บทที่ 11 สเตตัสความแข็งแกร่งทะลุ 10 แต้ม

"มือปราบหลิน ท่านคิดว่าคนขายเนื้อทำไมถึงจู่ๆ ก็หนีมาที่เมืองชิงซานของพวกเราล่ะ"

จู่ๆ อู๋เชวียก็เอ่ยถามขึ้นมา

มือปราบหลินส่ายหน้าเบาๆ "ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็เพราะมันหนีมาที่เมืองชิงซานนี่แหละ พวกเราถึงมีโอกาสจับตัวมันได้"

"ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะพวกลูกน้องของข้าประมาทและดูถูกศัตรูเกินไป ก็คงไม่ปล่อยให้มันเล็ดลอดมาถึงเหมืองแร่ของพวกท่านได้หรอก ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านเห็นเรื่องน่าขันเสียแล้ว"

ระหว่างที่พูดคุยกัน ลูกน้องมือปราบของเขาก็ช่วยกันเก็บกู้ร่างของจางหาวเรียบร้อยแล้ว

อู๋เชวียถามด้วยความอยากรู้ "ข้าได้ยินมาว่าเมื่อหลายปีก่อน คนขายเนื้อลอบเข้าไปขโมยคัมภีร์มาจากวัดขู่เจวี๋ย? เรื่องนี้จริงหรือเท็จกันแน่? สำนักใหญ่อันดับหนึ่งอย่างนั้น จะปล่อยให้โจรขี้กระจอกแบบนี้เล็ดลอดเข้าไปแล้วหนีรอดกลับมาได้เชียวหรือ?"

"เรื่องนี้ข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน ในเมื่อเบื้องบนไม่ได้มีประกาศแจ้งลงมา ทางวัดขู่เจวี๋ยเองก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร คาดว่าคงจะเป็นแค่ข่าวลือโคมลอย ท่านก็รู้ดีนี่ ว่าพวกโจรปลายแถวพวกนี้ชอบแต่งเรื่องโกหกพกหลมขึ้นมาเพื่อยกยอตัวเองทั้งนั้น"

มือปราบหลินหัวเราะแล้วส่ายหน้า

หลังจากพูดคุยทักทายกันอีกสองสามประโยค เขาก็ขอตัวลาแล้วพาคนกลับไป

อู๋เชวียย่อมเดินไปส่งจนถึงหน้าประตูอย่างแน่นอน

ผู้ดูแลหนิวโบกมือไล่ "ไม่มีอะไรแล้ว ไปขุดเหมืองกันต่อเถอะ"

กลุ่มคนงานเหมืองจึงแยกย้ายกันไป แต่ก็ยังคงจับกลุ่มพูดคุยเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้อย่างออกรส

'ขุดเหมืองอัปเลเวล! มีแค่การทำแบบนี้เท่านั้นถึงจะยืนหยัดอยู่ในดินแดนเทพได้'

จางเหว่ยนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ พลางกำหมัดแน่นอย่างลับๆ เขาเหลือบมองหยางหลิงที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับไปหาแร่หินคริสตัลอัคคีเพื่อขุดต่อ

'สำนักซานเหอ วัดขู่เจวี๋ย น่าจะเป็นสำนักใหญ่ในแคว้นจ้าวทั้งนั้น'

'ตอนที่หัวหน้าผู้คุมอู๋ใช้พลัง ความแข็งแกร่งก็สูงถึง 24 แต้ม แต่กลับไม่สามารถแม้แต่จะเป็นศิษย์สายนอกของสำนักซานเหอได้เลยงั้นเหรอ?'

'แล้วพวกศิษย์ของสำนักพวกนั้น... จะมีสเตตัสที่น่ากลัวขนาดไหนกัน?'

'วิทยายุทธ์ของพวกเขาก็คงจะล้ำลึกเกินกว่าจะคาดเดา ถ้าฉันสามารถเรียนรู้ได้ล่ะก็ จะต้องยืนหยัดในแคว้นจ้าวได้อย่างแน่นอน'

เดิมทีช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาอัปเลเวลติดต่อกันได้หลายเลเวล แถมยังรวบรวมเงินได้ครบ 5 เหรียญเงิน เพื่อซื้อสถานะพลเมืองได้แล้วด้วย

นั่นทำให้หยางหลิงรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย หรือแม้แต่จะรู้สึกภูมิใจในตัวเองด้วยซ้ำ

แต่เหตุการณ์ในวันนี้ ทำให้เขารู้ซึ้งว่าตัวเองยังไม่พ้นจากอันตรายใน 'ดินแดนเทพ' เลยแม้แต่น้อย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นหรอก เอาแค่หัวหน้าผู้คุมอู๋คนนี้ ถ้าเกิดจะลงมือกับเขาขึ้นมา เกรงว่าเขาคงจะไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะตอบโต้ได้เลยด้วยซ้ำ

'อย่างมากที่สุดก็แค่สามกระบวนท่า ข้าก็คงตายสนิท...'

การประลองระหว่างคนงานเหมืองที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า การตายของพี่ห้า และเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ล้วนนำพาความรู้สึกกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนมาสู่หยางหลิง

'อัปเลเวล! ต้องรีบอัปเลเวล!'

'ต่อให้ไม่มีวิทยายุทธ์ ขอแค่มีแต้มสเตตัสมากพอ ก็สามารถเอาชนะคนเก่งๆ ได้ด้วยพละกำลังอันมหาศาล'

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหลิงก็รีบไปหาแร่หินคริสตัลอัคคี โดยตั้งใจว่าถ้าไม่มีคนอยู่เมื่อไหร่ ก็จะลงไปในอุโมงค์เหมืองต่อทันที

"เฉินซวี่ นั่นใช่ NPC ที่ให้พวกเรายืมเงิน 3 เหรียญทองแดงหรือเปล่า"

หลินกั๋วเหลียงเหลือบไปเห็นหยางหลิง ก็รีบกระซิบถามทันที

เฉินซวี่เพ่งมองไป แววตาก็เป็นประกายด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

"ไป ไปคุยกับเขาหน่อย!"

ทั้งสามคนรีบเดินไปหาหยางหลิงในเวลาไม่นาน เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปทักทายตรงๆ แต่พอเห็นหยางหลิงกำลังแกว่งพลั่วโลหะผสมอย่างรวดเร็ว และสับแร่หินคริสตัลอัคคีร่วงกราวลงมาได้ทีละมากๆ ในแต่ละครั้งที่สับ พวกเขาก็ถึงกับตกตะลึง

แค่เขาสับลงไปครั้งเดียว ก็ได้แร่เยอะพอๆ กับที่พวกเขาสับอย่างยากลำบากมาครึ่งค่อนวันเลยนะ!

"เก่งจังเลย..."

อู๋เหมิงเผลอหลุดปากออกมา

หลินกั๋วเหลียงมีสีหน้าจริงจัง ค่อยๆ พยักหน้า

"ช่วงนี้ฉันสังเกต NPC มาเยอะมาก..."

"อย่าพูดคำนี้อีกนะ"

เฉินซวี่เอ่ยเตือน

หลินกั๋วเหลียงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที

"ช่วงนี้ฉันสังเกตคนงานเหมืองมาเยอะมาก ถึงพละกำลังกับเทคนิคของพวกเขาจะเก่งกว่าพวกเราเยอะ แต่ก็ไม่เห็นมีใครเก่งเท่าคนนี้เลย"

"เขาน่าจะเป็นหนึ่งในคนงานเหมืองที่เก่งที่สุดในเหมืองแร่นี้เลยนะ"

"ฉันไปสืบมาแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับความไว้วางใจจากหัวหน้าผู้คุมอู๋ อีกไม่นานก็จะต้องไปประลองฝีมือกับคนงานเหมืองจากเหมืองแร่อื่นด้วยนะ"

เฉินซวี่บอก

ในตอนนั้นเอง แร่หินคริสตัลอัคคีตรงหน้าหยางหลิงก็ถูกขุดจนหมดเกลี้ยง เขาเก็บรวบรวมเศษแร่เสร็จสรรพ ก็เตรียมจะไปหาเป้าหมายต่อไป

เมื่อเฉินซวี่เห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาทันที

"ลูกพี่"

"มีเรื่องอะไรเหรอ"

หยางหลิงหันกลับมาหยุดยืน แล้วปรายตามองทั้งสามคนแวบหนึ่ง

"ลูกพี่ คราวก่อนท่านให้พวกเรายืมเงิน 3 เหรียญทองแดง แต่กลับไม่ได้ทิ้งชื่อไว้ พวกเราเลยไม่รู้จะไปตามหาท่านเพื่อคืนเงินได้ที่ไหนเลยครับ"

เฉินซวี่รีบพูด

"หยางหลิง"

หยางหลิงยิ้มบางๆ "เหรียญทองแดง 3 เหรียญนั่นข้ายกให้ ไม่ต้องคืนหรอก"

ใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ!?

หลินกั๋วเหลียงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมา

"ลูกพี่ ช่วยสอนพวกเราขุดเหมืองหน่อยได้ไหม"

หยางหลิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"ทำไมข้าต้องทำอย่างนั้นด้วย"

หลินกั๋วเหลียงชะงักไป สีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย

เฉินซวี่แอบด่าในใจ พลางถลึงตาใส่หลินกั๋วเหลียงอย่างดุดัน ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้หยางหลิง

"ลูกพี่ เพื่อนข้าคนนี้สมองไม่ค่อยจะดี ท่านอย่าไปถือสาเขาเลยนะ แต่ว่าช่วงสองสามวันมานี้พวกเราก็พอจะหาเหรียญทองแดงมาได้บ้าง ยังไงก็ต้องคืนให้ได้ครับ"

พูดจบ เขาก็หยิบเหรียญทองแดง 5 เหรียญออกมายื่นให้หยางหลิง

5 เหรียญเชียวเหรอ?

หยางหลิงยิ้ม แล้วรับมันมาเก็บไว้ ก่อนจะโบกมือแล้วรีบเดินจากไป

"ทำไมนายถึงให้เขาไปตั้ง 5 เหรียญล่ะ..."

หลินกั๋วเหลียงหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย

เหรียญทองแดง 1 เหรียญซื้อซาลาเปาได้ตั้งลูกหนึ่ง นี่มันเงินก้อนโตเลยนะ!

"ถือซะว่าเป็นการลงทุนก็แล้วกัน บางทีเกมนี้อาจจะมีระบบความประทับใจอะไรแบบนี้ซ่อนอยู่ก็ได้"

"ดูท่าทางเขาจะคุยง่าย การพยายามเพิ่มระดับความประทับใจที่ซ่อนอยู่อาจจะเป็นประโยชน์กับพวกเราในอนาคตนะ"

เฉินซวี่อธิบาย

"ถ้างั้นนายก็ควรจะปรึกษาพวกเราบ้างสิ..."

หลินกั๋วเหลียงบ่นกระปอดกระแปด

อู๋เหมิงพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นสิ วันหลังมีอะไรแบบนี้ต้องปรึกษากันก่อนนะ เพราะเงินก้อนนี้เป็นเงินส่วนรวมนี่นา"

"..."

เฉินซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง "งั้นเอาเป็นว่า 2 เหรียญที่เกินมาถือว่าเป็นเงินส่วนของฉันก็แล้วกัน"

หลินกั๋วเหลียงและอู๋เหมิงพากันยิ้มออกทันที

"ตกลง"

...

คราวนี้หยางหลิงไม่ต้องรอให้ถึงตอนกลางคืน เขาหาจังหวะที่ไม่มีคนอยู่แถวนั้น แล้วแอบมุดเข้าไปในอุโมงค์เหมืองหมายเลข 5 ทันที

ในอุโมงค์เหมืองหมายเลข 1 มีศพของพวกพี่ห้าถูกฝังอยู่ เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ ก็เลยตั้งใจจะหลีกเลี่ยง

ส่วนความคดเคี้ยวของอุโมงค์เหมืองหมายเลข 5 นั้น ก็เรียกได้ว่าสลับซับซ้อนกว่าหมายเลข 1 เสียอีก

หยางหลิงเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ พอเจอแร่หินคริสตัลอัคคีก็ลงมือขุดอย่างขยันขันแข็ง

ถุงผ้าที่เอวเริ่มตุงขึ้นมาอีกครั้ง

หิวก็กิน กระหายก็ดื่ม เหนื่อยก็พักงีบ

เขาเองก็จำไม่ได้ว่าเวลาผ่านไปกี่วันแล้ว

พอไปเจอแร่หินคริสตัลอัคคีก้อนใหญ่ที่หนักประมาณ 10 จินเข้า เขาก็ตั้งหน้าตั้งตาขุดแร่อย่างจดจ่อ

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ

กระแสพลังความเย็นเยียบซึ่งก็คือค่าประสบการณ์ไหลเข้าสู่ร่างกายของหยางหลิงสายแล้วสายเล่า

ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าและอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อให้กับเขา

หลายวันมานี้ เขาสับพลั่วลงไปไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนครั้งแล้ว

จากตอนแรกที่ยังเก้ๆ กังๆ จนถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่สับลงไปเขาสามารถควบคุมแรงได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ท่าทางก็เป๊ะราวกับเครื่องจักร โดยไม่สูญเสียแรงไปโดยเปล่าประโยชน์เลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว หลังจากที่ขุดแร่หินคริสตัลอัคคีก้อนนี้จนหมด เสียงแจ้งเตือนการอัปเลเวลก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ ระบบ : ขอแสดงความยินดี คุณอัปเลเวลแล้ว ได้รับ 1 แต้มสเตตัสอิสระ ]

อัปเลเวลแล้ว!

หยางหลิงสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นในร่างกาย มันไหลเวียนไปทั่วร่าง ให้ความรู้สึกสดชื่นสบายตัวเป็นอย่างมาก

เขาเลือกเพิ่มแต้มสเตตัสในความแข็งแกร่งอีกครั้ง

ตัวละคร : หยางหลิง

อาชีพ : คนงานเหมือง

เลเวล : 7

ความแข็งแกร่ง : 13 (3)

ความคล่องตัว : 5

จิตวิญญาณ : 10

พลังชีวิต : 100

"ฮ่าฮ่า สเตตัสความแข็งแกร่งทะลุ 10 แต้มแล้ว เทียบเท่ากับสเตตัสจิตวิญญาณเลย"

หยางหลิงอดไม่ได้ที่จะลองกำหมัดแน่น

ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมานี้เห็นผลชัดเจนมาก!

ตอนนี้สเตตัสรวมของเขาเหนือกว่าหัวหน้าผู้คุมอู๋ไปมากแล้ว ขาดก็แค่วิทยายุทธ์เท่านั้นเอง

แต่ในขณะที่หยางหลิงกำลังดื่มด่ำอยู่กับความยินดีจากการอัปเลเวลนั้น แมงป่องสีดำตัวหนึ่งก็คลานออกมาจากเงามืด เข้ามาใกล้เท้าของเขา แล้วต่อยเข้าให้เต็มเปา!

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำเอาหยางหลิงแทบจะกระโดดเหยงอยู่กับที่

ตามมาด้วยการที่เขาพบว่าพลังชีวิตกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว

99/100

96/100

90/100

86/100

"แมลงเหมือง!? บัดซบเอ๊ย!"

หยางหลิงไม่รอช้า รีบหยิบยาถอนพิษออกมากิน 1 เม็ด จากนั้นก็ตามด้วยยาสมานแผลอีก 1 ขวดทันที