บทที่ 8 - ผู้ต้องสงสัย

บทที่ 8 - ผู้ต้องสงสัย

★★★★★

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ตู๋กูหมิงก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยปากพูด

"ซือถู เจ้าเคยบอกว่าคนที่โดนเข็มเงินปลิดชีพของเจ้า ต่อให้จะสามารถดึงเข็มออกมาได้ พลังวัตรในร่างก็จะต้องสูญเสียไปกว่าครึ่งและไม่สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ในระยะเวลาสั้นๆ ใช่หรือไม่!?"

"ใช่พ่ะย่ะค่ะ! เป็นเช่นนั้นจริงๆ!"

เมื่อซือถูจวิ้นเยี่ยนตอบรับ เขาก็เห็นว่าตู๋กูหมิงเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออกจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"ฝ่าบาท ทรงนึกอะไรออกหรือพ่ะย่ะค่ะ!?"

"อืม เจิ้นนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ ต่อให้คนผู้นั้นจะเอาเข็มเงินปลิดชีพออกมาได้สำเร็จ แต่เขาก็ต้องสูญเสียพลังวัตรไปมหาศาล ดังนั้นเขาคงยังไม่มีปัญญาหนีออกจากวังหลวงไปได้หรอก ศพของขันทีที่ตายอยู่ในตำหนักตงอินจะต้องเป็นแผนที่นักฆ่าคนนั้นจงใจจัดฉากขึ้นมาเพื่อสับเปลี่ยนตบตา ทำให้พวกเราคิดว่าขันทีที่ตายคนนั้นก็คือเขา! เพียงแต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ เข็มเงินปลิดชีพของเจ้าไม่ได้เป็นแค่เข็มเงินธรรมดาทั่วไปน่ะสิ!"

เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์อย่างละเอียดของตู๋กูหมิง ดวงตาหงส์อันงดงามของซือถูจวิ้นเยี่ยนก็ทอประกายวาบขึ้นมา เขายกมือขึ้นตบเข่าฉาดใหญ่แล้วร้องอุทานออกมา

"จริงด้วย ฝ่าบาททรงวิเคราะห์ได้ถูกต้องทีเดียวพ่ะย่ะค่ะ! หากเป็นเช่นนั้นนักฆ่าคนนั้นก็คงจะยังซ่อนตัวอยู่ในวังหลวงแน่ๆ!"

"อืม"

ตู๋กูหมิงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้อีก ดวงตาสีดำสนิทที่ดูลึกล้ำดุจรัตติกาลของเขากะพริบไหวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม

"จริงสิ เมื่อวานตอนที่สั่งประหารเสี่ยวเต๋อจื่อที่ตำหนักเฉิงเหยียน มีใครพบเห็นบุคคลต้องสงสัยบ้างหรือไม่!?"

เมื่อได้ยินคำถามของตู๋กูหมิง ซือถูจวิ้นเยี่ยนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป

"พอพูดถึงเรื่องนี้ เมื่อวานกระหม่อมไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ก็ได้ยินคนเขาพูดกันว่า ตอนที่เสี่ยวเต๋อจื่อกำลังจะถูกลงทัณฑ์ มีขันทีน้อยคนหนึ่งพุ่งพรวดพราดเข้าไปหมายจะช่วยชีวิตเขา เพียงแต่สุดท้ายก็ถูกคนขัดขวางเอาไว้ได้ และเมื่อขันทีน้อยคนนั้นทนดูเสี่ยวเต๋อจื่อถูกทรมานไม่ไหวเขาก็เป็นลมล้มพับไปเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"อะไรนะ!? มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ!? แล้วขันทีน้อยคนนั้นเป็นใครกัน!?"

ตู๋กูหมิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ซือถูจวิ้นเยี่ยนได้ยินดังนั้นจึงรีบตอบกลับไปทันที

"ได้ยินมาว่าขันทีน้อยคนนั้นเป็นลูกน้องของสวีคงกง มีชื่อว่าเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์พ่ะย่ะค่ะ..."

...

"เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์! ถ้าเจ้ายังไม่ยอมลุกจากเตียงอีก มีหวังพวกเราได้ไปสายแน่ๆ!"

"อือ อย่ากวนสิ ขอหนูนอนต่ออีกหน่อยนะ หนูเรียนจบแล้ว แม่เลิกบ่นหนูสักทีเถอะ..."

เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นทำให้เฟิ่งเสี่ยวจิ่วที่กำลังนอนหลับใหลอย่างสะลึมสะลือเข้าใจผิดคิดว่าตัวเองยังอยู่ที่บ้าน เธอขมวดคิ้วแล้วบ่นงึมงำออดอ้อนออกมาด้วยความงัวเงีย

พอพูดจบ เฟิ่งเสี่ยวจิ่วก็หลับตาพริ้มเตรียมจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

ทว่าวินาทีต่อมาเธอกลับได้ยินเสียง 'ปัง' ดังสนั่นหวั่นไหว ประตูไม้ที่แค่แง้มเอาไว้ถูกใครบางคนกระแทกเปิดจากด้านนอกอย่างแรง

เสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้เฟิ่งเสี่ยวจิ่วที่กำลังงัวเงียตกใจจนสะดุ้งสุดตัว เธอไม่ได้คิดอะไรให้ลึกซึ้งก็รีบเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียงทันที

ริมฝีปากเล็กๆ อ้าออกแล้วตะโกนโวยวายด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

"เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น!? แผ่นดินไหวเหรอ!? หนีเร็ว!"

เฟิ่งเสี่ยวจิ่วตะโกนโวยวายไปพลาง ทำตัวราวกับแมลงวันไร้หัวที่เตรียมจะพุ่งหลาวออกไปข้างนอก

แต่เพราะความลุกลนจนเกินเหตุ หัวเข่าของเธอจึงบังเอิญไปกระแทกเข้ากับม้านั่งไม้ที่อยู่ข้างๆ อย่างจัง ความเจ็บปวดที่แล่นปรี๊ดขึ้นมาทำเอาเฟิ่งเสี่ยวจิ่วต้องสูดปากและนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

"ซี๊ด เจ็บจะตายอยู่แล้ว! โอยเจ็บๆๆ!"

เมื่อเห็นภาพเฟิ่งเสี่ยวจิ่วนิ่วหน้าหลับตาปี๋ด้วยความเจ็บปวด เสี่ยวเปาจื่อที่เพิ่งจะพังประตูเข้ามาก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไหม!? ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม!?"

"อ๊ะ เสี่ยวเปาจื่อ!?"

เมื่อมองเห็นใบหน้าของเสี่ยวเปาจื่อที่เต็มไปด้วยความกังวลเดินเข้ามาหา

[จบแล้ว]