“อะไรนะ เจ้าพูดอีกรอบหนึ่ง ข้าหูไม่ค่อยดี.....”

สวีฮูหยินประคองแม่สามีของตน เอ่ยข้างหูอีกครั้งว่า

“เหวินเอ๋อร์ ตอนนี้มีความก้าวหน้าแล้ว เช้าวันนี้ก็ไปสถานศึกษาของตระกูล บ่ายก็ไปอีก พอกลับมา ก็มุ่งหน้าเข้าห้องหนังสือเพื่อทบทวนบทเรียนทันที”

น้ำเสียงของนางยังมีร่องรอยของการร้องไห้ รีบใช้ผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมแท้ปักลายดอกเหมยเช็ดน้ำตาที่หางตา

ในเวลานี้ มีเสียงเด็กหญิงที่เจือแววไร้เดียงสาเล็กน้อยดังขึ้นจากหน้าประตู

“ท่านย่า ท่านแม่ เหตุใดพวกท่านจึงมากันหมดเล่า”

ที่แท้เป็นคุณหนูรองสวี สวีหว่านหรูมาถึง วันนี้ที่สถานศึกษาของตระกูลเมื่อเห็นน้องชายร่วมอุทรของตน นางทั้งตกใจและดีใจ

เมื่อกลับมาถึงบ้านคิดว่าน้องชายจะยอมเรียนหนังสือเสียที จึงรีบหาพู่กันและจานฝนหมึกที่หาได้ยากมามอบให้

ไม่คิดว่าจะได้พบมารดาและท่านย่าที่นี่

“หรูเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงมา” สวีฮูหยินเอ่ยถาม

คุณหนูรองสวีรีบทำความเคารพแล้วตอบว่า

“วันนี้ลูกเห็นน้องชายที่สถานศึกษาของตระกูล ท่านอาจารย์หวังยังเอ่ยปากชมเขา ลูกดีใจแทนน้องชาย จึงคิดจะนำหมึกฮุยและพู่กันหูมามอบให้น้องชาย”

หญิงเฒ่าเพิ่งได้ยินสิ่งที่สะใภ้พูด ก็ยังมีความรู้สึกเลื่อนลอยและไม่เชื่ออยู่บ้าง คราวนี้หลานสาวพูดเช่นนี้ด้วย ทั้งยังบอกว่าหลานชายของตนได้รับคำชมจากท่านอาจารย์หวัง

“ท่านอาจารย์หวัง หรือก็คือท่านอาจารย์หวังเหรินซิน ผู้ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือว่า ‘อักษรวิจิตรเลิศภพจบแดน บทกวีใหม่ใต้หล้าแซ่ซ้อง’ ท่านนั้นหรือ”

“เรียนท่านย่า ใช่แล้ว วันนี้น้องชายเรียนกับท่านอาจารย์หวังพอดี”

“ท่านอาจารย์หวังเที่ยงธรรมและไม่ประจบสอพลอที่สุด เขายกย่องชมเชยเหวินเอ๋อร์จริงหรือ”

ใบหน้าของคุณหนูรองสวีเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เรียนท่านย่า ใช่แล้ว หว่านหรูได้ยินอาจารย์ชมตัวน้องชายกับตา ‘ศิลาหยาบในวันวานกลายเป็นหยกในวันนี้ ความเพียรศึกษาในวันนี้เปลี่ยนเป็นรูปโฉมใหม่’”

“ศิลาหยาบกลายเป็นหยก ดี ดี ดี” ฮูหยินเฒ่าสวีกล่าวคำว่าดีติดต่อกันหลายครั้ง ดวงตาก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมา

คุณหนูรองสวีกล่าวต่อไปว่า “ลูกได้ยินมาว่า การเปลี่ยนแปลงของน้องชาย ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้เด็กรับใช้ข้างกายคนหนึ่ง”

สวีฮูหยินได้ยินท่านอาจารย์หวังชมเชยบุตรชาย ก็ดีใจจนเนื้อเต้น น้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง

นางเติบโตมาในหมู่บุรุษตั้งแต่เด็ก ชอบรำดาบจับทวน แต่กลับเป็นคนเจ้าน้ำตาที่สุด ไม่ว่าจะถูกตำหนิหรือตื้นตันใจ ก็ล้วนหลั่งน้ำตาได้ง่าย

เมื่อได้ยินบุตรสาวพูดถึงเด็กรับใช้ จึงกล่าวซ้ำๆ ว่า

“ใช่ ใช่ ใช่ เด็กรับใช้คนนี้เป็นบุตรชายของตระกูลเย่ในบ้าน หลังจากเขามาแล้ว เหวินเอ๋อร์ก็เปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ”

ฮูหยินเฒ่าสวีฟังแล้ว ยิ่งมีความตื่นเต้น เคาะไม้เท้าติดต่อกัน อยากจะพบหลานรักของตนในทันที

เมื่อคนทั้งสามเดินมาถึงหน้าห้องหนังสือ ผลักประตูออกเบาๆ ก็เห็นเพียงเงาร่างอ้วนท้วนที่คุ้นเคยนั่งอยู่ข้างโต๊ะริมหน้าต่าง คนผู้นั้นนั่งหลังตรง ในมือถือพู่กัน กำลังตวัดพู่กันเขียนอย่างรวดเร็วบนกระดาษเซวียน

คนผู้นี้ก็คือแก้วตาดวงใจของนายหญิงตระกูลสวีทั้งสองคน สวีปิ่งเหวินนั่นเอง

ฮูหยินเฒ่าสวีเห็นภาพนี้ ก็รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังฝันหวานอยู่

นางรักใคร่หลานชายของตนอย่างมืดบอด แต่มีผู้ใหญ่คนใดไม่หวังให้ลูกหลานของตนประสบความสำเร็จ นางปรารถนายิ่งกว่าผู้ใด ฝันถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ

การไปไหว้พระในคราวนี้นั้น ก็เพื่ออนาคตของบุตรหลานทั้งสิ้น

“พระโพธิสัตว์คุ้มครอง พระโพธิสัตว์คุ้มครอง”

คุณชายน้อยสวีตั้งใจฟังบทเรียนในช่วงบ่าย ทั้งยังตั้งใจไปถามคำศัพท์บางคำจากท่านอาจารย์ จะรอคอยข้อตกลงที่จะเขียนร่วมกับคุณชายน้อยเสิ่นในวันพรุ่งนี้ได้อย่างไร เมื่อกลับมาจึงให้เย่หมิงอยู่เป็นเพื่อนแล้วเริ่มเขียนทันที

ในใจของเขามั่นใจว่า เจ้าลิงเสิ่นตัวนั้นจะต้องแอบเขียนอยู่ที่บ้านอย่างแน่นอน

ทั้งสองคนในอดีตไม่ว่าจะเล่นอะไรก็ต้องดวลกันให้รู้ผลแพ้ชนะ คราวนี้การเขียนหนังสือก็คงเป็นเช่นเดียวกัน

ทว่าทั้งสองคนแบ่งหน้าที่กันไว้แล้ว คนหนึ่งเขียนส่วนหนึ่ง แล้วนำมารวมกัน ดังนั้นจึงไม่มีการเขียนซ้ำกันจนเสียเวลาเปล่า

เย่หมิงมีประสาทการรับฟังที่ว่องไวกว่าคุณชายน้อยสวี ได้ยินบทสนทนาในลานบ้านตั้งนานแล้ว เมื่อเห็นบุคคลสำคัญของตระกูลสวีหลายคนที่เขาจำเป็นต้องสร้างความประทับใจเดินเข้ามา จึงรีบทำความเคารพ

คุณชายน้อยสวีก็เห็นคนที่มา รีบวางพู่กันแล้ววิ่งไปหาฮูหยินเฒ่าสวีทันที

“ท่านย่า เหตุใดท่านจึงกลับมาแล้ว ไม่แจ้งให้หลานทราบจะได้ไปรับท่าน”

“หลานรักของย่าเอย” ฮูหยินเฒ่าสวีกอดศีรษะของคุณชายน้อยสวี รักใคร่อย่างที่สุด ดูซิว่าหลานของนางฉลาดและกตัญญูเพียงใด

“หลานรักของย่า เจ้ากำลังทบทวนบทเรียนอยู่หรือ”

“เรียนท่านย่า หลานกำลังเขียนหนังสืออยู่ขอรับ” คุณชายน้อยสวีรีบปกปิดสิ่งที่ตนเองเขียน

“ตอนนี้ยังให้พวกท่านดูไม่ได้ รอให้ข้ากับเจ้าลิงเสิ่นเขียนเสร็จแล้ว ค่อยให้ท่านย่าและท่านแม่ดู”

“เขียนหนังสือ เจ้าหรือ” สวีฮูหยินคิดว่าตนเองหูฝาด บุตรชายของตนเมื่อวานเพิ่งเขียนอักษร เช้าวันนี้ไปเรียน ตอนเย็นกลับบอกว่าจะเขียนหนังสือหรือ

การเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วเช่นนี้จะให้นางเชื่อได้อย่างไร

คุณชายน้อยสวีหันไปมองสวีฮูหยิน แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า

“ใช่ขอรับ ท่านแม่ ขข้ารับปากกับพี่หมิงไว้แล้วว่าจะเขียนหนังสือเล่มนี้ ท่านพ่อสอนข้าว่า คำพูดของสุภาพชนคำไหนคำนั้น

ท่านปู่ ท่านพ่อล้วนเป็นสุภาพชน เช่นนั้นข้าก็เป็นบุตรของสุภาพชน ย่อมไม่ผิดคำพูดต่อพี่หมิง”

ยังไม่รอให้นายหญิงสวีกล่าวสิ่งใด เขาก็หันไปมองฮูหยินเฒ่าสวีอีกครั้ง

“ท่านย่า ตอนนี้หลานนึกเสียใจแล้ว เสียใจที่ในอดีตไม่ได้ใช้ความเพียรพยายามให้มากกว่านี้” เขาเหลือบมองเย่หมิงแวบหนึ่ง รีบเก็บคำพูดที่เกือบจะหลุดปากออกมา แล้วกล่าวเปลี่ยนเรื่องว่า

“พี่หมิงบอกว่าเลื่อมใสในตัวข้าที่มีคุณสมบัติของจอหงวน ข้าต้องเป็นแบบอย่างที่ดี ต่อให้ฉลาดเฉลียวเพียงใดก็ไม่สามารถละเลยการเรียนได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไปสถานศึกษาของตระกูลทุกวัน หากมีวันใดที่ข้าเกียจคร้าน ท่านย่าห้ามตามใจข้า แต่ต้องเคี่ยวเข็ญข้า”

“ดี ดี ดี” ฮูหยินเฒ่าสวีกล่าวชมเชยติดต่อกัน “ย่าจะเคี่ยวเข็ญเจ้าอย่างดีแน่นอน”

นางได้ยินจากปากของหลานชายคำก็ “พี่หมิง” สองคำก็ “พี่หมิง” ประกอบกับคำพูดของแม่หนูรองและลูกสะใภ้ก่อนหน้านี้ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่า การเปลี่ยนแปลงของหลานชายนี้ย่อมไม่ขาดความดีความชอบของหมิงเอ๋อร์คนนี้แน่นอน

นางมองไปด้านข้าง เด็กชายที่น่ารักหมดจด หน้าตาหล่อเหลา กำลังก้มศีรษะลงเล็กน้อย ยืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบ

ใบหน้าของฮูหยินเฒ่าสวีเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เมตตา ยื่นมือไปกุมมือของเย่หมิง

“เด็กดี เจ้าก็คือหมิงเอ๋อร์ที่เหวินเอ๋อร์พูดถึงใช่หรือไม่”

“เป็นเด็กดีจริงๆ ไอหยา” นางกล่าวกับสวีฮูหยินเสิ่นหว่านอี๋ว่า

“หว่านอี๋ ข้าเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหวินเอ๋อร์จึงชอบเด็กคนนี้ ข้ามองดูก็ชอบยิ่งนัก กลิ่นอายตำราอบอวลไปทั้งตัวทีเดียว”

เย่หมิงถูกมือที่อบอุ่นของฮูหยินเฒ่าสวีกุมไว้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มเอียงอาย

“เรียนฮูหยินเฒ่า คุณชายคือดาวบุญมาจุติ ตัวข้าหากมีสิ่งใดที่คู่ควรให้ฮูหยินเฒ่าชมเชย ล้วนเป็นเพราะพึ่งใบบุญของคุณชายทั้งสิ้นขอรับ”

คำพูดประโยคนี้ทำให้ฮูหยินเฒ่าสวีและสวีฮูหยินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความจริงใจยิ่งขึ้น