ระบบจำลองบรรพบุรุษ บทที่ 2 : มีคนขโมยโชคลูกหลานของข้า!

บทที่ 2 : มีคนขโมยโชคลูกหลานของข้า!

[ชื่อ : ซูเฉิงซาน]

[เพศ : ชาย]

[อายุ : 72 ปี]

[ตัวตน : ทายาทรุ่นที่ 15 ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน]

[พื้นฐานการฝึกตน : ขอบเขตร่างกายขั้นที่แปด] “คลิกเพื่อดูรายละเอียด”

[คุณสมบัติทั้งหมด : สูงระดับกลาง] “คลิกเพื่อดูรายละเอียด”

[ระดับโชคลาภ : กลางระดับสูง]

(Ts: เผื่อใครงงนะครับ ระดับพวกนี้ มี ต่ำ กลาง สูง และจะมีระดับย่อยอีกทอดหนึ่ง ยกตัวอย่าง ต่ำระดับต่ำ กลางระดับสูง สูงระดับสูง เป็นต้นครับ)

[ประวัติชีวิต] “คลิกเพื่อดูรายละเอียด”

ซูม้อเปิดหน้ารายละเอียดลำดับวงศ์ตระกูล คลิกข้อมูลของผู้นำตระกูลคนปัจจุบันและมองดู ต้องแอบส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

เพียงแค่ขอบเขตร่างกายขั้นที่แปดตอนอายุเจ็ดสิบเท่านั้น ถ้าฝึกตนปกติต่อไปจะไม่มีโอกาสไปถึงระดับก่อกำเนิดในชีวิตนี้

คลิกที่หน้ารายละเอียดพื้นฐานการฝึกตน และพบว่าการฝึกตนของซูเฉิงซานนั้นเป็นเพียงทักษะการฝึกตนระดับมนุษย์เท่านั้น และทักษะการต่อสู้เพียงไม่กี่ชนิดก็อยู่ในระดับมนุษย์เท่านั้นเช่นกัน

ทักษะการฝึกตน ทักษะการต่อสู้ และอื่นๆ จากสูงไปต่ำ ทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็นสวรรค์ ปฐพี และมนุษย์ แต่ละระดับจะแบ่งออกเป็นระดับสูง ระดับกลาง และระดับต่ำ

วิชาการฝึกตนที่เขาทิ้งไว้นั้นไม่ใช่วิชาชั้นยอด แต่มีวิชาระดับปฐพีหลายแบบ สรุปว่าตอนนี้หายไปกันหมดแล้ว?

ขยะฟุ่มเฟือยกลุ่มนี้!

หลังจากนั้นซูม้อกลับไปและคลิกที่หน้ารายละเอียดทรัพย์สินของตระกูล สำรวจทรัพย์สินทั่วไป เช่น บ้านเรือน ทุ่งนา และร้านค้า และพบว่าสมบัติทางจิตวิญญาณที่สำคัญที่สุดแทบไม่อยู่ที่นั่น!

ไม่มีของวิเศษ ไม่มียันต์วิเศษ มีเพียงยาวิญญาณระดับต่ำและสมุนไพรสำหรับเสริมร่างกาย กับศิลาวิญญาณที่น่าอนาถาอีกสองสามก้อนเท่านั้น!

หากเขาไม่ได้เป็นบรรพบุรุษเก่าแก่ ซูม้อคงไม่เชื่อว่านี่คือตระกูลที่ครั้งหนึ่งเคยมีพลังอำนาจของอาณาจักรจุติ!

ลูกหลานกลุ่มนี้ช่างน่าเหลือเชื่อนัก!

ซูม้อเกลียดชังยิ่ง มองดูป้ายสักการะของลูกหลานที่วางอยู่ใต้แท่นบูชาของเขา เขาไม่รู้ว่าคนพวกนี้รู้สึกผิดต่อบรรพบุรุษผู้เฒ่าอย่างเขาหรือเปล่า ควันสีขาวของการบูชาบนป้ายสักการะเหล่านั้นเริ่มไม่เป็นระเบียบ ราวกับว่าเป็นการแสดงความสำนึกผิดและการขอโทษต่อบรรพบุรุษผู้เฒ่า

“เฮ้อ…”

ซูม้อพลันถอนหายใจภายในใจ ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย อันที่จริง เขารู้อยู่ในใจว่าตระกูลซูได้จบลงแล้ว และเขาไม่สามารถตำหนิผู้เยาว์รุ่นหลัง ลูกและหลานเหล่านี้ได้

จากข้อมูลก่อนหน้านี้เกี่ยวกับตระกุลซูที่ได้รับจากระบบ ซูม้อรู้ประสบการณ์การพัฒนาตระกูลของเขาหลังจากการตายของเขาแล้ว และเข้าใจว่าคำสาปเดิมนั้นเกิดจากตัวเขาเองจริงๆ

แม้ว่าตอนแรกเขาจะตกใจมาก แต่เขาก็สร้างศัตรูไว้มากมาย

ตอนที่เขามีชีวิตอยู่ คนเหล่านั้นไม่กล้าที่จะยั่วยุเขา แต่หลังจากที่เขาเสียชีวิต คนเหล่านั้นทั้งหมดก็กระโดดออกมาตอบโต้ตระกูลซูอย่างเปิดเผยและแบบลับๆ ทำให้ตระกูลซูเผชิญความยากลำบาก สุดท้ายก็ค่อยๆ เสื่อมถอยลง

ในท้ายที่สุด ตระกูลยังถูกบังคับให้ออกจากเมืองเทียนฝูซึ่งมีรากฐานมาหลายร้อยปี และย้ายมาอยู่ที่เมืองสือหวงที่ซึ่งไม่อึกทึกแห่งนี้

มิฉะนั้น ตระกูลอาจจะจบสิ้นลง เชื้อสายลูกหลานของเขาจะถูกตัดขาดไปแล้วเมื่อห้าสิบปีก่อน และจะไม่คงอยู่จนมาถึงรุ่นที่ 18 ซูม้อจะไม่มีโอกาสที่จะได้ตื่นขึ้นมา

มรดกส่วนสุดท้ายในตระกูลก็สูญหายไประหว่างการย้ายที่ตั้งเมื่อห้าสิบปีก่อน

แม้แต่ธูปที่สะสมมาตลอดสองสามร้อยปีที่ผ่านมาก็เกือบจะหมดลงระหว่างการย้ายที่ตั้ง ไม่เช่นนั้นจะไม่ได้มีเพียง 100,000 กว่าดอกเท่านั้น

ธูปเป็นสิ่งที่ลึกลับมาก ผลิตโดยลูกหลานของตระกูลที่บูชาบรรพบุรุษ สามารถใช้เพื่อเป็นพรแก่คนรุ่นหลังและขจัดภัยพิบัติได้

แม้ว่าซูม้อจะไม่เคยตื่นมาก่อน แต่ธูปที่ผลิตขึ้นก็อยู่ที่นั่นเสมอ แม้ว่าจะไม่มีใครควบคุมมัน มันก็จะทำงานด้วยตัวมันเองตามกฎชุดหนึ่งในความมืด

ตอนนี้ซูม้อมีระบบ เขาสามารถรวบรวมและใช้ธูปได้อย่างอิสระและแม่นยำ

โชคดีที่ลูกหลานกลุ่มนี้ไม่ลืมบรรพบุรุษของพวกเขาไป และพวกเขาไม่เคยสูญเสียการนมัสการในช่วงเทศกาลและแม้แต่ในวันธรรมดา เฉพาะในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา พวกเขาได้สะสมธูปมากกว่าแสนดอก

ตอนนี้ในเมื่อเขาตื่นขึ้นและได้รับระบบแล้ว พวกเจ้าจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป ท่านปู่ผู้นี้จะอวยพรให้พวกเจ้ามีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน!

ซูม้อคิดกับตัวเอง เขากำลังจะศึกษาวิธีใช้ธูปที่มีอยู่อย่างละเอียดถี่ถ้วน

“หืม?!”

แต่ในขณะนี้เอง ซูม้อดูเหมือนจะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติในทันใด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองออกไปข้างนอก

แม้ว่าจะถูกกำแพงกั้นไว้ แต่เมื่อจิตสัมผัสของซูม้อแผ่ออกไป ก็สามารถครอบคลุมคฤหาสน์ซูทั้งหมดได้ในทันที ขอบเขตนี้ประมาณพื้นที่ทรงกลมที่ล้อมรอบด้วยกำแพงคฤหาสน์ซู เขามองเห็นทุกอย่างในระยะนี้ เช่นเดียวกับมุมมองของพระเจ้า

ซูม้อค้นพบว่าในเวลานี้ มีแสงโปร่งใสจาง ๆ ตกลงมาจากท้องฟ้า เข้าไปในคฤหาสน์ซู และไปยังห้องปีกข้าง!

และนั่นคือที่ที่หลานชายรุ่นที่ 18 ของเขาเกิด!

“นี่คือ… โชคลาภของสวรรค์หรือ!”

หลังจากที่ซูม้อตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ดีใจมาก!

มีนิมิตเกิดขึ้นซึ่งบ่งบอกว่าเด็กที่เพิ่งเกิดเป็นคนโชคดีที่ได้รับพรจากโชคชะตา!

ตราบใดที่ได้รับการฝึกฝนอย่างระมัดระวัง เด็กคนนี้จะกลายเป็นอาวุธที่ยิ่งใหญ่ในอนาคตและจะกลายเป็นกุญแจสู่ความเจริญรุ่งเรืองของตระกูล!

อย่างไรก็ตาม เมื่อซูม้อรู้สึกประหลาดใจ การเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นใหม่!

ลำแสงโปร่งใสที่ตกลงมาจากท้องฟ้าก็หยุดลงอย่างกะทันหันราวกับถูกพลังบางอย่างปิดกั้นไว้!

“นี่คือ……”

ซูม้อตกใจและโกรธจัดในทันใด!

“มีคนขโมยโชคลูกหลานของข้า!”

จบบทที่ 2