ตอนที่ 6 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่!

ตอนที่ 6 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่!

ในขณะที่เยี่ยอวี่เฟยกำลังพยายามออกแรงลากหีบสมบัติ พายุฝนก็ตกลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงซัดสาดดังสนั่นพร้อมกับฝนที่เทลงมาราวกับฟ้ารั่ว มันไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

ถึงแม้จะเปียกปอนจนกลายเป็นลูกหมาตกน้ำไปแล้ว แต่มีหรือที่เยี่ยอวี่เฟยจะยอมปล่อยหีบสมบัติที่อยู่ในมือไป ต่อให้ทัศนียภาพตรงหน้าจะพร่ามัวจนมองไม่เห็นอะไร แต่มือที่กำเบ็ดตกปลาไว้ก็ไม่เคยคลายออกเลยสักนิด

รสชาติของการถูกพายุฝนกระหน่ำตีลงบนร่างกายนั้นไม่ใช่เรื่องน่ารื่นรมย์เลย แต่หีบสมบัติที่ได้มาแล้วจะทิ้งไปได้ยังไงกันล่ะ

เยี่ยอวี่เฟยเค้นแรงทั้งหมดที่มีดึงเบ็ดตกปลาอย่างสุดชีวิต จนสุดท้ายก็ได้ยินเสียง โครม!

หีบใบหนึ่งกระแทกลงบนแพไม้ ส่วนเยี่ยอวี่เฟยเองก็เสียหลักเซไปสองสามก้าวแล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

ฝนตกหนักมากจนมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเกินกว่าครึ่งเมตร สิ่งที่สะท้อนเข้าสู่โสตประสาทและสายตามีเพียงม่านฝนและเสียงฝนเท่านั้น เธอเก็บเบ็ดตกปลาและหีบสมบัติเข้ากระเป๋า

เยี่ยอวี่เฟยคิดว่าในเมื่อตัวเปียกจนไม่รู้จะเปียกยังไงแล้ว ก็ถือโอกาสนี้อาบน้ำไปเลยแล้วกัน

พอกลับเข้ามาในกระท่อมไม้ในสภาพเปลือยเปล่า เยี่ยอวี่เฟยถึงรู้สึกว่าตัวเองค่อยๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เธอรู้สึกว่าพายุฝนเมื่อครู่ช่วยชะล้างทั้งเสื้อผ้าและตัวเธอจนสะอาดเอี่ยมอ่องไปเลย

เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มถูกตากไว้ที่ปลายเตียงไม้ ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะในบ้านว่างเปล่า นอกจากตรงนี้ก็ไม่มีที่ให้ตากแล้ว

ส่วนตัวเธอที่กำลังล่อนจ้อนอยู่นั้น... หึๆ ในโลกที่มีเธออยู่คนเดียวแบบนี้ ถ้าเธอไม่พูด ใครจะไปรู้ล่ะ

หลังจากสะบัดผมยาวที่เปียกชุ่ม เยี่ยอวี่เฟยก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในกระเป๋ามีผ้าพับอยู่ จึงหยิบผ้าออกมาหนึ่งพับแล้วพันรอบตัวไว้

"มาเลย! ตอนนี้คือช่วงเวลาแห่งความสุขในการเปิดหีบของฉันแล้ว มาดูซิว่าคนดวงดีสุดๆ อย่างฉันจะเปิดได้อะไรออกมาบ้าง"

เธอนำหีบออกมาจากกระเป๋า เยี่ยอวี่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางร่ายคาถาพึมพำ: "ฟ้าดินศักดิ์สิทธิ์ สรรพสิ่งเป็นใจ! เปิด!"

【ได้รับแบบแปลนการผลิตคบไฟ ×1, น้ำแร่ ×3, บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ×2, ไม้ ×10】

"เย้! เปิดกล่องแรกก็เฮงเลย ลุยต่อ!"

【ไม้ ×20, ก้อนเหล็ก ×8, คริสตัล ×1, ก้อนทองแดง ×2】

【ชุดชั้นในกันหนาว ×1, ผ้าพันแผล ×1, น้ำแร่ ×2, ข้าวสารหนัก 5 ชั่ง ×1】

【กันสาดฝน ×1, ไม้ ×35, หิน ×5】

【แบบแปลนเตาผิง ×1, สไปรท์ ×2, เกี๊ยว ×8, ไม้ ×12, ยาห้ามเลือด ×2】

【นุ่น ×20, เสื้อนวมกันหนาว ×1, รองเท้ากีฬาผู้ชาย ×1, หมอนหลับสบาย ×1】

【แบบแปลนโซฟาอย่างง่าย ×1, ดาบยาว 2 เมตร ×1, หิน ×10】

【ไม้ ×34, หญ้าห้ามเลือด ×6, ยาเสริมสร้างร่างกายระดับต้น ×1, น้ำแร่ ×2】

【ชุดกีฬาผู้หญิง ×1, กรรไกร ×1, กระทะเหล็กใบใหญ่ ×1, เสื้อกันฝน ×1】

【บัตรสร้างกลุ่มแชทขนาดเล็ก ×1, ผ้าพันแผล ×3, เศษชิ้นส่วนดันเจี้ยน 1 ×2, หมั่นโถว ×3】

"ฮ่าๆๆๆ... ฉันบอกแล้วว่าเปิดรวดเดียวสิบใบต้องได้ของดีแน่ๆ วันนี้มันช่างเป็นวันดีจริงๆ นึกอะไรก็ได้สมใจปรารถนา..."

เธอจัดการแยกชิ้นส่วนหีบไม้ทั้งสิบใบจนกลายเป็นไม้ ทำให้ได้รับไม้เพิ่มมาอีก 30 ท่อน

ตรงหน้าเหลือหีบเหล็กอีกเพียงใบเดียว เยี่ยอวี่เฟยถูมือไปมาพลางพ่น "ไอเทพ" (เป่ามนต์) ใส่ แล้วเปิดออก

【สูตรผลิตยาเติมเลือด ×1, น้ำยาปลูกผม ×1, มีดสั้น ×1, ไม้ ×50, แบบแปลนขยายกระเป๋า ×10 จำนวน 1 ชุด】

"โอ๊ยตายแล้วๆ ฉันต้องรวยแน่ๆ จะมีใครเก่งไปกว่าฉันอีกไหมเนี่ย!"

ข้าวของกองพะเนินตรงหน้าแทบจะเบียดกระท่อมหลังเล็กจนไม่มีที่ว่าง

เธอจัดการสวมชุดชั้นในกันหนาวแล้วทับด้วยชุดกีฬา ทันใดนั้นก็รู้สึกอุ่นซ่านไปทั้งตัว แถมยังรู้สึกร้อนนิดๆ ด้วยซ้ำ

เสียดายอย่างเดียวที่รองเท้าดันเป็นของผู้ชาย

น่าแค้นใจนัก จริงๆ เธอก็ไม่เกี่ยงหรอกนะว่าจะใส่ของบุรุษ ขอแค่ไซส์มันพอดีก็พอ

แต่ระบบมันดันกวนประสาท พอเยี่ยอวี่เฟยจะหยิบมาสวม ระบบก็แจ้งเตือนว่า:

【นี่คือรองเท้ากีฬาผู้ชาย โปรดให้เกียรติความเป็นสตรีของตัวเองด้วยจ๊ะ】

โปรดให้เกียรติ? เยี่ยอวี่เฟยแทบจะหลุดขำด้วยความโมโห แกเป็นแค่เกมส์เอาชีวิตรอด จะมาวุ่นวายอะไรกับเรื่องการแต่งกายของคนอื่นห๊ะ?!

ดังนั้นเธอจึงจัดการแพ็กรองเท้าคู่นี้ส่งเป็นซองแดงไปให้เผยเจิ้งเหอซะเลย คืนนี้จะมีดันเจี้ยนแล้ว เธอถือซะว่าเป็นการลงทุนล่วงหน้า และเหตุผลหลักคือจะได้ไม่ต้องเห็นมันให้รกสายตา!

ทางด้านเผยเจิ้งเหอที่กำลังเอาเปลือกปูยักษ์วางไว้บนหัวเพื่อกันฝนพลางตกหีบสมบัติอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้รับแจ้งเตือนซองแดง เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับอย่างเป็นธรรมชาติ: "น้องสาว คราวนี้ขาดเหลืออะไรครับ?"

"ไม่ขาดค่ะ ให้พี่เผยฟรีๆ"

เผยเจิ้งเหอได้ยินเสียงข้อความเสียงของเธอก็สัมผัสได้ถึง "รังสีอำมหิต" (ความขุ่นเคือง) ที่แผ่ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เขาคิดว่ารอให้หมดเวลาตกหีบแล้วกลับไปที่เรือนไม้ก่อนค่อยเปิดดู ถึงตอนนั้นค่อยส่งของที่เหมาะสมกลับไปตอบแทน เขาไม่ใช่คนที่ชอบเอาเปรียบใคร ยิ่งเป็นน้องสาวของสหายยิ่งไม่มีทาง

เยี่ยอวี่เฟยหันไปมอง "กันสาดฝน" ในกระเป๋า คาดว่ามันน่าจะใหญ่พอสมควร ไม่อย่างนั้นมันคงปรากฏออกมาในบ้านโดยตรงไปแล้ว ตอนนี้เธอสามารถเลือกตำแหน่งติดตั้งกันสาดได้เลย แบบนี้เธอจะได้ออกไปตกหีบต่อได้ ตอนนี้ยังไม่สี่โมงเย็น อย่างน้อยก็น่าจะตกได้อีกสักสองชั่วโมง ในสองชั่วโมงนี้จะได้หีบอีกตั้งกี่ใบกันนะ

"ระบบ เปิดหน้าจอจัดการแพไม้หน่อย ฉันจะดูว่าติดกันสาดตรงไหนถึงจะดี"

ไม่นานนัก โมเดล 3D ของแพไม้ทั้งหมดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า กันสาดกว้าง 2.5 เมตร และยาว 4 เมตรเท่ากับตัวบ้านพอดี

ไม่มีอะไรต้องคิดมาก เธอติดตั้งมันไว้ที่ฝั่งทางเดินกว้าง 2 เมตรระหว่างตัวบ้านกับขอบแพ แม้ว่ามันจะยื่นเกินแพออกไปครึ่งเมตร แต่นั่นยิ่งทำให้ไม่ต้องกังวลว่าฝนจะกระเด็นมาโดนเลย

พอติดตั้งเสร็จ เยี่ยอวี่เฟยก็รีบสวมเสื้อกันฝนแล้วออกจากบ้านทันที ของในบ้านเอาไว้รอหมดเวลาแล้วค่อยจัดการก็ได้ ยังทัน

พอออกจากบ้านแล้วรีบเลี้ยวขวาเข้าไปใต้กันสาด ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนได้รับการช่วยเหลือ

เธอหยิบหีบไม้ที่เอาไว้ใส่ของจุกจิกออกมาใช้ต่างม้านั่ง เยี่ยอวี่เฟยเริ่มต้นการตกปลาอย่างสบายอารมณ์

และมีแก่ใจจะดูช่องแชทโซนแล้วในตอนนี้

ในช่องแชทสาธารณะคึกคักยิ่งกว่าเมื่อก่อน นอกจากพวกที่ตะโกนแลกเปลี่ยนทรัพยากรแล้ว ยังมีคนอีกกองโตที่บ่นว่าถูกพายุฝนซัดจนเปียกโชก แถมหยดฝนที่ตกลงมากระแทกตัวยังเจ็บแสบสุดๆ การจะฝืนตกหีบกลางฝนช่างยากลำบากเหลือเกิน ส่วนคนส่วนใหญ่ก็บ่นว่าในหีบเปิดไม่ได้ของดีเลย และยังมีคนอีกเพียบที่ร้องขอ

แบบแปลนที่พักประเภทต่างๆ เพียงเพื่อหวังจะได้หลบฝน

ความสุขมันเกิดจากการเปรียบเทียบจริงๆ ด้วย เยี่ยอวี่เฟยในตอนนี้แอบส่องแชทไปพลางหัวเราะคิกคักอย่าง มีความสุขไปพลาง เรื่องที่ถูกรองเท้ากีฬาคู่หนึ่งปั่นประสาทเมื่อกี้ เธอเลือกที่จะลืมมันไปโดยปริยาย

เบ็ดตกปลาไม่มีแรงสั่นสะเทือนใดๆ ความสนใจของเยี่ยอวี่เฟยจึงไปตกอยู่ที่หน้าจอแชท

ท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอก็เห็นชื่อที่คุ้นเคยอีกจนได้

[ซือโหย่วหลี่: ใครมีผ้าพันแผลหรือยาห้ามเลือดบ้าง ผมขอแลกด้วยหีบเหล็กใบใหม่เอี่ยมเลยครับ]

[หมิงเสี่ยวเสี่ยว: พี่ซือได้รับบาดเจ็บอีกแล้วเหรอคะ? เสียดายจัง วันนี้ฉันเปิดไม่ได้ผ้าพันแผลเลย]

เดี๋ยวนะ ซือโหย่วหลี่คนนี้เป็นพวก "ร่างกายดึงดูดสารพิษ" (ดวงซวย) หรือเปล่าเนี่ย? วันแรกก็เจ็บจนเลือดไหล วันที่สองก็ยังเป็นแบบนี้อีกเหรอ?

มือของเยี่ยอวี่เฟยไวกว่าสมอง เธอรีบกดเพิ่มเพื่อนซือโหย่วหลี่ทันที เธอไม่ได้เห็นแก่หีบเหล็กของเขาเลยจริงๆ นะ! เธอแค่ไม่อยากเปิดโอกาสให้หมิงเสี่ยวเสี่ยวได้เป็นผู้ช่วยชีวิตคนอีกครั้งต่างหาก!

"ฉันมีผ้าพันแผลค่ะ ส่งรูปผ้าพันแผล"

เรื่องหลังจากนั้น คงไม่ต้องให้ฉันพูดเยอะหรอกนะ?

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกว่าเบ็ดในมือมันหนักอึ้งขึ้นมาทันที!

จบตอนที่ 6