ตอนที่ 7 อะไรๆ ก็ขาดแคลนไปหมดใช่ไหม

ตอนที่ 7 อะไรๆ ก็ขาดแคลนไปหมดใช่ไหม

เยี่ยอวี่เฟยรีบลงมือสาวเบ็ดตกปลาขึ้นมาทันที โดยไม่ได้สนใจเลยว่าซือโหย่วหลี่จะตอบข้อความกลับมาแล้วหรือยัง

สิ่งที่ตกขึ้นมาได้คืออสรพิษทะเลตัวหนึ่ง ซึ่งเกือบจะทำให้เยี่ยอวี่เฟยหัวใจควายล้มด้วยความตกใจ เพราะเธอเกลียดและกลัวสิ่งมีชีวิตจำพวกงูที่สุด

ทันทีที่ระบบแจ้งเตือนว่าสามารถแยกชิ้นส่วนได้ เธอก็รีบกดเลือกแยกชิ้นส่วนมันทันที ส่วนเนื้อของมันค่อยเก็บไว้เอาไปแลกเปลี่ยนเสบียงกับคนอื่นทีหลัง

หลังจากเหวี่ยงเบ็ดตกปลาออกไปอีกรอบ เยี่ยอวี่เฟยถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าซือโหย่วหลี่ผ่านการอนุมัติเป็นเพื่อนกับเธอตั้งนานแล้ว แถมยังตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: "ผมแลกครับ กรุณารับอั่งเปาด้วย"

"คุณหนูเยี่ย อยู่ไหมครับ? รบกวนแลกให้ผมที"

ตัวเธอยังไม่ได้แพ็กของส่งไปให้เลยด้วยซ้ำ แต่ซือโหย่วหลี่กลับไม่กลัวเลยว่าจะถูกเธอโกง เยี่ยอวี่เฟยคิดในใจพลางกดรับอั่งเปาอย่างรวดเร็ว กล่องสมบัติเหล็กใบใหม่เอี่ยมที่ยังไม่เคยถูกเปิดก็ร่วงลงมาตรงหน้าเธอทันที

เธอไม่ได้คิดจะตระบัดสัตย์อยู่แล้ว จึงส่งผ้าพันแผลเปลี่ยนผ่านระบบไปให้เขาโดยตรง

จากนั้นก็ถามกลับไปด้วยความใคร่รู้เล็กๆ: "ไม่กลัวฉันโกงคุณเหรอ? ถึงได้กดส่งมาให้ตรงๆ แบบนี้"

ทางฝั่งนั้นก็กดรับอั่งเปาเร็วไม่แพ้กัน ผ่านไปครู่หนึ่งซือโหย่วหลี่ก็ตอบกลับมา: "ขอบคุณครับคุณหนูเยี่ย เมื่อก่อนผมเคยเจอคุณที่ห้องทำงานของประธานเยี่ยครับ ผมยอมรับและเชื่อมั่นในสายตาการมองคนของตัวเอง"

เยี่ยอวี่เฟย: "..."

พับผ่าสิ ที่แท้ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นพนักงานในบริษัทของพี่ชายนี่เอง?

"สายตาดีไม่เบา"

อีกด้านหนึ่ง ซือโหย่วหลี่มองดูเท้าซ้ายของตัวเองที่ถูกพันจนแน่นหนาด้วยผ้าพันแผล เมื่อเห็นข้อความเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ในบรรดาคนที่ต้องการแลกเปลี่ยนมากมาย ที่เขาเลือกเยี่ยอวี่เฟยก็เพราะเคยพบเธอมาก่อน และรู้ว่าเธอยังเป็นเพียงนักศึกษาที่ใสซื่อบริสุทธิ์และยังไม่ประสีประสาต่อโลก ยิ่งไปกว่านั้นเกมเอาชีวิตรอดนี้เพิ่งจะเริ่มต้นได้เพียงสองวัน ต่อให้คนเราจะเปลี่ยนไป ก็ไม่มีทางเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนั้น เมื่อเทียบกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักเลยสักนิด แล้วมีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่เชื่อในการตัดสินใจของตัวเองล่ะ

เขามองดูขาที่บาดเจ็บของตัวเอง ในใจคิดว่าไม่รู้เหมือนกันว่าดันเจี้ยนทดสอบนั้นจะเป็นแบบไหน หวังว่ามันจะราบรื่นสงบเรียบร้อยหน่อย ไม่อย่างนั้นเขาโคตรกลัวว่าตัวเองจะจบเห่ตายอยู่ข้างในนี้ แล้วอีกสองเดือนข้างหน้าพ่อแม่กับลูกๆ ของเขาที่จะเข้ามาในกลุ่มที่สองจะทำอย่างไรดี?

แต่ทำไมภรรยาถึงไม่ได้อยู่เขตเดียวกับเขากันนะ?

ไม่อย่างนั้น ข้อความที่เขาปักหมุดไว้ก่อนหน้านี้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าภรรยาจะไม่เห็นมัน

เยี่ยอวี่เฟยมองดูกล่องสมบัติเหล็กพลางถูมือไปมา หลังจากท่องคาถาพึมพำออกมารัวๆ ชุดหนึ่งเธอก็เปิดมันออกทันที

【ต้นพุทราจีน × 1, แม่ไก่ × 1, ไข่ไก่ × 10, เกลือ 100 กรัม × 1】

เมื่อแยกชิ้นส่วนกล่องสมบัติเหล็ก เธอยังได้รับแท่งเหล็ก × 2

"บ้าน่า หรือว่าฉันจะท่องคาถาไม่ถูกกันนะ?" เยี่ยอวี่เฟยมองดูของที่เปิดได้ แต่อันที่จริงมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ร่างกายของมนุษย์เราจำเป็นต้องได้รับโซเดียม หากขาดเกลือเป็นเวลานานคงไม่ดีแน่ เธอเก็บของเหล่านั้นด้วยความเบิกบานใจและตกปลาต่อไป

"จะว่าไป ทุกคนก็ไม่น่าจะขาดแคลนอาหารกันหรอกมั้ง เพราะแค่ตกปลาส่งๆ ก็ได้ปลาขึ้นมาแล้ว อย่างมากที่สุดก็แค่กินปลาดิบแบบซาซิมิเอา หลังจากผ่านกระบวนการคัดสรรของระบบแล้วก็การันตีว่าไร้สารปนเปื้อน แน่นอนว่าต้องไม่มีพวกพยาธิด้วย ไว้เดี๋ยวฉันลองแบ่งออกมาชิมสักชิ้นดีไหมนะ?" พอต้องอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน เยี่ยอวี่เฟยก็เริ่มเคยชินกับการบ่นพึมพำกับตัวเองไปซะแล้ว

[ช่วยด้วย! ฉันกำลังจะโดนพายุฝนกระหน่ำตีจนตายอยู่แล้ว ทำไมฝนห่าใหญ่ขนาดนี้ถึงตกไม่ยอมหยุดยอมหย่อนเลยล่ะ ใครก็ได้ช่วยบริจาคหมวกหรือร่มให้ฉันทีเถอะ ┭┮﹏┭┮ ขอร้องล่ะ]

[โชคดีจังที่ฉันเปิดได้พิมพ์เขียวศาลาแปดเหลี่ยม ตอนนี้นั่งอยู่ในศาลาถึงจะมีละอองฝนสาดเข้ามาบ้างแต่ก็ดีขึ้นเยอะ แถมยังตกปลาต่อได้ด้วย]

[คนข้างบนช่วยทำตัวให้เหมือนมนุษย์มนาหน่อยเถอะ ฉันต้องเอากล่องไม้มาเทินไว้บนหัวแทนร่มเนี่ย หัวจะหลุดหนักจะตายอยู่แล้ว]

[ทุกคน... นี่มันยังอยู่ในช่วงเวลาคุ้มครองเด็กใหม่อยู่นะ คิดเผื่อไว้ด้วยเถอะว่าถ้าหมดช่วงคุ้มครองแล้วจะใช้ชีวิตรอดกันยังไง]

[สิ้นหวังชะมัด ฉันยอมไปตายซะดีกว่า ขอลาไปตายก่อนนะ]

[หมิงเสี่ยวเสี่ยว: อดทนฝ่าฟันกันไปก่อนเถอะค่ะ พอถึงเวลาสองทุ่มคืนนี้ก็จะมีกิจกรรมดันเจี้ยนทดสอบแล้วไม่ใช่เหรอ? ที่นั่นไม่แน่ว่าอาจจะมีของดีๆ ก็ได้นะ]

[เสี่ยวเสี่ยวช่างเป็นคนสวยที่จิตใจดีงามจริงๆ เลย]

เป็นเพราะเธอคอยจับตาดูช่องแชทส่วนกลางอยู่ตลอด ดังนั้นคำพูดของ หมิงเสี่ยวเสี่ยว เยี่ยอวี่เฟยย่อมเห็นมันอย่างชัดเจน แล้วมันก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดชะมัด ยัยนี่ได้ทีทำเป็นเสนอหน้าทำตัวเป็นคนดีอีกแล้ว

ใครเป็นคนผลักเธอตกหน้าผากันแน่?

แล้วทำไมเธอถึงทะลุมิติเข้ามาในหนังสือที่เคยอ่าน?

คำถามพวกนี้เยี่ยอวี่เฟยคิดเอาไว้ตั้งนานแล้วว่ารอให้เธอเคลียร์เกมนี้ได้สำเร็จค่อยไปสะสางบัญชีแค้น การเคลียร์เกมน่ะมันต้องมีรางวัลให้อยู่แล้ว ถึงแม้ในหนังสือเธอจะยังอ่านไม่ถึงตอนจบ แต่ระบบในตอนหลังระบุไว้ชัดเจนว่าผู้ที่เคลียร์เกมได้จะสามารถทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้

สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ก็คือ... ทำตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้น!

"แข็งแกร่งขึ้น... เริ่มต้นจากการตกกล่องสมบัติ!"

เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็น เยี่ยอวี่เฟยก็รีบเก็บกล่องไม้ใต้ก้นและเบ็ดตกปลาเข้ากระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว เธอดึงเสื้อกันฝนบนร่างกายให้กระชับ จากนั้นก็พุ่งตัวออกจากเพิงพักหลบฝน เลี้ยวโค้งแล้วผลักประตูเดินเข้าบ้านไป การเคลื่อนไหวทั้งหมดช่างลื่นไหลไร้รอยต่อในอึดใจเดียว ปิดประตู ถอดเสื้อกันฝนวางไว้ข้างประตู จากนั้นก็เริ่มจัดระเบียบเสบียงของวันนี้

ตอนนี้ไม้ทั้งหมดที่เธอมีคือ 119 ชิ้น ซึ่งยังห่างไกลจากจำนวน 500 ชิ้นที่จำเป็นต้องใช้ในการอัปเกรดแพไม้เป็นระดับ 4 อยู่มาก

อย่างไรก็ตาม กล่องสมบัติรวมทั้งหมดที่เธอได้รับในวันนี้มีถึง 12+1 กล่อง เกรงว่าคนธรรมดาทั่วไปคงไม่มีทางดวงดีขนาดนี้แน่

ถึงแม้ว่าในช่วงสองชั่วโมงให้หลังจะตกได้กล่องสมบัติไม้มาแค่กล่องเดียว แต่พวกสิ่งมีชีวิตในทะเลกลับมีจำนวนไม่น้อยเลย

เปิดกล่องสมบัติได้รับ

 【ห่านย่าง × 1, น้ำตาลทรายขาว 100 กรัม × 2, ชุดภาชนะรับประทานอาหารทำจากไม้หนึ่งชุด × 1】

นอกจากนี้ยังตกสิ่งมีชีวิตในทะเลอื่นๆ ได้อีกบางส่วน ซึ่งก็นำมาแยกชิ้นส่วนเป็นของกินได้ตั้งหลายอย่าง

เธอเดินมาที่โต๊ะทำงาน นำเอาพิมพ์เขียวทั้งหมดออกมา และพบว่าพิมพ์เขียวการทำคบเพลิงกับสูตรการปรุงยาเม็ดบำรุงเลือดสามารถบันทึกเข้าระบบได้ ในเมื่อเป็นอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดมาก กดบันทึกเข้าสู่ระบบโดยตรงทันที

ส่วนพิมพ์เขียวเตาผิงที่ไม่สามารถบันทึกเข้าเครื่องได้ ต้องการวัตถุดิบ: หิน × 15/30, แท่งเหล็ก × 46/20, ไม้ × 119/10, ทองแดง × 2/2

พิมพ์เขียวโซฟาแบบง่าย ต้องการวัตถุดิบ: ไม้ × 119/30, แท่งเหล็ก × 46/12, นุ่น/ฝ้าย × 25/30

พิมพ์เขียวขยายความจุของกระเป๋าเป้ × 10 ช่อง: ม้วนผ้า × 2/2, หินมิติ 0/1

เยี่ยอวี่เฟยมองดูสิ่งของที่จำเป็นต้องใช้แล้วก็ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

วัตถุดิบนี่มันจะไม่มีทางครบพร้อมในคราวเดียวเลยใช่ไหม?

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ฮึ่ม ไม่เป็นไร หรอกน่า เสบียงของเธอมีตั้งเยอะแยะ ท้ายที่สุดย่อมต้องหาแลกมาจนครบได้อยู่ดี

"ระบบ การทำยาเม็ดบำรุงเลือดต้องใช้อะไรบ้าง?"

โต๊ะทำงานแสดงผลอย่างรวดเร็ว: ยาเม็ดบำรุงเลือด × 1, จำเป็นต้องใช้ พุทราจีน × 15, ไป๋เส่า (โบตั๋นขาว) × 2 กรัม, วัตถุดิบไม่เพียงพอ ไม่สามารถผลิตได้

เยี่ยอวี่เฟยรู้สึกว่าตัวเองเริ่มที่จะอารมณ์ฉุนเฉียวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

"การทำคบเพลิงต้องใช้อะไรบ้าง?"

โต๊ะทำงานแสดงผล: คบเพลิง × 1, จำเป็นต้องใช้ ไม้ × 2, ไขมันสัตว์ × 1, คบเพลิงหนึ่งเล่มสามารถจุดให้ความสว่างได้นาน 8 ชั่วโมง

มาถึงตอนนี้เยี่ยอวี่เฟยโดนความหงุดหงิดเข้าตาจนขำพรืดออกมา

อะไรๆ ก็ขาดแคลนไปหมดจนทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างใช่ไหมล่ะ?!

[เยี่ยอวี่เฟย: รับจ้างช่วยผลิตยาเม็ดบำรุงเลือดค่ะ ยาเม็ดบำรุงเลือดหนึ่งเม็ดต้องการวัตถุดิบส่งมาให้ฉันเป็น พุทราจีน × 30, ไป๋เส่า × 4 กรัม เป็นการแลกเปลี่ยนด้วยความเชื่อใจ นอกจากนี้สามารถใช้ของกิน, น้ำแร่, ขวานเหล็กระดับเริ่มต้น เพื่อแลกเปลี่ยนวัตถุดิบจำพวก ไม้, หิน, ไขมันสัตว์, หินมิติ, แท่งเหล็ก, ทองแดง, คริสตัล และอื่นๆ ได้ค่ะ]

เธอเพิ่งจะส่งข้อความนี้ออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความของระบบก็เริ่มดังขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย

ติ๊งต่อง~

ระบบแจ้งเตือน: 【คุณได้รับอั่งเปา 1 ซอง】

เยี่ยอวี่เฟยเปิดออกดู เป็นข้อความที่เผ่ยเจิ้งเหอส่งมา: "ขอบคุณนะน้องสาวสำหรับรองเท้าที่ส่งมาให้ ใส่ได้พอดีเป๊ะเลย รบกวนตรวจสอบอั่งเปาด้วยครับ"

เมื่อเปิดออกดู ปรากฏว่ามันคือรองเท้าบูทมาร์ตินสำหรับผู้หญิงคู่หนึ่ง

"ขอบคุณค่ะพี่เผ่ย ฉันชอบมากเลยค่ะ สวยมากๆ" แม้ว่ามันจะดูไม่ค่อยเข้าชุดกับชุดกีฬาที่เธอใส่อยู่เท่าไหร่นัก แต่มันก็ยังดีกว่าการต้องทนใส่รองเท้าผ้าใบของตัวเองที่เปียกโชกจากพายุฝนต่อไปเยอะ

เผ่ยเจิ้งเหอ: "แล้วระบบฟังก์ชันการจัดทีมลงดันเจี้ยนมันอยู่ตรงไหนเหรอ? พี่เห็นแต่หน้าต่างดันเจี้ยนที่เป็นสีเทาๆ อยู่เลย"

จบตอนที่ 7