บทที่ 17 - เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

บทที่ 17 - เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

★★★★★

"เอ่อ..."

เมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟัง เฟิ่งเสี่ยวจิ่วที่กำลังตกตะลึงในความหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้าก็ดึงสติกลับมาได้ทันที

พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเอาแต่จ้องหน้าเขาตาไม่กะพริบ สวรรค์ ช่างน่าขายหน้าอะไรเช่นนี้!

ไม่รู้ว่าพ่อหนุ่มรูปงามคนนี้จะคิดยังไงกับเธอ!

คิดได้ดังนั้นเฟิ่งเสี่ยวจิ่วก็หน้าแดงก่ำรีบเอ่ยปากตอบ

"มะ ข้าไม่เป็นไร! ขอบคุณท่านมาก!"

เมื่อได้ยินคำขอบคุณของเฟิ่งเสี่ยวจิ่ว ซือถูจวิ้นเยี่ยนก็คลี่ยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับ

"เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ความจริงแล้วข้าต่างหากที่ต้องขอโทษ! เมื่อครู่นี้หากข้าไม่ส่งเสียงทักทายกะทันหัน เจ้าก็คงไม่ตกใจจนร่วงลงมาจากข้างบน"

บุรุษตรงหน้าช่างมีกิริยามารยาทที่งดงาม พูดจาสุภาพเรียบร้อย ใครเห็นก็ต้องรู้สึกชอบ แล้วแบบนี้ใครจะไปโกรธลงล่ะ

ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นความจริง แต่พอเห็นท่าทางสุภาพและถ่อมตัวของเขาแล้ว เฟิ่งเสี่ยวจิ่วก็ไม่นึกโกรธเลยสักนิด กลับกลัวว่าเขาจะรู้สึกผิดเสียด้วยซ้ำ

เธอจึงรีบพูดขึ้นว่า

"ท่านไม่ต้องขอโทษหรอก ท่านก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา จริงไหม!?"

เฟิ่งเสี่ยวจิ่วพูดพลางจ้องมองใบหน้าของบุรุษตรงหน้าด้วยดวงตากลมโตที่ใสกระจ่าง

แม้จะรู้ว่าไม่สมควร แต่เธอก็ละสายตาจากใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาไม่ได้เลย

จิ๊ๆ บนโลกนี้มีผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดนี้อยู่ด้วยหรือเนี่ย!?

รูปร่างหน้าตางดงามไร้ที่ติ กลิ่นอายรอบตัวก็หอมบริสุทธิ์ดั่งกล้วยไม้ แถมยังสวมชุดสีขาวสะอาดตา ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนเซียนที่พลัดหลงลงมาบนโลกมนุษย์ไม่มีผิด

สายลมพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ พัดพาชายเสื้อของเขาให้พลิ้วไหว ดูราวกับจะเหาะเหินเดินอากาศได้เลยทีเดียว...

แสงแดดสีทองที่สาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของเขาก็ยิ่งทำให้เขาดูเปล่งประกาย ราวกับถูกปกคลุมด้วยแสงรัศมีบางๆ ดูเลือนรางและไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่จริง!

แต่เฟิ่งเสี่ยวจิ่วก็รู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้านี้คือของจริง

เพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่มีชีวิตชีวาของเขา แถมที่ปลายจมูกยังได้กลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้ที่ลอยมาจากตัวเขาอีกต่างหาก

และไออุ่นที่แผ่ซ่านมาถึงตัวเธอก็มาจากแผงอกของเขาด้วย...

เอ๊ะ แผงอกของผู้ชายงั้นหรือ!?

พอคิดมาถึงตรงนี้ เฟิ่งเสี่ยวจิ่วก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

มัวแต่คุยกับเขาเพลินจนลืมไปเลยว่าตัวเองยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่เลย!

ตอนนี้สถานะของเธอคือขันทีนะ การที่ผู้ชายสองคนมากอดกันกลมแบบนี้มันจะดูดีได้ยังไง!?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฟิ่งเสี่ยวจิ่วก็ไม่รอช้า รีบผลักอกเขาออกอย่างแรงทันที

ทางด้านซือถูจวิ้นเยี่ยนที่กำลังกอดเฟิ่งเสี่ยวจิ่วอยู่ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ดวงตากลมโตของเธอไม่วางตา

ตั้งแต่เขาอยู่ในวังมา เขายังไม่เคยเห็นดวงตาของใครที่ใสกระจ่างขนาดนี้มาก่อนเลย มันใสปิ๊งเหมือนน้ำพุที่สามารถชำระล้างความอัปลักษณ์และความสกปรกของโลกใบนี้ได้เลยทีเดียว

ขณะที่เขากำลังประหลาดใจอยู่นั้น จู่ๆ ดวงตากลมโตคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้น และโดยไม่ทันตั้งตัว ซือถูจวิ้นเยี่ยนก็ถูกผลักออกอย่างแรง

เนื่องจากไม่ทันตั้งตัว ซือถูจวิ้นเยี่ยนจึงเสียหลักเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง และแผ่นหลังของเขาก็ไปกระแทกเข้ากับชั้นหนังสือที่อยู่ด้านหลังอย่างจัง

ชั้นหนังสือตู้นั้นถูกเฟิ่งเสี่ยวจิ่วขนหนังสือออกไปเกือบหมดแล้ว เหลือหนังสืออยู่เพียงไม่กี่เล่มเท่านั้น ชั้นหนังสือจึงมีน้ำหนักเบามาก

พอถูกซือถูจวิ้นเยี่ยนกระแทกเข้าอย่างจัง หนังสือสองสามเล่มที่วางอยู่ชั้นบนสุดก็ร่วงหล่นลงมาทันที

เฟิ่งเสี่ยวจิ่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าซือถูจวิ้นเยี่ยน เห็นหนังสือร่วงลงมาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วร้องเตือนเสียงหลง

"ระวัง!"

[จบแล้ว]