ตอนที่ 26 ฉันสอนคุณได้นะ

ตอนที่ 26 ฉันสอนคุณได้นะ

ตอนนี้อารมณ์ของเยี่ยอวี่เฟยดีเป็นพิเศษจริงๆ โดยเฉพาะหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เธอก็จัดการส่งมอบไอเทมที่ค้างอยู่ในรายการแลกเปลี่ยนจนครบถ้วน

"แต้มสถานะอิสระ 2 แต้ม ระบบคะ ช่วยเพิ่มลงในค่าความคล่องตัว ทั้งหมดเลยค่ะ ฮิฮิ~ ฉันใกล้จะอัปเกรดเต็มขั้นแล้วนะเนี่ย ระบบคะ แสดงค่าสถานะส่วนบุคคลหน่อยค่ะ"

ชื่อ: เยี่ยอวี่เฟย

เพศ: หญิง

อายุ: 19 ปี

พรสวรรค์: โชคดีทวีคูณ

ร่างกาย: 10

พละกำลัง: 10

ความคล่องตัว: 8+2 (ตำแหน่งมนุษย์ที่วิ่งเร็วที่สุดในโลกเป็นของคุณแล้ว)

จิตวิญญาณ :

โชคลาภ: 9+2 (เพิ่มขึ้นชั่วคราวจากอันดับการจัดอันดับ)

เสน่ห์ :

ทักษะ: ไม่มี

ค่าความอิ่ม : 99 (ค่าสูงสุด 100 คุณกินอิ่มขนาดนี้ เคยเห็นใจกระเพาะบ้างไหม)

ตื้ด ตื้ด ตื้ด~ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากเพื่อนดังขึ้น

เผยเจิ้งเหอ: "เสี่ยวเยี่ย ของทั้งสองอย่างนี้คุณต้องการส่วนแบ่งเท่าไหร่ครับ?"

เยี่ยอวี่เฟยคิดครู่หนึ่ง หลังจากเธอให้แบบแปลนนี้ไปแล้ว เธอก็ไม่อยากจะเข้าไปก้าวก่ายอะไรเลย ตั้งใจจะเป็น

"หุ้นส่วนที่นอนกินแรง" อย่างเดียว ดังนั้นเธอจึงพูดตามที่คิดไว้ตอนแรก:

"ทั้งสองอย่างรวมกัน ขอส่วนแบ่ง 10% ได้ไหมคะ?"

"ทำไมมันน้อยขนาดนั้นล่ะ?!"

"ไม่น้อยแล้วค่ะ ถ้าพี่เผยตกลง เราก็เซ็นสัญญากันเลย เดี๋ยวฉันส่งแบบแปลนให้ หลังจากนั้นฉันก็แค่รอรับส่วนแบ่งสวยๆ อย่างเดียวแล้วนะ"

"คุณรอประเดี๋ยว"

หลังจากทิ้งคำพูดสามคำนั้นไว้ฝั่งตรงข้ามก็เงียบไป เยี่ยอวี่เฟยเลิกคิ้วขึ้น หรือเขาจะคิดว่าเธอขอส่วนแบ่งน้อยไปจริงๆ?

เขามีคุณธรรมสูงส่งขนาดนั้นเลยเหรอ? มีผลประโยชน์มาวางตรงหน้าแต่ไม่อยากเอาเปรียบ?

แต่สำหรับเธอมันไม่น้อยเลยนะ ที่สำคัญกว่านั้นคือเธอมีแบบแปลนที่เหมือนกันอยู่ ขอแค่คราวหน้าเธอเปิดได้แบบแปลนโรงงานผลิตและหุ่นยนต์อัจฉริยะอีก เธอก็สามารถแยกไปตั้งสายการผลิตเองได้

การที่จะให้เธอต้องมานั่งจดจ้องดูสถานะการผลิตในโรงงาน แล้วต้องคอยแขวนรายการแลกเปลี่ยนเอง

ครั้งสองครั้งมันก็ยังโอเคหรอก แต่ถ้าทำบ่อยๆ เข้า เธอต้องรำคาญแน่ๆ

อีกอย่าง เงินประเภทนี้ใช่ว่าจะหาได้อยู่คนเดียวเสียเมื่อไหร่

ในมือของลู่เหยียนก็มีแบบแปลนผลิตผ้าอนามัยยี่ห้อ 'หัวใจรัก' อยู่ใบหนึ่งไม่ใช่เหรอ?

และของใช้ทั่วไปสำหรับผู้หญิงแบบนี้ ราคาขายไม่มีทางตั้งไว้สูงเกินไปแน่นอน อย่างน้อยเธอก็เชื่อว่าทางฝั่ง

เผยเจิ้งเหอไม่มีทางตั้งราคาสูงเกินเหตุแน่ ไม่ว่ายังไง จะได้กำไรมากหรือน้อยเธอก็ไม่มีทางขาดทุนอยู่แล้ว

พรสวรรค์ของเธอเป็นเครื่องการันตีว่าเธอจะไม่ขาดแคลนของกินของใช้ในเกมส์นี้เด็ดขาด

เธอคือ "ลูกสาวสุดที่รักของระบบ" ที่แค่มีดวงอย่างเดียวก็ใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายแล้ว!

ดังนั้น อันดับหนึ่งของตารางจัดอันดับแพไม้ต้องรักษาไว้ให้ได้!

ในเมื่อเคยสัมผัสความสวยงามที่ได้จากค่าโชคลาภที่พุ่งกระฉูดมาแล้ว ใครจะอยากกลับไปมีแค่ดวงดีแบบธรรมดาล่ะจริงไหม

หลังจากดึงดันกับเผยเจิ้งเหออยู่พักใหญ่ ทั้งสองฝ่ายก็เซ็นสัญญาความร่วมมือจากการเจรจาที่เป็นมิตร โดยระบุในสัญญาว่าหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเปิดได้แบบแปลนผ้าอนามัยยี่ห้อผู้พิทักษ์เพิ่มเติมเอง สามารถแยกไปตั้งโรงงานผลิตเองได้โดยไม่ขึ้นกับสัญญานี้

เธอมอบแบบแปลนผลิตแผ่นแปะความร้อนและผ้าอนามัยให้เผยเจิ้งเหอไป ถือเป็นการจบเรื่องไปอีกหนึ่งอย่าง

เยี่ยอวี่เฟยส่งถุงมือบุรุษหนึ่งคู่กับเบียร์หนึ่งแพ็กให้เผยเจิ้งเหอเป็นซองแดง พร้อมข้อความ:

"ร่วมงานกันอย่างมีความสุขนะคะ "

อากาศข้างนอกเริ่มดีขึ้นแล้ว และเวลายังถือว่าเช้าอยู่ เยี่ยอวี่เฟยเปิดประตูออกมา รู้สึกว่าท้องฟ้าดูจะเป็น

สีครามสดใสกว่าเดิม แม้แต่อากาศก็ยังดูสดชื่นกว่าไม่กี่วันที่ผ่านมา

แน่นอนว่ามันอาจจะเป็นแค่ความรู้สึกส่วนตัวของเธอเองก็ได้

แต่เมื่อมองดูแพไม้ที่กว้างขวางขึ้นมากตรงหน้า บนใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นทันที

เธอมองสำรวจรอบๆ ยังดีที่ถังขยะรีไซเคิลขนาดใหญ่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคง

ตอนนี้มันตั้งอยู่ตรงจุดหักมุมจากส่วนที่นูนออกมาพอดี

เธอเดินไปตรงพื้นที่ว่างที่เพิ่มขึ้นมาใกล้กับถังขยะ แล้วจัดวางอุปกรณ์ลงไป

เธอมีกระถางปลูกผักขนาด ยาว 2 เมตร กว้าง 1 เมตร สูง 0.5 เมตร เยี่ยอวี่เฟยจัดวางเป็นคู่ๆ

ทิ้งทางเดินไว้ตรงกลางเพื่อให้สะดวกในการปลูกและรดน้ำในอนาคต

เดิมทีเธออยากจะวางลงไปให้หมดเลย แต่พอนึกขึ้นได้ว่าช่วงสองวันมานี้อุณหภูมิลดต่ำลง แถมยังเปิดหีบได้เสื้อขนเป็ดและชุดกันหนาวมาด้วย แสดงว่าอากาศต้องหนาวจัดแน่นอน อย่างน้อยในช่วงนี้คงไม่เหมาะกับการเพาะปลูกเท่าไหร่

ดังนั้นเธอจึงวางกระถางปลูกไว้ข้างนอกแค่ 8 ใบ หรือแบ่งเป็น 4 คู่

ด้วยผลของพรสวรรค์ จากเดิมที่ควรเปิดได้แค่ 3 ใบ สุดท้ายเธอก็ได้มาถึง 18 ใบ

เธอตั้งใจว่าเดี๋ยวจะวางไว้ในห้องสักใบหนึ่ง เพื่อทดสอบดูว่าในสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ภายในห้องจะสามารถปลูกอะไรขึ้นมาได้บ้าง แล้วก็วางไว้ที่ผนังด้านซ้ายและขวาของประตูบ้านไม้ฝั่งละใบ เอาไว้ปลูกดอกไม้

สิ่งที่ทำให้เยี่ยอวี่เฟยเบาใจคือ ของพวกนี้ขอแค่จัดวางลงบนแพไม้ มันจะยึดติดกับแพไม้ราวกับเติบโตออกมาจากตรงนั้นเลย มั่นคงมาก ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนลมพัดปลิวหรือโดนคลื่นซัดจนค่อยๆ ตกทะเลไปเอง

"ต่อไปก็เริ่มตกหีบสมบัติจากฝั่งนี้เลยละกัน"

เธอหยิบเบ็ดตกปลาออกจากกระเป๋าแล้วเหวี่ยงออกไป จากนั้นก็รอให้ของมาติดเบ็ด

ในระหว่างที่เธอตกปลา เผยเจิ้งเหอก็อัปเกรดแพไม้เป็นระดับ 5 เช่นกัน พื้นที่ 100 ตารางเมตรสำหรับวางโรงงานผลิตจึงมีที่ว่างเรียบร้อยแล้ว

การตกปลาที่ได้ของตลอดไม่มีคำว่ากินแห้ว ประสบการณ์แบบนี้ถ้าให้เหล่านักตกปลาในชาติก่อนมารู้เข้า คงได้อิจฉาจนตาแดงก่ำแน่นอน

ส่วนในตอนนี้ จะยังมีใครที่ชื่นชอบชีวิตที่มีแต่การตกปลาโดยไม่มีความบันเทิงอย่างอื่นเลยจริงๆ

หรือเปล่าก็ไม่รู้ได้

เมื่อเยี่ยอวี่เฟยเริ่มตกปลา เธอก็แทบไม่มีเวลาว่างไปสนใจสิ่งอื่นเลย

สำหรับเธอแล้ว เวลาที่มาพร้อมกับความปรีดาในการเก็บเกี่ยวช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน

พอรู้สึกตัวอีกที ดวงอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก การเพิ่มค่าร่างกายและพละกำลังทำให้เธอ

ตกปลาติดต่อกันนานขนาดนี้แต่ร่างกายกลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลย ทว่าความล้าทางจิตใจนั้นยังมีอยู่บ้าง

"ช่างเป็นวันที่วิเศษและน่าสนใจจริงๆ เลยนะ"

หากให้คนอื่นมาได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยอวี่เฟย คงได้อิจฉาจนหน้ามืดตามัวกันเป็นแถบๆ

ก็นะ... ใช่ว่าทุกคนจะมีดวงดีแบบเธอเสียเมื่อไหร่

เยี่ยอวี่เฟยสามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า ในเขต 101 นี้ ไม่มีใครจะมีค่าโชคลาภสูงไปกว่าเธออีกแล้ว!

ตื้ด ตื้ด ตื้ด~

ซือโหย่วหลี่: "เสี่ยวเยี่ย คุณพอจะมีเม็ดยาห้ามเลือดหรือผ้าพันแผลไหมครับ? ครั้งนี้ผมไม่ได้หีบเหล็กเลย

แต่เปิดได้ไข่มุกมา คุณพอจะรับไข่มุกแลกกับของพวกนี้ได้ไหม?"

เยี่ยอวี่เฟย: "ได้ค่ะพี่ซือ วันหลังพี่ต้องระวังตัวหน่อยนะคะ อย่าบาดเจ็บบ่อยๆ นะคะ"

ซือโหย่วหลี่: "ขอบคุณครับ (ส่งซองแดง)"

เยี่ยอวี่เฟยไม่รอช้า นอกจากผ้าพันแผลแล้ว เธอยังให้ยาห้ามเลือดไปอีกหนึ่งเม็ดด้วย สำหรับคนที่คุยกันรู้เรื่องและนิสัยดีที่หาได้ยาก เยี่ยอวี่เฟยก็ไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไป

เธอหยิบไข่มุกออกจากซองแดง เป็นไข่มุกที่กลมเกลี้ยงและเงางามขนาดเท่าหัวแม่มือ มีทั้งหมด 8 เม็ด

บางทีในอนาคตถ้ามีอาชีพช่างทำเครื่องประดับปรากฏขึ้นมา เธออาจจะเอามาทำเป็นเครื่องประดับมุกใส่เองก็ได้

เอ๊ะ... แล้วพวกปะการังที่เธอแงะมาจากใต้ทะเลตั้งเยอะแยะล่ะเนี่ย ลืมไปเสียสนิทเลย

ร่างกายไม่เหนื่อยและก็ไม่หิว ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการมากกว่าคือการฝึกฝนร่างกาย ทางที่ดีถ้ามีใครสักคนสอนทักษะการต่อสู้ให้เธอก็คงจะดี

เธอเปิดแชทกลุ่มขึ้นมา ข้อความในนั้นนานๆ ทีจะน้อยกว่า 99+

เยี่ยอวี่เฟย: "รบกวนทุกคนหน่อยค่ะ มีใครรู้จักครูฝึกการต่อสู้เก่งๆ แนะนำไหมคะ?"

หวังเว่ย: "ท่านเจ้าของกลุ่ม ผมรู้จักนักพรตคนหนึ่งที่มีวิชาอาคม ไม่รู้ว่าวิชาการต่อสู้ที่เขาใช้จะเป็นแบบที่คุณต้องการหรือเปล่านะครับ"

เผยเจิ้งเหอ: "ผมสอนคุณได้นะ"

เยี่ยอวี่เฟย: "ขอบคุณค่ะพี่เผย แต่เวลาของพี่มีค่ามาก ฉันคิดว่าเอาทรัพยากรไปจ้างคนที่มีเวลาว่างเยอะๆ

มาสอนน่าจะเหมาะกว่า พี่หวังคะ รบกวนพี่แนะนำท่านนักพรตคนนั้นให้ฉันหน่อยค่ะ ขอบคุณค่ะ"

หวังเว่ยที่มองข้อความในกลุ่มถึงกับหน้าถอดสี นี่เขาทำตัวกระตือรือร้นเกินไปหรือเปล่านะ เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของกลุ่มกับพี่ใหญ่มันไม่ธรรมดา แถมคนที่เขาพูดถึงยังเป็นนักพรตหนุ่มรูปงามเสียด้วย... นี่พี่ใหญ่เขาจะไม่มาเชือดเขาใช่ไหมเนี่ย?

เยี่ยอวี่เฟย: "พี่หวังคะ?"

หวังเว่ย: "ได้ครับ รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมลองไปคุยกับเขาก่อน"

จบตอนที่ 26