ตอนที่ 5 อุปกรณ์คนงานเหมือง

ตอนที่ 5 อุปกรณ์คนงานเหมือง

ในเมื่อป้าหวังเสนอราคาลดให้แล้ว ซูวั่งชวนย่อมต้องนำเงินออกมาและนับเหรียญทองแดงสองเหรียญจ่ายออกไปเพื่อเป็นการสนับสนุนในทันที

ป้าหวังรับไปอย่างอารมณ์ดี แล้วหันไปหยิบตะกร้าใบใหญ่จากในบ้านมาให้เขา พร้อมทั้งทอนเงินให้อีกสองเหรียญ

ซูวั่งชวนจำคำของหลินต้าไห่ไว้ได้ จึงตรวจสอบอย่างละเอียด ตะกร้าที่สานด้วยไม้ไผ่ใบนี้ทนทานมาก

ตะกร้า ความทนทาน (100/100)

สามารถบรรจุสิ่งของหนักได้

ป้าหวังล้วงถุงผ้าดอกไม้ขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากอกเสื้อแล้วหัวเราะ “วั่งชวน นี่ให้คุณ เอาไว้ใส่เงิน จะได้ไม่ทำหล่น”

“ขอบพระคุณครับคุณป้า”

ซูวั่งชวนรีบขอบคุณ เขากำลังต้องการสิ่งนี้พอดี

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ของเล็กๆ น้อยๆ ที่เย็บจากเศษผ้า ไม่ได้มีค่าอะไร”

ป้าหวังยิ้มอย่างใจดี แล้วหันกลับไปให้อาหารไก่ต่อ

ซูวั่งชวนเก็บเหรียญทองแดงทั้งหมดใส่ถุงเงิน รูดเชือกให้แน่น และยัดใส่ในอก รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

เขาแบกตะกร้าและลาป้าหวัง เดินตามเสียงไปจนถึงบ้านของช่างเหล็กซุน

ช่างเหล็กซุนกำลังทุบจอบเหล็กเสียงดังเคร้งคลังอยู่ที่ประตู เคาะไปเคาะมา ประกายไฟกระเด็นออกมา เขามีสมาธิมาก ในบ้านมีจอบเหล็กสำเร็จรูปและอุปกรณ์อื่นวางอยู่ หอก ดาบใหญ่ ถูกจัดวางไว้บนผนังทีละชิ้น

“คุณอาครับ ผมชื่อวั่งชวน เพิ่งมาถึงหมู่บ้าน ผมอยากซื้อจอบเหล็กหนึ่งอัน”

ซูวั่งชวนมีประสบการณ์มาก่อน คราวนี้จึงนำแผ่นไม้มาด้วยและแนะนำตัว

“130 เหรียญทองแดง”

ช่างเหล็กซุนมองเขาแวบหนึ่งแล้วบอกราคาโดยตรง

ซูวั่งชวนผิดหวังเล็กน้อย

ไม่มีส่วนลดแล้ว

เขายังคิดว่าจะขอต่อรองให้ถูกลงอีกสักหน่อยเพื่อประหยัดเงิน

“คุณอาครับ ลดให้หน่อยได้หรือไม่ครับ?”

ซูวั่งชวนยังไม่ยอมแพ้ มือกำถุงเงินผ้าดอกไม้ไว้แน่น

เดิมทีช่างเหล็กซุนอยากปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นถุงเงินที่พ่อหนุ่มนำออกมา เขาก็มองเขาอีกแวบหนึ่งแล้วเกาจมูกกล่าวว่า “ลดให้คุณมากที่สุด 5 เหรียญทองแดง ไม่ต่ำกว่านี้แล้ว”

“ขอบพระคุณครับคุณอา! ผมซื้อครับ!”

ดวงตาของซูวั่งชวนเป็นประกาย รีบนับเหรียญส่งให้ทันที

ถุงเงินแบนลงไปมาก เหลือเพียงเหรียญทองแดงเหรียญเดียวและเหรียญย่อยอีกสองเหรียญ

เขาเลือกจอบเหล็กใบใหม่จากร้านเหล็ก มันมีน้ำหนักและหนักมาก

จอบเหล็ก (ความทนทาน 100/100)

พลังโจมตี 1-1

ใช้สำหรับขุดเหมืองได้

หึ ถือเป็นอุปกรณ์ชิ้นแรกที่มีคุณสมบัติที่เขาได้รับหลังจากเข้าเกม

ซูวั่งชวนอารมณ์ดี เขาใส่จอบเหล็กไว้ในตะกร้า ความรู้สึกของการถูกดึงรั้งข้างหลังทำให้เขายิ่งรู้สึกว่าเกมนี้ไม่ธรรมดา

ได้จอบมาแล้วเขายังไม่รีบจากไป แต่เดินดูรอบร้านช่างเหล็ก ดูอุปกรณ์อื่นๆ ที่ช่างเหล็กซุนสร้างขึ้น

หอกหยาบๆ (ความทนทาน 100/100)

พลังโจมตี 2-3

อุปกรณ์เกรดต่ำ

ดาบใหญ่หยาบๆ (ความทนทาน 100/100)

พลังโจมตี 2-3

อุปกรณ์เกรดต่ำ

โล่ไม้หยาบๆ (ความทนทาน 100/100)

ป้องกัน 1-2

อุปกรณ์เกรดต่ำ

ด้านในสุดยังมีดาบและกระบี่ที่บิ่นแล้ววางอยู่...

ซูวั่งชวนถามด้วยความสงสัยไปคำหนึ่งว่า “คุณอาครับ อาวุธพวกนี้ราคาเท่าใดหรือครับ?”

“ดาบ เล่มละ 1,500 เหรียญทองแดง หอก 1,400 เหรียญ โล่ถูกหน่อย 500 เหรียญ” ช่างเหล็กซุนกล่าวว่า “ออกไปข้างนอก ซื้อไว้ป้องกันตัวก็จำเป็นอย่างยิ่ง ท้ายที่สุดเหมืองข้างนู้นก็ไม่ปลอดภัย”

ซูวั่งชวนตกตะลึง

เหมืองไม่ปลอดภัย?

มีสัตว์ประหลาดหรือ?

ซูวั่งชวนไม่กังวลมากนัก ในเมื่อบริษัทขุดเหมืองทองคำที่นั่นมาพักหนึ่งแล้ว ก็น่าจะมีประสบการณ์เพียงพอที่จะรับประกันความปลอดภัยของเขาได้

อีกอย่างยังมีหลินต้าไห่และสหายคนอื่นๆ อีกหลายคน

“ได้ครับ รอผมหาเงินได้ก่อนจะกลับมาอุดหนุนคุณอา” ซูวั่งชวนกระชับตะกร้าและกำลังจะออกจากร้าน

ช่างเหล็กซุนแสดงสีหน้าลึกลับและเรียกเขากลับมา

“เดี๋ยว”

ซูวั่งชวนหยุดเดิน สีหน้าประหลาดใจ

“มีอะไรหรือครับ?”

“อยากหาเงินเพิ่มอีกไหม?”

“เอ๊ะ?”

ซูวั่งชวนชะงัก

ช่างเหล็กซุนวางค้อนลงและมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ผมดูแล้วแขนของคุณมีแรงและก้าวเดินก็มั่นคง อยากจะมาเป็นเด็กฝึกงานให้ผมหรือไม่? มาลองตีเหล็กกับผมดู?”

“ตีเหล็ก?”

ซูวั่งชวนลังเลเล็กน้อย

“คุณขุดเหมืองตอนกลางวัน รอส่งสินค้าแล้วหากไม่กลัวลำบาก ก็นำแร่เหล็กกลับมาบ้าง ผมสามารถสอนคุณตีเหล็ก อุปกรณ์เหล็กที่ตีออกมาได้ ผมจะคิดค่าจ้างให้”

ช่างเหล็กซุนดูเหมือนจะรู้สถานการณ์การขุดเหมืองข้างนอกเป็นอย่างดี จึงอธิบายเชิงรุกว่า “อาจจะเหนื่อยกว่าคนที่ขุดเหมืองเล็กน้อย แต่หากอดทนผ่านไปได้ อนาคตหาเงินซื้อบ้านแต่งงาน ก็นับว่าเป็นหนทางหนึ่ง คุณลองพิจารณาดู”

เขาก็ไม่ได้รีบร้อนให้ซูวั่งชวนตัดสินใจในทันที

ซูวั่งชวนพยักหน้าแสดงว่าเขาสามารถลองพิจารณาดู จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไป

คำเชิญของช่างเหล็กซุนทำให้เขาลังเล

เขาไม่แน่ใจว่าเรื่องของช่างเหล็กซุนจะกระตุ้นภารกิจหลักหรือไม่ จะส่งผลต่อภารกิจขนอิฐของบริษัทหรือไม่ และจะขัดกับเวลาของเขาหรือไม่

ทุกอย่างเอาไว้ให้เขาเข้าที่เข้าทางเสียก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ท้ายที่สุดแล้วเงินเดือนหมื่นกว่าบาทนั่นแหละคือเป้าหมายหลัก

เดินออกจากร้านตีเหล็กมาถึงปากหมู่บ้านก็ได้กลิ่นหอมของต้นหอมแต่ไกล

ร้านซาลาเปา!

ธงที่ปากหมู่บ้านโบกสะบัดตามลม

อาหวังรูปร่างเตี้ยอายุประมาณสามสิบกว่าปี สวมผ้ากันเปื้อนสกปรก ตรงหน้ามีตะกร้าใบใหญ่สองใบ ภายในเต็มไปด้วยซาลาเปาที่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย

มีชาวบ้านสองคนกำลังนับเหรียญทองแดง

“5 เหรียญทองแดง ได้ซาลาเปาสองลูก”

“เอาให้ผมสองลูก”

“เอาสี่ลูกเลย จะได้ไม่หิวตอนขึ้นไปกลางดึก” คำพูดของอีกคนทำให้ซูวั่งชวนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเพิ่ม

ขึ้นไปกลางดึก?

นี่คือผู้เล่นหรือ?

ทั้งสองคนไวกระแสต่อสายตามาก หันกลับมามองทันที

“เด็กใหม่?”

“มาอีกแล้ว...”

ตะกร้าและจอบเหล็กของซูวั่งชวนยังใหม่เอี่ยม คนที่ดูออกย่อมเข้าใจได้ทันที

“เฮอะ”

“ไปกันเถอะ”

ทั้งสองคนนี้ซื้อซาลาเปาแล้วก็จากไป ท่าทางดูไม่เป็นมิตรเท่าไรนัก

ซูวั่งชวนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

อาหวังเรียกทักทายอย่างยิ้มแย้ม

“คนใหม่สินะ ผมเห็นคุณตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว... นึกไม่ถึงว่าพ่อหนุ่มจะซื้อตะกร้าได้รวดเร็วเพียงนี้ มาเถอะ ซาลาเปาเพิ่งออกจากเตา ร้อนๆ เลย กินแล้วจะมีแรง เอาสักลูกไหม?”

“ผมมี 12 เหรียญทองแดง...”

ซูวั่งชวนเทเงินออกมาทั้งหมด

อาหวังเป็นคนพูดง่าย

“ได้ เอาไปห้าลูกเลย”

เขาใช้มืออย่างคล่องแคล่วห่อซาลาเปาห้าลูกด้วยใบตองให้เขา

ซาลาเปา กินได้ ทำให้ท้องอิ่ม

(รสชาติดี)

“ขอบพระคุณ”

“อร่อยแล้วมาใหม่นะ”

อาหวังดีใจมากที่ทำยอดขายก้อนโตได้

“ได้เลย”

ซูวั่งชวนอารมณ์ดี ลาอาหวัง หลินต้าไห่ก็โผล่ออกมาอย่างลึกลับอีกครั้ง เพียงแต่เขากมองดูซาลาเปาห้าลูกที่อยู่ในมือของซูวั่งชวนด้วยความประหลาดใจ

“ผมจำได้ว่าผมให้คุณไปแค่ 155 เหรียญทองแดง”

“คุณเก็บเงินได้หรือ?”

หลินต้าไห่ประหลาดใจมาก

“ฮะฮะ พี่หลินกินด้วยกันเถอะ”

ซูวั่งชวนแบ่งซาลาเปาสองลูกให้หลินต้าไห่ พร้อมกับเล่าเรื่องที่เขาต่อรองราคาจนหมดเปลือก รวมถึงเรื่องที่ช่างเหล็กซุนอยากให้เขาเป็นเด็กฝึกงานด้วย

หลินต้าไห่ถือซาลาเปาอยู่ แล้วคนก็งงเป็นไก่ตาแตก

“เมื่อก่อน ผมเคยได้ยินว่าบางคนดวงดี สามารถกระตุ้นเนื้อเรื่องได้ แต่บริษัทเราห้าคน ไม่เคยเจอเลย วั่งชวน ดวงของคุณดีจริงๆ”

มองดูซาลาเปาในมือ ยิ่งรู้สึกว่าซูวั่งชวนถูกชะตา จึงกล่าวว่า “ภารกิจเด็กฝึกงานของช่างเหล็กซุนเป็นหนทางหาเงินทางหนึ่ง แถมยังทำในหมู่บ้าน ไม่นับเป็นภารกิจอันตราย เบื้องบนก็คงไม่ว่าอะไร”

---