ตอนที่ 43 แรกพบจ่างซุนหมิงเยว่

ตอนที่ 43 แรกพบจ่างซุนหมิงเยว่ 

แม่นางงั้นหรือ?

เจียงเทียนรู้สึกแปลกใจ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าแม่นางที่หลี่อันพูดถึง จะต้องเป็นคนที่มากับพวกเหล่าหลี่แน่ๆ แต่ผู้ชายอกสามศอกกลุ่มนั้น จะพาผู้หญิงมาด้วยทำไมกันล่ะ?

เดี๋ยวก่อน..

.

ทันใดนั้น เจียงเทียนก็นึกขึ้นได้

แม่นางที่หลี่อันพูดถึง เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นลูกสาวของเหล่าหลี่ ซึ่งก็คือว่าที่ภรรยาของเขานั่นเอง

เมื่อคิดได้ดังนี้ เจียงเทียนจึงขอตัวจากหลี่อัน แล้วเดินไปทางริมลำธาร หวังจะได้ยลโฉมลูกสาวของเหล่าหลี่สักหน่อย ว่าจะงดงามหยดย้อยดั่งที่จ่างซุนอู๋โก้วและหยางเฟยเคยโอ้อวดไว้หรือไม่

ลำธารอยู่ห่างจากกระโจมแจกอาหารไปไม่ไกลนัก เจียงเทียนเดินเพียงครู่เดียวก็ถึง

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือสตรีในชุดอาภรณ์หรูหรา กำลังถกแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง บรรจงเช็ดตัวให้เด็กหญิงมอมแมมคนหนึ่งอย่างระมัดระวังและอ่อนโยน

แม้จะได้เห็นเพียงแค่แผ่นหลัง แต่จากกิริยาที่นุ่มนวลและใส่ใจ ก็เดาได้ไม่ยากว่านางต้องเป็นกุลสตรีที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

และลึกๆ แล้ว เจียงเทียนก็แอบเห็นเค้าโครงความละม้ายคล้ายคลึงกับจ่างซุนอู๋โก้วซ่อนอยู่ในตัวนางด้วย

"ว้าย! พี่ชายแอบดูนี่นา อย่าดูนะ!"

เนื่องจากจ่างซุนหมิงเยว่หันหลังให้เจียงเทียน นางจึงไม่ได้สังเกตเห็นเขา แต่หลี่อินอินที่หันหน้ามาทางเจียงเทียนพอดี เมื่อเห็นเขาเข้า ก็หวีดร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ

เสียงกรีดร้องนั้น ไม่เพียงแต่จะดึงดูดความสนใจขององครักษ์ที่อยู่แถวนั้น แต่ยังทำให้จ่างซุนหมิงเยว่ที่หันหลังอยู่ต้องหันขวับกลับมามอง

เมื่อเห็นองครักษ์วิ่งเข้ามา เจียงเทียนก็โบกมือไล่ให้ถอยไป หลี่อินอินกำลังอาบน้ำอยู่ จะปล่อยให้คนพวกนี้มาเห็นได้อย่างไร

ส่วนเรื่องที่เขาบังเอิญไปเห็นเข้า ก็... ทำเป็นลืมๆ ไปก็แล้วกัน อย่างไรเสียนางก็เป็นแค่เด็กหญิงตัวเล็กๆ เจ็ดแปดขวบ แถมยังมีตัวของจ่างซุนหมิงเยว่บังไว้อีก เขาแทบจะไม่เห็นอะไรเลยสักนิด

จ่างซุนหมิงเยว่หันกลับมา ก็สบตากับเจียงเทียนที่ยืนหันหลังให้พวกนางพอดี

เรื่องบังเอิญช่างน่าขัน การพบกันครั้งแรกของทั้งสอง ต่างฝ่ายต่างก็ได้เห็นเพียงแค่แผ่นหลังของอีกฝ่าย

เจียงเทียนเดาสถานะของจ่างซุนหมิงเยว่ออก ในขณะที่นางเองก็เดาสถานะของเขาออกเช่นกัน

รออยู่ราวหนึ่งเค่อ (15 นาที) จ่างซุนหมิงเยว่ก็จูงมือหลี่อินอินที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาหา

"เสร็จแล้ว หันกลับมาได้แล้วล่ะ"

จ่างซุนหมิงเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลหวานใส ฟังแล้วชวนให้รู้สึกเบิกบานใจดั่งสายลมอ่อนๆ ในฤดูใบไม้ผลิ เจียงเทียนหันกลับมาด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

ใบหน้านั้นงดงามหมดจด ไร้ที่ติ การจะใช้ถ้อยคำใดมาพรรณนาความงามของนาง ล้วนถือเป็นการลบหลู่ความงามนั้นทั้งสิ้น

เจียงเทียนไม่ใช่พวกไก่อ่อนประสีประสา จึงไม่มีทางยืนขาแข็ง อ้าปากค้าง ทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอคนสวยแน่ๆ

"เหล่าหลี่กับจ่างซุนอู๋โก้วไม่ได้หลอกข้าจริงๆ ด้วย ความงามของเจ้านี่ ช่างหาตัวจับยากจริงๆ"

จ่างซุนหมิงเยว่ไม่คาดคิดว่าเจียงเทียนจะเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้ เพราะคุณชายทั้งหลายที่นางเคยพานพบ ล้วนแต่ชื่นชมนางด้วยถ้อยคำที่อ้อมค้อมสละสลวย แต่ทว่า... ความรู้สึกของการถูกชมตรงๆ แบบนี้ มันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

"ท่านคงจะเป็นหัวหน้าค่ายชิงเฟิง เจียงเทียนสินะ!"

"ถูกต้อง แต่บอกไว้ก่อนนะ นอกจากจะเป็นหัวหน้าค่ายชิงเฟิงแล้ว ข้ายังเป็นว่าที่สามีของเจ้าด้วย"

"ท่านนี่ช่าง..." จ่างซุนหมิงเยว่เริ่มทำตัวไม่ถูกกับความตรงไปตรงมาของเจียงเทียน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้พบเจอคนแบบนี้

เมื่อเห็นอาการขัดเขินของนาง เจียงเทียนก็หัวเราะร่วน ก่อนจะกวักมือเรียกหลี่อินอิน "อินอิน ไปหาพ่อของเจ้าก่อนไป เตรียมตัวให้พร้อมนะ เดี๋ยวอีกแป๊บเดียว พี่ชายก็จะพากลับขึ้นเขาชิงเฟิงแล้ว เอาไหม?"

แบร่~

หลี่อินอินแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เจียงเทียน "พี่ชายเป็นคนไม่ดี แอบดูข้าอาบน้ำ แถมยังมารังแกพี่สาวหมิงเยว่อีก ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ"

พูดจบ เจ้าตัวเล็กก็สับตีนแตกวิ่งหนีไปเลย

"เฮ้! เด็กคนนี้นี่ พูดจาแบบนี้ได้ยังไงกัน!"

เจียงเทียนรู้สึกขำปนฉุน เด็กน้อยยังไม่โตเป็นสาวสักนิด มีอะไรให้ข้าแอบดูกันล่ะ

"เอาล่ะ ก้างขวางคอไปแล้ว ในที่สุดเราก็ได้อยู่กันตามลำพังเสียที มาสร้างความคุ้นเคยกันหน่อยดีกว่า"

โดยไม่รอให้จ่างซุนหมิงเยว่อนุญาต เจียงเทียนก็คว้าหมับเข้าที่มือน้อยๆ ของนางทันที

"ท่าน..."

การถูกจู่โจมจับมืออย่างกะทันหัน ทำเอานางตกใจจนพยายามจะดึงมือกลับตามสัญชาตญาณ แต่เจียงเทียนกลับจับไว้แน่นหนาเสียจนสลัดไม่หลุด หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าไม่เป็นผล นางจึงยอมให้เขาจับมือไปตามระเบียบ อย่างไรเสียนางก็กำลังจะกลายเป็นเจ้าสาวของเขาอยู่แล้ว และที่สำคัญ...

ความรู้สึกที่ถูกจับมือแบบนี้ มันก็อบอุ่นดีเหมือนกันนะ

เมื่อเห็นว่าจ่างซุนหมิงเยว่เลิกดิ้นรนแล้ว เจียงเทียนก็ลอบยิ้มกริ่มในใจ ด้วยเทคนิคจีบสาวจากยุคปัจจุบัน การจะพิชิตใจสาวโบราณนั้น มันช่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือเสียจริง

ตลอดทางที่เดินจับมือกันจากลำธารกลับมาที่กระโจม จ่างซุนหมิงเยว่เอาแต่ก้มหน้างุด ไม่กล้าปริปากพูดอะไรเลย เพราะความเขินอายมันพุ่งปรี๊ดจนถึงขีดสุด

ทางด้านฝางเสวียนหลิงที่นั่งพักอยู่ใต้ร่มไม้ข้างรถม้า เมื่อเห็นเจียงเทียนจูงมือจ่างซุนหมิงเยว่เดินตรงมา ก็รีบสะกิดเรียกจ่างซุนอู๋จี้ทันที

"ฝู่จี นั่นมันลูกสาวท่านนี่นา ไหงถึงไปเดินจับมือถือแขนกับหัวหน้าโจรภูเขาได้ล่ะนั่น"

จ่างซุนอู๋จี้หน้าดำเป็นตูดหมึก นั่นมันลูกเขยข้านะโว้ย ไปเรียกเขาว่าหัวหน้าโจรภูเขาได้ไง ฟังแล้วระคายหูชะมัด เขาปัดมือฝางเสวียนหลิงออกอย่างไม่สบอารมณ์

"เลิกเรียกเขาว่าหัวหน้าโจรภูเขาสักทีเถอะ เขาคือเสาหลักของบ้านเมืองต่างหาก และอีกอย่าง ตอนนี้หมิงเยว่ก็ไม่ใช่ลูกสาวของข้าแล้ว นางคือบุตรบุญธรรมของฝ่าบาท ชื่อว่าหลี่หมิงเยว่ จำไว้ให้ดีนะ เดี๋ยวเกิดเรียกผิดขึ้นมา จะทำให้เสียการใหญ่ของฝ่าบาทเอาได้"

เมื่อได้ยินจ่างซุนอู๋จี้พูดเช่นนั้น หลี่ซื่อหมินก็รีบหันไปกำชับคนอื่นๆ ทันที "เดี๋ยวพวกเจ้าก็ระวังตัวกันด้วยล่ะ อย่าให้ความแตกเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

ทุกคนต่างพยักหน้ารับคำ

จากนั้น จ่างซุนอู๋จี้ก็มองเห็นเจียงเทียนปล่อยมือลูกสาวของตน แล้วกระโดดขึ้นไปยืนผงาดอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่ที่อยู่ด้านหลังกระโจมแจกอาหาร

"นายท่าน ดูสิขอรับ ไอ้เจ้านั่นมันคิดจะทำอะไรกันแน่?"