บทที่ 10 อาชญากรที่ถูกหมายหัวบนบัญชีดำ

วันรุ่งขึ้น หยางหลิงเพิ่งจะลุกจากเตียง ก็เห็นจางเหว่ยเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นแล้ว

เมื่อเห็นหยางหลิง จางเหว่ยก็เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเจื่อนๆ

"พี่หยาง..."

"หืม?"

หยางหลิงปรายตามองจางเหว่ยแวบหนึ่ง

"เรื่องก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง เห็นแก่ที่พวกเราก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน พี่หยางยกโทษให้ฉันเถอะนะ"

จางเหว่ยประสานมือขอโทษปะหลับปะเหลือก

"มีเรื่องอะไรก็ว่ามา อย่าลีลา ฉันไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับนายหรอกนะ"

หยางหลิงเอ่ยเสียงเรียบ

สีหน้าของจางเหว่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากัดฟันพูด

"พี่หยาง พวกเราสามารถอัปเลเวลได้ใช่ไหม"

"อัปเลเวล?"

หยางหลิงกวาดสายตามองจางเหว่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า

จางเหว่ยสูดหายใจเข้าลึก

"ฉันรู้แล้วล่ะ ว่าทำไมพี่ถึงมีเรี่ยวแรงมหาศาล แล้วก็ขุดเหมืองได้เร็วขนาดนั้น"

"ลองว่ามาสิ"

"เมื่อไม่นานมานี้ตอนที่ฉันกำลังขุดแร่หินคริสตัลอัคคีอยู่ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในร่างกาย"

"แล้วหลังจากนั้น เรี่ยวแรงของฉันก็เพิ่มขึ้นมาเยอะเลยล่ะ!"

จางเหว่ยทำหน้าขึงขัง "ฉันไม่ได้งมงายหรอกนะ แต่ฉันก็รู้ดีว่าเรี่ยวแรงที่เพิ่มขึ้นมานี้มันผิดปกติ ในโลกแห่งความเป็นจริงไม่มีทางเป็นไปได้หรอกที่ขุดเหมืองแค่ไม่กี่วันก็เกิดความเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้"

"เพราะงั้นฉันเลยคิดว่า ในฐานะผู้เล่น พวกเราสามารถอัปเลเวลได้"

"ขอแสดงความยินดีด้วย ที่ค้นพบความลับของ 'ดินแดนเทพ' แล้ว"

หยางหลิงหัวเราะ

"หยางหลิง พี่ไม่ต้องมาพูดจาประชดประชันกันหรอก พี่รู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว แต่พี่ก็ไม่ได้บอกฉัน"

"เพราะงั้นฉันก็เลยคิดว่าฉันเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเหมือนกัน"

จางเหว่ยแย้ง

หยางหลิงโบกมือไล่ "ไสหัวไปไกลๆ เลย ขี้เกียจคุยด้วยแล้ว"

"ร้อนตัวล่ะสิ? หึ"

จางเหว่ยแค่นเสียงเย็นชา

"เห็นแก่ที่พวกเราเป็นผู้เล่นเหมือนกัน ฉันหวังว่าพี่จะยอมแชร์ข้อมูลให้ฉันบ้างนะ"

หยางหลิงถึงกับหลุดขำ "นายหมายความว่าไงเนี่ย"

สีหน้าของจางเหว่ยดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"ฉันอยากรู้ว่าต้องขุดเหมืองนานแค่ไหนถึงจะอัปเลเวล มีวิธีดูหลอดค่าประสบการณ์บ้างไหม"

"แล้วนอกจากสเตตัสความแข็งแกร่งแล้ว ยังสามารถเพิ่มอะไรได้อีกบ้าง"

"ในดินแดนเทพต้องมีวรยุทธ์ให้ฝึกแน่ๆ ใช่ไหม มีวิธีไหนที่จะได้เรียนบ้างหรือเปล่า"

"หรือพวกอาชีพสายผลิตล่ะ จะไปรับภารกิจได้ที่ไหน"

"ข้อแรก ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องแชร์ข้อมูลกับนาย"

หยางหลิงยิ้มบางๆ "อย่ามาใช้ข้ออ้างเรื่องศีลธรรมมาบีบบังคับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะอัดนายให้ตาย อยู่ที่นี่นายมันก็แค่ผู้ลี้ภัย ตายไปก็ไม่มีใครมานั่งสนใจหรอก"

สีหน้าของจางเหว่ยเปลี่ยนไปทันที

หยางหลิงพูดต่อ "ข้อสอง ไอ่ที่นายถามมาทั้งหมดน่ะ ฉันเองก็ยังไม่รู้เลย ถ้านายรู้เมื่อไหร่ก็กลับมาบอกฉันด้วยล่ะกัน"

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินจากไป ทิ้งให้จางเหว่ยยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงนั้น

"หยางหลิง แกมาที่นี่ก่อนฉันได้ไม่เท่าไหร่หรอก ต่อให้อัปเลเวลได้ เลเวลของแกก็คงสูงกว่าฉันแค่ไม่กี่เลเวลเท่านั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะตามแกไม่ทัน"

"แกจะอัดฉันให้ตายงั้นเหรอ? งั้นก็มาดูกันว่าใครจะตายก่อนใคร!"

จางเหว่ยพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

...

ณ เหมืองแร่ บรรยากาศในวันนี้ดูผิดปกติไปจากทุกวัน

คนงานเหมืองทุกคนยืนรวมกลุ่มกันอย่างเงียบเชียบ

รอบๆ บริเวณมีผู้คุ้มกันเหมืองยืนคุมเชิงอยู่หลายคนด้วยสายตาดุดัน

ผู้ดูแลหนิวกำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ หัวหน้าผู้คุมอู๋

เมื่อหยางหลิงมาถึง เขาก็ถูกตวาดให้เข้าไปต่อแถวรวมกับคนอื่นๆ

'หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องของพี่ห้า? หัวหน้าผู้คุมอู๋ให้ความสำคัญกับน้องเขยคนนี้ขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่น่าจะใช่นะ'

หยางหลิงยืนปะปนอยู่กับกลุ่มคนงานเหมืองโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ

คนงานเหมืองเก่าแก่สองสามคนที่อยู่ใกล้ๆ กำลังกระซิบกระซาบกัน

"ลุงหวัง เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอครับ"

หยางหลิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ลุงหวังทำท่าจุ๊ปากบอกให้เงียบ ก่อนจะกระซิบตอบ

"มีคนร้ายแฝงตัวเข้ามาในกลุ่มพวกเราน่ะ"

"คนร้ายแบบไหนเหรอครับ"

หยางหลิงกระซิบถาม

คงไม่ได้หมายถึงเขาหรอกนะ?

เขาไปทำตัวเป็นคนร้ายตอนไหนกัน

"เป็นอาชญากรที่ถูกหมายหัว บนบัญชีดำน่ะ"

สีหน้าของลุงหวังเคร่งเครียด "เห็นว่าหนีมาจากทางเมืองชิงซานนู่น แล้วก็บอกว่าแฝงตัวเข้ามาในกลุ่มคนงานเหมืองของพวกเรา"

"ตอนนี้หัวหน้าผู้คุมอู๋กำลังเรียกคนงานเหมืองทุกคนมารวมตัวกัน เพื่อจะลากตัวเจ้านั่นออกมา"

ที่แท้ก็ไม่ใช่เรื่องของพี่ห้านี่เอง

แต่บัญชีดำนี่มันหมายความว่าไงกัน?

หยางหลิงไม่ละความพยายามที่จะสอบถาม จนค่อยๆ ได้ข้อมูลสำคัญบางอย่างมาจากปากของลุงหวัง

"บัญชีดำที่ว่านี้ เป็นบัญชีที่แคว้นจ้าวของเราเอาไว้ใช้หมายหัวพวกผู้ฝึกยุทธ์น่ะ"

"ผู้ฝึกยุทธ์ที่ขึ้นบัญชีดำได้ ล้วนแต่เป็นพวกที่เก่งกาจระดับหนึ่งต่อสิบ แถมยังโหดเหี้ยมอำมหิตสุดๆ"

"อย่างน้อยต้องเคยก่อคดีฆ่าล้างโคตรมาแล้ว ถึงจะถูกจารึกชื่อลงในบัญชีดำได้"

ด้วยความที่เป็นคนท้องถิ่นของเมืองชิงซาน ลุงหวังจึงรู้เรื่องราวเหล่านี้ไม่น้อย

"ผู้ฝึกยุทธ์? ฆ่าล้างโคตร?"

หยางหลิงรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที

มีตัวอันตรายแบบนี้แฝงตัวเข้ามาในเหมืองแร่อย่างนั้นหรือ?

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม

คนงานเหมืองทุกคนในหมู่บ้านก็ถูกเรียกมารวมตัวกันที่เหมืองแร่จนครบ

แม้กระทั่งช่างตีเหล็กหวังก็ไม่เว้น

"มากันครบแล้วใช่ไหม"

หัวหน้าผู้คุมอู๋เอ่ยเสียงเรียบ

ผู้ดูแลหนิวกวาดสายตามองรายชื่อ ก่อนจะกระซิบตอบไปสองสามประโยค

"เจ้าห้าเหรอ? พวกมันไม่มาก็ไม่เป็นไร"

พูดจบ หัวหน้าผู้คุมอู๋ก็หยิบภาพวาดใบหนึ่งขึ้นมาชูให้ทุกคนดู

"เจ้านี่คืออาชญากรที่ถูกหมายหัวบนบัญชีดำ ฉายา 'คนขายเนื้อ' ทางที่ว่าการเมืองชิงซานแจ้งมาว่ามันหนีมาที่เหมืองแร่ของเรา"

"ตอนนี้ทางเราต้องการให้พวกเจ้าให้ความร่วมมือในการสืบสวน ลองหันไปดูรอบๆ ตัวสิ ถ้าเห็นคนแปลกหน้า ให้รีบแจ้งข้าทันที"

"ข้ามีรางวัลให้อย่างงาม!"

คนงานเหมืองต่างมองหน้ากันไปมา

คนงานเหมืองบางคนพอได้ยินว่ามีรางวัลให้อย่างงาม แววตาก็ฉายประกายความโลภขึ้นมาทันที

"เฮ้ย หน้าตาแกดูไม่คุ้นเลยนะ!"

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ทว่าคนงานเหมืองคนนั้นเพิ่งจะอ้าปากพูดจบ เขาก็ถูกปาดคอ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา

เขายกมือกุมคอตัวเองอย่างสิ้นหวังก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น

คนงานเหมืองที่อยู่ใกล้ๆ ต่างพากันแตกตื่นตกใจ สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย

จางเหว่ย รวมถึงหลินกั๋วเหลียงและพวกพ้องที่ไม่เคยเห็นภาพสยดสยองแบบนี้มาก่อน ถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

หยางหลิงชะงักไปเล็กน้อย รีบกำพลั่วโลหะผสมที่เอวไว้แน่น

สเตตัสความแข็งแกร่ง 12 แต้ม ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม

"คนขายเนื้อ มาถึงถิ่นของข้าแล้วยังคิดจะหนีอีกหรือ"

หัวหน้าผู้คุมอู๋จู่ๆ ก็แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

แล้วก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งพรวดออกมา ชนคนงานเหมืองกระเด็นไปหลายคน หวังจะฝ่าวงล้อมออกไป

หยางหลิงรีบหันไปมอง หน้าต่างสเตตัสของอีกฝ่ายก็ปรากฏขึ้นทันที

ตัวละคร : จางหาว

อาชีพ : ผู้ฝึกยุทธ์

ความแข็งแกร่ง : 13

ความคล่องตัว : 18 (8)

จิตวิญญาณ : 3

วิทยายุทธ์ : เพลงเตะตระกูลจาง (บรรลุขั้นสูง)

'เขามีอุปกรณ์อะไรที่ช่วยเพิ่มความคล่องตัว 8 แต้มงั้นหรือ?'

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของหยางหลิงเพียงชั่วครู่

ตอนนี้จางหาวเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงมาก และทำท่าจะฝ่าวงล้อมออกไปได้แล้ว ทว่าเขากลับเหลือบไปเห็นเงาของพวกมือปราบอยู่ไม่ไกล

เขากัดฟันกรอด หันหลังเตรียมจะหนีไปอีกทาง

แต่พอหันกลับมา ก็ปะทะเข้ากับหัวหน้าผู้คุมอู๋พอดี

"หมัดพยัคฆ์ดำ!"

หัวหน้าผู้คุมอู๋แสยะยิ้ม แล้วชกหมัดออกไปเต็มแรง

หยางหลิงเหลือบมองหน้าต่างสเตตัสของเขาตามสัญชาตญาณ

ตัวละคร : อู๋เชวีย

อาชีพ : ผู้ฝึกยุทธ์

ความแข็งแกร่ง : 24 (12)

ความคล่องตัว : 8

จิตวิญญาณ : 3

วิทยายุทธ์ : หมัดพยัคฆ์ดำ (บรรลุขั้นสูง)

'ความแข็งแกร่ง 24 แต้ม!?'

'เขาไม่ได้มีความแข็งแกร่งแค่ 12 แต้มหรอกหรือ?'

ในชั่วพริบตานั้น หยางหลิงก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง!

ไม่ว่าจะเป็นจางหาวหรืออู๋เชวีย สเตตัสความคล่องตัวและสเตตัสความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมานั้น คงจะเกี่ยวข้องกับวิทยายุทธ์ที่พวกเขามีเป็นแน่!

'อย่างนี้นี่เอง'

หยางหลิงเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

เขายิ่งปรารถนาที่จะได้เรียนรู้วิทยายุทธ์มากขึ้นไปอีก!

ต่อให้เป็นวิทยายุทธ์ระดับต่ำที่สุด มันก็มีประโยชน์กับเขาอย่างมหาศาล!

ปัง!

จางหาวถูกหมัดนี้ซัดเข้าที่หน้าเต็มๆ จนล้มลงไปกองกับพื้นในสภาพดูไม่ได้ แต่เขายังไม่ตาย แค่สลบไปเท่านั้น

หัวหน้าผู้คุมอู๋ทำตัวราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อย สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย

เมื่อคนงานเหมืองนับพันที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นภาพนั้น สายตาที่พวกเขามองหัวหน้าผู้คุมอู๋ก็ยิ่งเต็มไปด้วยความยำเกรง

นั่นมันอาชญากรที่ถูกหมายหัวบนบัญชีดำเชียวนะ!

กลับถูกจัดการด้วยหมัดเดียวเนี่ยนะ?

"พี่อู๋ หมัดพยัคฆ์ดำของท่านนับวันยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ฮ่าฮ่า!"

"ข้าว่าอีกไม่นาน ท่านคงจะได้กราบไหว้เข้าสำนักซานเหอ และกลายเป็นศิษย์สายในของสำนักอย่างเป็นทางการแล้วล่ะ"

ชายวัยกลางคนในชุดมือปราบเดินหัวเราะร่าเข้ามาหา

หัวหน้าผู้คุมอู๋ยิ้มอย่างถ่อมตัว "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ข้าอายุมากแล้ว พรสวรรค์ก็ไม่ค่อยจะมี เจ้าอย่ามายกยอข้าเลย"

สำนักซานเหอ?

หยางหลิงจดจำข้อมูลอันเป็นประโยชน์นี้ไว้ในใจทันที

จางเหว่ย หลินกั๋วเหลียง และพรรคพวกก็แอบจดจำชื่อสำนักนี้ไว้เช่นกัน!