ตอนที่ 36 ฝูงหมาป่าล้อมหน้าล้อมหลัง จับกลับไปเฝ้าบ้านให้หมด!

ตอนที่ 36 ฝูงหมาป่าล้อมหน้าล้อมหลัง จับกลับไปเฝ้าบ้านให้หมด! 

แย่แล้ว!

เสี่ยวเตาหน้าซีดเผือดด้วยความร้อนรน ท่านหัวหน้าค่ายวู่วามเกินไปแล้ว!

เขาเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในค่ายเล่าขานกันมาว่า ฝูงหมาป่าแห่งเขาชิงเหลียงนั้นคือจ้าวแห่งขุนเขา พวกมันมีพลังการต่อสู้ที่ดุดันและน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะเสนอให้นำอาวุธแบบใหม่มาจัดการกับฝูงหมาป่าพวกนี้ แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปาก เจียงเทียนก็พุ่งพรวดเข้าไปเสียแล้ว

จ่าฝูงหมาป่าที่ยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินใหญ่ สังเกตเห็นเจียงเทียนที่พุ่งเข้ามาเป็นคนแรก มันจึงแหงนหน้าขึ้นฟ้า แล้วส่งเสียงหอนกึกก้อง

อาวู้ววว~

สิ้นเสียงหอนสั่งการของจ่าฝูง หมาป่าทุกตัวในฝูงก็หันขวับมาจ้องเขม็งที่เจียงเทียนเป็นตาเดียว

"หึหึ เข้ามาเลย ไอ้พวกลูกหมา!"

เจียงเทียนแสยะยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เดินหน้าเข้าหาพวกมันอย่างไม่สะทกสะท้าน

คิดว่ามีพวกมากกว่าแล้วจะได้เปรียบงั้นหรือ?

ฝันไปเถอะ ข้าคนนี้มีพลังระดับลิโป้เชียวนะโว้ย!

ขืนจัดการหมาป่ากระจอกๆ แค่นี้ไม่ได้ ลิโป้ก็เสียชื่อยอดขุนพลอันดับหนึ่งแห่งยุคสามก๊กหมดสิ

อาวู้ววว~

ราวกับจ่าฝูงหมาป่าจะรับรู้ได้ถึงคำสบประมาทของเจียงเทียน มันจึงหอนขึ้นอีกครั้ง

นี่คือสัญญาณเปิดฉากโจมตี และก็เป็นไปตามคาด ฝูงหมาป่านับสิบตัวพุ่งทะยานเข้าใส่เจียงเทียนพร้อมๆ กัน พวกมันแยกเขี้ยวขาววับ เผยให้เห็นสัญชาตญาณดิบเถื่อนอย่างเต็มที่

"เห่าหอนหาพระแสงอะไร เดี๋ยวคืนนี้พวกแกก็กลายเป็นเนื้อย่างแสนอร่อยของข้าแล้ว"

เจียงเทียนหัวเราะลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับฝูงหมาป่านับสิบตัวที่กระโจนเข้ามาจากทุกทิศทาง

ในอาณาจักรสัตว์ป่า หมาป่าและไฮยีน่าคือพวกที่กัดไม่ปล่อยและรับมือยากที่สุด แม้แต่จ้าวป่าอย่างเสือ หรือเจ้าทุ่งหญ้าอย่างสิงโต เมื่อเจอกับพวกมันก็ยังต้องถอยร่น

แม้พลังการต่อสู้แบบตัวต่อตัวของพวกมันจะไม่เท่าไหร่ แต่เมื่อรวมฝูงกันแล้ว การทำงานเป็นทีมของพวกมันกลับน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

ทว่า เจียงเทียนไม่ใช่ทั้งเสือและสิงโต แต่เขาคือเทพแห่งสงคราม!

ปึ้ก~

ปั้ก~

ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอันฉับไว เจียงเทียนสามารถหลบหลีกการโจมตีของฝูงหมาป่าได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับสวนกลับด้วยหมัดและเท้า พละกำลังอันมหาศาลของเขาซัดร่างของหมาป่ากระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทาง

เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง~

หมาป่าที่ถูกโจมตีอย่างหนัก นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น หางจุกตูด หมดสภาพความน่าเกรงขาม ดูไม่ต่างอะไรกับหมาบ้านที่เพิ่งแพ้การต่อสู้

ทว่า ในขณะที่เจียงเทียนกำลังจะลงมือปลิดชีพพวกมัน เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว

"ติ๊ง! ภารกิจด่วน: สยบจ่าฝูงหมาป่า! รางวัลภารกิจ: เทคโนโลยีการเพาะปลูกข้าวลูกผสม"

หืม?

เจียงเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง รางวัลภารกิจนี่ มันช่างยั่วน้ำลายเสียจริง!

"ถือว่าพวกแกดวงดีรอดตัวจากการเป็นเนื้อย่างไปได้ ตามข้ากลับไปเฝ้าค่ายก็แล้วกัน"

เจียงเทียนเปลี่ยนใจ ไม่คิดจะลงมือฆ่าพวกมันอีกต่อไป เพียงแค่ออกแรงสั่งสอนให้พวกมันหมดสภาพต่อสู้เท่านั้น

ปั้ก ปั้ก ปั้ก~

เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน หมาป่านับสิบตัวที่รุมล้อมเขาก็ลงไปนอนกองร้องโอดโอยอยู่บนพื้นจนหมด

เจียงเทียนหรี่ตาลง มองขึ้นไปบนโขดหินใหญ่ จ่าฝูงหมาป่ายังคงยืนหยิ่งผยองอยู่ตรงนั้น เขาแสยะยิ้ม

เจ้านี่แหละคือกุญแจสำคัญของภารกิจ

ส่วนจะสยบมันอย่างไรนั้น เจียงเทียนไม่ได้คิดอะไรมาก ก็แค่อัดมันให้น่วมจนกว่ามันจะยอมศิโรราบเท่านั้นเอง

ในขณะที่เจียงเทียนพุ่งเข้าไปหา จ่าฝูงหมาป่าก็กระโจนลงมาจากโขดหิน กางกรงเล็บแหลมคมพุ่งเข้าใส่ หวังจะฉีกร่างของเจียงเทียนให้ขาดเป็นชิ้นๆ

"ก็แค่สัตว์เดรัจฉาน สมองมันมีแค่นี้จริงๆ สินะ"

มุมปากของเจียงเทียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาสามารถหลบกรงเล็บของจ่าฝูงหมาป่าได้อย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับใช้มือขวาคว้าหมับเข้าที่ขาหน้าทั้งสองข้างของมัน แล้วเหวี่ยงร่างอันใหญ่โตนั้นสุดแรงเกิด

ปึ้ก~

ร่างของจ่าฝูงหมาป่าลอยละลิ่วไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างจัง

"เอ๋ง เอ๋ง เอ๋ง~"

จู่ๆ จ่าฝูงหมาป่าก็ส่งเสียงร้องครวญครางอย่างน่าเวทนา มันก้มหัวลงต่ำ หดตัวคุดคู้ หมอบกราบอยู่แทบเท้าเจียงเทียน ทำเอาเขาถึงกับงุนงงไปเลย

โดนฟาดไปแค่ทีเดียว ก็ยอมแพ้แล้วงั้นหรือ?

จ่าฝูงหมาป่าตัวนี้มันจะใจเสาะเกินไปหน่อยไหม!

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงเทียนก็ลดหมัดลง แม้จะผิดคาดไปบ้าง แต่ก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จล่ะนะ

ฝูงหมาป่าครวญคราง จ่าฝูงหมอบกราบศิโรราบ

"ที่แท้ แกก็พาลูกน้องมาสวามิภักดิ์กับข้าสินะ!" เจียงเทียนเพิ่งจะเข้าใจสถานการณ์

"อาวู้ววว~"

จ่าฝูงหมาป่าราวกับจะฟังภาษาคนรู้เรื่อง มันเห็นว่าเจียงเทียนแข็งแกร่งกว่ามัน ซ้ำยังสามารถหาอาหารให้มันและลูกน้องกินได้อิ่มหนำสำราญ มันจึงวิ่งเข้ามาคลอเคลีย เอาหัวถูไถไปมาที่ขาของเจียงเทียน ราวกับลูกสุนัขขี้อ้อน

เจียงเทียนลูบหัวมันเบาๆ แล้วหัวเราะ "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แกก็พาพวกตามข้ากลับไปเฝ้าค่ายก็แล้วกัน"

เสี่ยวเตาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ท่านหัวหน้าค่ายไม่เพียงแต่จะจัดการฝูงหมาป่าได้อย่างง่ายดาย แต่ยังสยบจ่าฝูงหมาป่าให้ยอมจำนนได้อีกด้วย

"ท่านหัวหน้าค่าย นี่มันจ่าฝูงหมาป่าเลยนะขอรับ ท่านไม่กลัวว่าวันดีคืนดีมันจะแว้งกัดเราหรือขอรับ?" เสี่ยวเตาถามด้วยความกังวล

"หึหึ กลัวอะไรล่ะ ขืนมันกล้าตุกติก ข้าก็จะอัดมันให้น่วมจนกว่ามันจะยอมสยบอีกรอบไงล่ะ!" เจียงเทียนตอบอย่างไม่ยี่หระ

"อาวู้ววว~" จ่าฝูงหมาป่ารีบเอาหัวถูไถขาเจียงเทียน ราวกับจะสนับสนุนคำพูดของเขา

เหมือนมันกำลังจะบอกว่า: 'ข้าน้อยจงรักภักดีที่สุด ไม่มีทางทรยศท่านแน่นอนขอรับเจ้านาย'

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสี่ยวเตาก็หมดคำจะพูด

เจียงเทียนพาเสี่ยวเตา ลูกน้องกลุ่มใหญ่ และจ่าฝูงหมาป่าหนึ่งตัว มุ่งหน้ากลับค่าย ส่วนฝูงหมาป่าที่เหลือ เขาปล่อยให้อยู่ที่เดิมก่อน เมื่อมีจ่าฝูงเป็นตัวประกัน พวกมันก็เชื่องยิ่งกว่าหมาปั๊กเสียอีก

ตอนที่เจียงเทียนกลับมาถึงค่าย ก็บังเอิญเจอกับจ่างซุนอู๋โก้วและหยางเฟยที่ยืนรออยู่หน้าประตูพอดี

เมื่อจ่างซุนอู๋โก้วเห็นว่าเจียงเทียนกลับมาอย่างปลอดภัย นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นหมาป่าตัวเบ้อเริ่มขนสีน้ำตาลอมเขียว สูงเกือบครึ่งตัวคน เดินตามหลังเจียงเทียนมา นางก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ

ปฏิกิริยาของหยางเฟย เสี่ยวชิง และคนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน ทุกคนต่างก้าวถอยหลังไปคนละก้าวโดยสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของทุกคน เจียงเทียนก็โบกมือพร้อมรอยยิ้ม "ไม่ต้องกลัว มันไม่ทำร้ายพวกเจ้าหรอก"

ว่าแล้ว เขาก็กวักมือเรียกเสี่ยวเตา "เสี่ยวเตา ต่อไปหน้าที่ให้อาหารจ่าฝูงและฝูงหมาป่า ข้ายกให้เจ้าเป็นคนจัดการก็แล้วกัน"

"เอ่อ ท่านหัวหน้าค่ายขอรับ ท่าน... ท่านเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทนไม่ได้หรือขอรับ..."

"ฮ่าๆๆ~"

สีหน้าหวาดหวั่นและอิดออดของเสี่ยวเตา เรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์