บทที่ 7 - เลขาฯ คนใหม่ตอกหน้ารองนายกฯ กลางวงประชุม!

บทที่ 7 - เลขาฯ คนใหม่ตอกหน้ารองนายกฯ กลางวงประชุม!

ทันทีที่ประตูห้องประชุมชั้นสามถูกผลักออก สายตานับสิบคู่ก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว

สองฝั่งของโต๊ะประชุมตัวยาวมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด ถ้วยชาบนโต๊ะมีควันร้อนลอยกรุ่น แต่กลับไม่มีใครในห้องเอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลยสักคำ

สายตาส่วนใหญ่ที่มองมาเหมือนกำลังรอคอยที่จะได้เห็นเรื่องตลก

มีเพียงสองสามคนที่นั่งอยู่มุมห้องเท่านั้นที่พยักหน้าทักทายเซียวอวี่หาน

"รอกันนานเลยนะคะ" เซียวอวี่หานเดินไปนั่งตรงที่ว่างข้างตำแหน่งประธาน น้ำเสียงของเธอราบเรียบ "ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเฉินผิงฟ่าง เลขาฯ ของฉัน เพิ่งมารายงานตัววันนี้ค่ะ"

สิ้นประโยคของเธอ เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้นในห้องประชุม

ผู้ชายวัยห้าสิบกว่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเซียวอวี่หานวางถ้วยชาลง เขาแย้มยิ้มแต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความเหน็บแนม "ท่านรองนายกฯ เซียวช่างกล้าใช้งานคนจริงๆ นะครับ ขนาดเด็กใหม่ที่ยังไม่ผ่านช่วงทดลองงานก็เอามาเดินตามประกบติดตัวซะแล้ว"

"คนหนุ่มสาวมีไฟแรงมันก็เป็นเรื่องดีหรอกครับ"

ชายวัยกลางคนที่หวีผมเรียบแปล้ซึ่งนั่งอยู่ทางขวามือของตำแหน่งประธานเอ่ยปากขึ้นบ้าง น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่ค่อยเป็นมิตรนัก "แต่ที่น่ากลัวคือพวกไม่รู้ธรรมเนียมปฏิบัติ เดี๋ยวจะพาลทำเสียเรื่องใหญ่เอาได้"

ผู้ชายคนนี้ชื่อหม่าเจี้ยนกั๋ว เป็นรองนายกเทศมนตรีที่ดูแลด้านอุตสาหกรรม เขาทำงานในเมืองอวิ๋นโจวมานานถึงสิบห้าปีและมีเส้นสายคอนเนกชันกว้างขวางมาก

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในห้องประชุมอีกครั้ง

เฉินผิงฟ่างทำเหมือนไม่ได้ยิน เขาหาที่นั่งด้านหลังเซียวอวี่หาน เปิดสมุดจดและเตรียมตัวบันทึกการประชุม

"เอาล่ะ เริ่มประชุมกันได้แล้ว"

รองนายกเทศมนตรีอาวุโสซึ่งเป็นประธานในที่ประชุมเคาะโต๊ะ "วันนี้เราจะมาหารือเรื่องความคืบหน้าในการเตรียมงานประชุมดึงดูดการลงทุน ท่านรองนายกฯ เซียว คุณช่วยชี้แจงแผนงานให้ฟังหน่อย"

เซียวอวี่หานเปิดแฟ้มเอกสารและกำลังจะอ้าปากพูด

"เดี๋ยวก่อนครับ" หม่าเจี้ยนกั๋วยกมือขึ้นขัดจังหวะ เขายกเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาฉบับหนึ่ง "ท่านรองนายกฯ เซียว เมื่อคืนผมได้อ่านแผนงานของคุณแล้ว มันมีตัวเลขอยู่หลายจุดที่ดูแปลกๆ นะครับ"

เขาพลิกเอกสารไปหน้าหนึ่งแล้วใช้ปลายปากกาชี้ลงไป "ตรงนี้ระบุว่าระยะเวลาอนุมัติการใช้ที่ดินเพื่อการอุตสาหกรรมคือ 45 วัน แต่ตามระเบียบข้อบังคับแล้ว เร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลา 60 วัน ข้อมูลพื้นฐานแบบนี้ยังปล่อยให้ผิดพลาดได้ ผมว่าวันนี้เราคงไม่ต้องประชุมกันแล้วล่ะครับ ทำงานชุ่ยเกินไปจริงๆ"

เซียวอวี่หานขมวดคิ้วคิ้วแน่น

บรรดาหัวหน้าแผนกหลายคนเริ่มซุบซิบนินทากันเสียงเบา

"เรื่องแค่นี้ก็ยังพลาดได้เนี่ยนะ"

"ถ้าขืนเอาแผนงานนี้ไปใช้จริง มีหวังโดนชาวบ้านหัวเราะเยาะตายเลย..."

แม้แต่หัวหน้าสำนักงานที่นั่งอยู่ข้างหม่าเจี้ยนกั๋วก็ยังขมวดคิ้วขณะเปิดดูเอกสารในมือ ส่วนพนักงานระดับอาวุโสหลายคนก็พากันส่ายหน้า

ทุกคนในห้องประชุมต่างหันไปมองหม่าเจี้ยนกั๋ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเชื่อคำพูดของหม่าเจี้ยนกั๋วมากกว่า

ขณะที่เซียวอวี่หานกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย เฉินผิงฟ่างก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน "ท่านรองนายกฯ หม่าครับ ขออนุญาตให้ผมดูข้อมูลจุดที่ท่านบอกว่าผิดพลาดหน่อยได้ไหมครับ"

หม่าเจี้ยนกั๋วช้อนตาขึ้นมองเฉินผิงฟ่างแล้วหัวเราะในลำคอ "เลขาฯ เฉินคิดจะออกโรงกู้หน้าให้เจ้านายอย่างนั้นเหรอ ได้สิ งั้นนายลองอธิบายมาหน่อยว่าไอ้ระยะเวลาอนุมัติที่ดิน 45 วันเนี่ย มันมีที่มาที่ไปยังไง"

ทุกคนในห้องประชุมหยุดชะงักและหันไปจับจ้องที่เฉินผิงฟ่างเป็นตาเดียว

หลายคนมีสีหน้ารอดูเรื่องสนุก

เฉินผิงฟ่างรับเอกสารมาดูแวบหนึ่ง น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ "ท่านรองนายกฯ หม่าครับ สิ่งที่ท่านพูดถึงนั่นมันเป็นระเบียบเก่าแล้วครับ"

"เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว ทางมณฑลได้ออก 'ข้อบังคับการปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางธุรกิจ' ซึ่งได้ปรับลดระยะเวลาในช่องทางอนุมัติแบบเร่งด่วนสำหรับที่ดินเพื่อการอุตสาหกรรมลงเหลือ 45 วันแล้วครับ เลขที่เอกสารคือซูเจิ้งป้าน 2022 ฉบับที่ 37 ครับ"

สีหน้าของหม่าเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนไปทันที

หัวหน้าสำนักงานรีบสั่งให้คนข้างๆ ค้นหาข้อมูลทันที เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏภาพเอกสารของทางราชการฉบับนั้นขึ้นมา

"45 วันจริงๆ ด้วยแฮะ..." ใครบางคนพึมพำขึ้นมา

"เลขาฯ คนใหม่นี่ไม่เบาเลยนะเนี่ย"

"ถึงกับจำรายละเอียดข้อบังคับพวกนี้ได้แม่นขนาดนี้เลยเหรอ"

หัวหน้าแผนกหลายคนที่ตอนแรกวางตัวเป็นกลางเริ่มซุบซิบพูดคุยกัน สายตาที่พวกเขามองเฉินผิงฟ่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

ร่องรอยของความดูแคลนบนใบหน้าของหม่าเจี้ยนกั๋วจางหายไป แต่เขาก็ไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ จึงพลิกเอกสารไปอีกสองหน้า

"แล้วสองจุดนี้ล่ะ อัตราการเติบโตของมูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมระบุไว้ที่ 8.3% แต่ผมจำได้ว่าตัวเลขที่สำนักงานสถิติประกาศออกมาคือ 7.9% ไม่ใช่เหรอ แล้วก็ยังมีตัวเลขการส่งออกต่างประเทศที่ข้อมูลไม่ตรงกันอีก ทีนี้จะแถว่ายังไงล่ะ"

แม้น้ำเสียงของเขาจะไม่ได้ดูมั่นใจเหมือนตอนแรก แต่เขาก็ยังคงไล่ต้อนไม่เลิก

ครั้งนี้เฉินผิงฟ่างไม่ได้ตอบกลับในทันที เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดเปิดหน้าเว็บให้ทุกคนดู

"ท่านรองนายกฯ หม่าครับ ตัวเลข 7.9% ที่ท่านพูดถึง มันเป็นข้อมูลของไตรมาสที่สามของปีที่แล้วครับ"

เฉินผิงฟ่างยื่นโทรศัพท์ส่งให้ "ส่วนไตรมาสแรกของปีนี้ สำนักงานสถิติแห่งชาติเพิ่งจะเผยแพร่ 'คำชี้แจงการแก้ไขตัวชี้วัดการเฝ้าระวังเศรษฐกิจระดับภูมิภาค' ออกมา ซึ่งมีการปรับปรุงวิธีการคำนวณมูลค่าเพิ่มภาคอุตสาหกรรมใหม่ หากคำนวณตามวิธีใหม่ อัตราการเติบโตก็คือ 8.3% ครับ"

"ส่วนเรื่องตัวเลขการส่งออกต่างประเทศ ท่านคงไปดูข้อมูลสถิติเบื้องต้นของกรมศุลกากรมาใช่ไหมครับ แต่ข้อมูลที่เราใช้ในแผนงานนี้คือฉบับรับรองจากกระทรวงพาณิชย์ครับ ขอบเขตการเก็บสถิติของสองหน่วยงานนี้มันแตกต่างกันครับ"

"ผมสามารถเปิดเอกสารพวกนี้ให้ดูได้เลย ท่านต้องการจะตรวจสอบเดี๋ยวนี้เลยไหมครับ"

หม่าเจี้ยนกั๋วรับโทรศัพท์ไปกวาดสายตามอง สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ลงทันที

สิ่งที่เฉินผิงฟ่างพูดมามีเอกสารอ้างอิงตรงเป๊ะทุกอย่าง

หัวหน้าสำนักงานสั่งให้คนเปิดดูเอกสารจากกระทรวงพาณิชย์ เมื่อตรวจสอบทีละบรรทัดตามลำดับก็พบว่ามันตรงกับที่เฉินผิงฟ่างพูดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

"ทักษะการทำงานของสหายเสี่ยวเฉินนี่แน่นปึ้กดีจริงๆ"

รองนายกเทศมนตรีอาวุโสเคาะโต๊ะ "ในเมื่อข้อมูลไม่มีปัญหาอะไร งั้นก็ประชุมกันต่อได้เลย"

สีหน้าของหม่าเจี้ยนกั๋วยิ่งดูไม่ได้ เขาทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็โยนเอกสารกลับลงไปบนโต๊ะแล้วเงียบปากไป

ส่วนคนที่กะจะผสมโรงหาเรื่องเมื่อกี้ต่างก็พากันก้มหน้าก้มตาดูเอกสารของตัวเอง ทำราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หัวหน้าสำนักงานมองเฉินผิงฟ่างด้วยสายตาที่ซับซ้อน มันมีความประหลาดใจและแฝงไปด้วยความครุ่นคิดบางอย่าง

ประกายความชื่นชมปรากฏขึ้นในดวงตาของเซียวอวี่หาน แต่เธอไม่ได้พูดอะไรและเริ่มนำเสนอแผนงานของเธอต่อไป

เสียงกระแอมไอกับเสียงขยับเก้าอี้ดังขึ้นเบาๆ ในห้องประชุม ในที่สุดบรรยากาศก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ

ตลอดหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ไม่มีใครกล้าปริปากวิจารณ์แผนงานของเซียวอวี่หานอีกเลย

...

หลังเลิกประชุม เฉินผิงฟ่างเดินตามเซียวอวี่หานออกจากห้อง

ตรงระเบียงทางเดิน บรรดาหัวหน้าแผนกหลายคนรีบเดินเข้ามาห้อมล้อมเขาไว้

"เสี่ยวเฉิน ก่อนหน้านี้คุณเคยทำงานที่หน่วยงานไหนมาก่อนเหรอ"

"นโยบายพวกนี้มันอัปเดตไวมากจนพวกเราตามแทบไม่ทัน คุณทำยังไงถึงได้จำแม่นขนาดนี้ล่ะ"

"วันหลังไปกินข้าวด้วยกันหน่อยสิ จะได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน..."

เฉินผิงฟ่างรับมืออย่างสุภาพ เขารู้ดีว่าคนพวกนี้เข้ามาตีสนิทก็เพราะเห็นตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาในตอนนี้เท่านั้น

เซียวอวี่หานไม่ได้หยุดเดิน เธอเดินตรงกลับไปที่ห้องทำงานทันที

ข่าวลือแพร่สะพัดกลับไปที่แผนกอำนวยการอย่างรวดเร็ว

พอซุนจื้อกังได้ยินว่าเฉินผิงฟ่างตอกหน้าท่านรองนายกฯ หม่ากลางที่ประชุมจนหน้าหงาย หน้าของเขาก็ซีดเผือด เขาทรุดตัวลงนั่งแหมะบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น เป็นสายจากหวังฮ่าวเฉิง

"หัวหน้าซุน คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะจัดการมันได้สบายมาก"

เสียงขว้างปาข้าวของดังรอดออมาจากปลายสาย

"แล้วตอนนี้มันดันกลายเป็นคนสนิทของเซียวอวี่หานไปแล้ว คุณจะให้ผมเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะให้ผมตอบพ่อผมยังไง"

ซุนจื้อกังอ้าปากพะงาบๆ แต่กลับพูดไม่ออกเลยสักคำ

...

ภายในห้องทำงานของเซียวอวี่หาน

เธอถอดเสื้อโค้ทออก รินน้ำใส่แก้วแล้วหันมามองเฉินผิงฟ่าง "ทำไมคุณถึงคุ้นเคยกับนโยบายพวกนี้ได้ขนาดนี้ล่ะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเอ่ยปากถามเรื่องส่วนตัวของเฉินผิงฟ่าง

เฉินผิงฟ่างยิ้มบางๆ "ความเคยชินน่ะครับ ก่อนสอบข้าราชการผมเอาเอกสารนโยบายย้อนหลังสามปีมานั่งอ่านจนหมด บางเรื่องก็เลยจำได้แม่นหน่อยครับ"

เซียวอวี่หานจ้องมองเฉินผิงฟ่างอยู่นานหลายวินาทีและไม่ได้ซักไซ้ต่อ

"วันนี้ลำบากหน่อยนะ" เธอทรุดตัวลงนั่ง น้ำเสียงดูอ่อนโยนลงมาก "หม่าเจี้ยนกั๋วคงไม่ยอมเลิกราแค่นี้แน่ วันข้างหน้าคงจะเหนื่อยหน่อยนะ"

"ผมทราบดีครับ" เฉินผิงฟ่างพยักหน้า "ในเมื่อตัดสินใจจะทำงานกับท่านแล้ว ผมก็ไม่เคยคิดจะถอยอยู่แล้วครับ"

ประกายความพึงพอใจปรากฏขึ้นในแววตาของเซียวอวี่หาน เธอหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา "ไปทำงานต่อเถอะ พรุ่งนี้งานประชุมดึงดูดการลงทุนก็จะเริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว ยังมีรายละเอียดอีกเยอะที่ต้องตรวจสอบ"

"ครับ"

[จบแล้ว]