บทที่ 2 ผู้เล่นคนที่สอง

เผลอแป๊บเดียว หินคริสตัลอัคคีตรงหน้าก็ถูกหยางหลิงขุดจนเกลี้ยง

เขาลองชั่งน้ำหนักถุงผ้าดู ตอนนี้เขารวบรวมแร่ทดแทนส่วนที่ถูกรีดไถไปครึ่งตำลึงจนครบแล้ว

ตอนนี้เวลาผ่านไปแล้ว 5 ชั่วยาม คนงานในเหมืองแร่กำลังทยอยกันเลิกงาน

แต่ละคนดูเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก ทว่าหินคริสตัลอัคคีนั้นแข็งเกินไป การขุดแต่ละครั้งล้วนต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี

หยางหลิงอาศัยค่าประสบการณ์ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าและอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อไปได้มาก แต่เขาก็ยังแกล้งทำหน้าตาให้ดูเหนื่อยหอบ

เขาหลบอยู่ในที่มืด และก็เห็นพี่ห้ากำลังมองไปรอบๆ อย่างที่คิดไว้ ดูเหมือนอีกฝ่ายอยากจะรู้ว่ามีใครกล้าแอบทำโอทีโดยไม่มีเหตุผลหรือไม่

'วันนี้ทำให้เขาตายใจไปก่อน จะได้ไม่ต้องมาคอยจับตาดูฉันทุกวัน'

เมื่อคิดได้ดังนั้น หยางหลิงก็ทำหน้าตาเหนื่อยล้าแล้วค่อยๆ เดินไปทางทางออกทันที

"พี่ห้า เจ้าเด็กหยางหลิงนั่นมาแล้ว"

ลูกน้องคนหนึ่งเห็นหยางหลิงเข้าก็รีบชี้มือบอกพร้อมกับรอยยิ้ม

พี่ห้าพยักหน้าอย่างพอใจ "ไอ้เด็กนี่ถือว่ารู้ธรรมเนียม"

การส่งมอบหินคริสตัลอัคคีถือเป็นขั้นตอนที่ต้องทำทุกวันเช่นกัน

หยางหลิงกำลังต่อแถว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงด่าทอดังมาจากข้างหน้า ตามมาด้วยเสียงร้องขอความเมตตา

"วันหนึ่ง 5 ชั่วยาม แกขุดหินคริสตัลอัคคีได้ไม่ถึงครึ่งตำลึงด้วยซ้ำ!? ไอ้สวะเอ๊ย! ตีมัน!"

เห็นเพียงผู้ดูแลคนหนึ่งกำลังเดือดดาล สั่งให้ผู้คุ้มกันเหมืองลงไม้ลงมือทุบตีชายหนุ่มรูปร่างผอมบางคนหนึ่ง

ชายหนุ่มคนนั้นถูกตีจนร้องโอดโอยขอความเมตตาไม่หยุด

หยางหลิงกวาดตามองไปรอบๆ พบว่าทุกครั้งที่เกิดเรื่องแบบนี้ คนงานเหมืองที่อยู่ในเหตุการณ์ส่วนใหญ่มักจะสะใจบนความทุกข์ของผู้อื่น

"บ้าเอ๊ย พวกแกไอ้พวก NPC เกมดินแดนเทพเฮงซวย! ออกไปได้เมื่อไหร่ฉันจะฟ้องพวกแกแน่!!"

ชายหนุ่มทนถูกตีไม่ไหว จึงสบถด่าออกมาตรงๆ

"พึมพำบ้าอะไรของแก! ยังกล้าด่าบุพการีอีก! ตี! ตีให้ตายเดี๋ยวข้ารับผิดชอบเอง!"

ผู้ดูแลโกรธจัดจนแทบคลั่ง

หยางหลิงตกใจเล็กน้อย รีบเพ่งมองไปยังชายหนุ่มคนนั้นทันที

ตัวละคร : จางเหว่ย

อาชีพ : ไม่มี

เลเวล : 1

ความแข็งแกร่ง : 2

ความคล่องตัว : 2

จิตวิญญาณ : 1

พลังชีวิต : 20

ตอนนี้พลังชีวิตของจางเหว่ยกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว และอีกไม่นานคงจะเหลือศูนย์

'มีเลเวลกับพลังชีวิตด้วย! เขาไม่ใช่ NPC เขาเป็นผู้เล่นเหมือนกับฉันงั้นเหรอ!?'

หยางหลิงรู้สึกดีใจอยู่บ้าง

ตอนนี้เขาอยู่ในเหมืองหินคริสตัลอัคคีแห่งเมืองชิงซาน

มาอยู่ที่นี่ได้ครึ่งเดือนกว่าแล้ว แทบจะทุกครั้งที่เห็นคน เขาจะต้องดูหน้าต่างสเตตัสของอีกฝ่ายเสมอ เพื่อพยายามตามหาผู้เล่นที่เหมือนกับตัวเอง

ผลปรากฏว่าตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่มีเบาะแสเลยแม้แต่น้อย

ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้บังเอิญเจอผู้เล่นคนหนึ่งเข้า!

หลังจากความดีใจผ่านพ้นไป หยางหลิงก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานิดหน่อย

ในสถานการณ์ตอนนี้ จางเหว่ยอาจจะถูกตีจนตายได้!

"พอแล้ว อย่าตีให้ตายจริงๆ ล่ะ ถ้าหัวหน้าผู้คุมอู๋เอาเรื่องขึ้นมา ข้าไม่รับผิดชอบหรอกนะ"

ผู้ดูแลคนนั้นโบกมือ เมื่อผู้คุ้มกันเหมืองได้ยินดังนั้นจึงหยุดมือทันที

จางเหว่ยตอนนี้ด่าไม่ออกแล้ว ทำได้เพียงนอนร้องครางหงิงๆ อยู่บนพื้น

พลังชีวิตก็ลดฮวบจาก 20 แต้มเหลือเพียง 1 แต้ม

'สเตตัสความแข็งแกร่งของผู้คุ้มกันเหมืองพวกนี้เริ่มต้นที่ 10 แต้ม เก่งกว่าคนปกติมาก แต่พวกเขาเป็น NPC อัปเลเวลไม่ได้ เพราะงั้นพวกเขาน่าจะมีวิธีอื่นในการแข็งแกร่งขึ้น'

'นี่ก็เป็นแนวทางที่ฉันควรจะลงมือทำต่อไปด้วย'

ขณะนั้น ผู้ดูแลคนดังกล่าวจ้องมองจางเหว่ยจากเบื้องบนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แกขุดหินคริสตัลอัคคีได้ไม่ครบ 1 ตำลึง เพราะงั้นก็ไม่ได้เงินสักเหรียญเดียว วันนี้ก็อดข้าวไปก่อนแล้วกัน ถ้าพรุ่งนี้ยังขุดได้ไม่ครบอีก ไม่กี่วันแกก็คงอดตาย จัดการตัวเองซะ!"

พูดจบ เขาก็เก็บรวบรวมหินคริสตัลอัคคีจากคนงานเหมืองคนอื่นๆ ต่อไป

ไม่นานก็ถึงคิวของหยางหลิง

"วันนี้มีแค่ 1 ตำลึงงั้นหรือ"

ผู้ดูแลหนิวขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็เห็นพวกพี่ห้าจ้องมองเขม็งอยู่ไกลๆ จึงเข้าใจได้ทันที อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงฮึดฮัด ก่อนจะมอบเหรียญทองแดง 10 เหรียญให้หยางหลิง

"ขอบคุณผู้ดูแลหนิว"

หยางหลิงรับเงิน 10 เหรียญมาแล้วรีบกล่าวขอบคุณ

สีหน้าของผู้ดูแลหนิวดูดีขึ้นมาเล็กน้อย

"ถ้าเด็กใหม่ทุกคนรู้จักความและมีความมุ่งมั่นเหมือนเจ้า ข้าก็คงไม่ต้องปวดหัวขนาดนี้"

พูดจบเขาก็โบกมือไล่ราวกับปัดแมลงวัน

หยางหลิงเดินจากไปอย่างรู้ความ ระหว่างนั้นก็ประคองจางเหว่ยให้ลุกขึ้นมาด้วย

คนงานเหมืองแถวนั้นเห็นแล้วก็พากันส่ายหน้า มาตกอยู่ในสภาพนี้แล้ว ยังจะชอบแส่เรื่องชาวบ้านอีก

ด้านนอกเหมืองแร่เป็นหมู่บ้านสำหรับให้คนงานเหมืองอยู่อาศัย ภายในมีของกินของใช้ครบครัน

หยางหลิงพาจางเหว่ยมาที่พักของตน มันเป็นกระท่อมไม้ซอมซ่อประเภทที่ฝนตกหลังคาก็รั่ว ลมพัดลมก็โกรกเข้าบ้าน

"ตื่นๆ"

เขาพยายามปลุกจางเหว่ย แต่จางเหว่ยไม่ไหวติง ราวกับหมดสติไปแล้ว

'ถ้าพลังชีวิตต่ำเกินไปจะสลบงั้นหรือ'

หยางหลิงครุ่นคิด จากนั้นเขาก็ดึงกล่องใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง เมื่อเปิดออก ภายในมีเหรียญทองแดงนับร้อยเหรียญที่เขาสะสมไว้ตลอดช่วงที่ผ่านมา กับยารักษาอาการบาดเจ็บอีกหนึ่งขวด

เขาเหลือบมองยารักษาอาการบาดเจ็บ หน้าต่างสเตตัสก็ลอยขึ้นมาอัตโนมัติ

[ ยาสมานแผล (ของมีตำหนิ) สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 10 แต้ม ]

"วันหน้ายังมีเรื่องให้ต้องใช้เงินอีกเยอะ แต่ว่า... จะเห็นคนตายแล้วไม่ช่วยก็คงไม่ได้"

หยางหลิงส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะป้อนยาสมานแผลให้จางเหว่ย พร้อมกับป้อนน้ำตามไปอีกสองอึก

เขาสังเกตหน้าต่างสเตตัสของจางเหว่ย เห็นพลังชีวิตของอีกฝ่ายค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

ประมาณ 1 นาที จะเพิ่มขึ้น 1 แต้ม

เมื่อพลังชีวิตทะลุ 10 แต้ม จางเหว่ยก็เริ่มมีสัญญาณฟื้นตัว

'ถึงยาจะมีตำหนิ แต่คำอธิบายบอกว่าฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 10 แต้มก็ 10 แต้มจริงๆ ไม่ขาดตกบกพร่อง'

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว ฉันออกจากเกมแล้วใช่ไหม"

จางเหว่ยร้องคราง พยายามจะลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ

"นายยังไม่ได้ออกจากเกมดินแดนเทพ" หยางหลิงเอ่ย

"หืม!?" จางเหว่ยเบิกตากว้าง ก่อนจะดีใจอย่างเห็นได้ชัด "นะ...นายเป็นผู้เล่นงั้นเหรอ!?"

"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ใช่ผู้เล่นใครจะยอมช่วยนายล่ะ" หยางหลิงตอบ

"รีบบอกฉันทีว่าออกจากเกมยังไง! ฉันติดอยู่ที่นี่มาครึ่งเดือนแล้ว อยู่ไม่สู้ตายชัดๆ! ผู้พัฒนาเกมดินแดนเทพมันก็แค่พวกสารเลว! สารเลวเอ๊ย!!"

จางเหว่ยคว้าแขนของหยางหลิงเอาไว้แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น

หยางหลิงใจหล่นวูบ อีกฝ่ายก็ออกไปไม่ได้เหมือนกันสินะ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นายใจเย็นๆ ก่อน ฉันก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้เหมือนกัน ยังกะจะถามนายอยู่เลยว่ามีวิธีไหม"

"นายก็ไม่มีวิธีเหมือนกันเหรอ?" จางเหว่ยชะงักไป บ่นพึมพำกับตัวเอง "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย..."

หยางหลิงไม่ได้กวนเขา หันไปเริ่มซ่อมพลั่วของตัวเอง

เขายังเก็บเงินไม่พอที่จะเปลี่ยนเป็นพลั่วอันใหม่ที่ดีกว่าเดิม ดังนั้นพลั่วที่เบื้องบนแจกมาให้จึงต้องใช้สอยอย่างทะนุถนอม เพราะมันคือเครื่องมือทำมาหากินของเขา!

"มันต้องเป็นบั๊กแน่ๆ พวกเขาอาจจะกำลังเร่งซ่อมกันอยู่ พอซ่อมเสร็จพวกเราก็จะได้ออกไป"

จางเหว่ยทำราวกับพยายามโน้มน้าวตัวเอง ก่อนจะหันมามองหยางหลิง "พี่ชายชื่ออะไรล่ะ"

"หืม?" ประกายความประหลาดใจพาดผ่านดวงตาของหยางหลิง

"นายไม่รู้ชื่อฉันงั้นเหรอ?" 'อีกฝ่ายมองไม่เห็นหน้าต่างสเตตัสสิเนี่ย?'

"ฉันควรจะรู้ชื่อนายด้วยเหรอ นายเป็นคนดังของที่นี่หรือไง" จางเหว่ยทำหน้างุนงง

สีหน้าของหยางหลิงกลายเป็นเคร่งเครียด "วันนี้นายตอนขุดเหมือง นายรู้สึกถึงความผิดปกติบ้างไหม"

เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงขุดหินคริสตัลอัคคีได้ไม่ถึง 1 ตำลึง

หากอีกฝ่ายมองไม่เห็นหน้าต่างสเตตัส ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่มีระบบค่าประสบการณ์

หากไม่มีค่าประสบการณ์มาช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าและอาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ แล้วคนที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อนจะขุดหินคริสตัลอัคคีไหวได้ยังไง

"ผิดปกติเหรอ? มีสิ!"

"ไอ้หินคริสตัลอัคคีบ้าบอนี่มันแข็งเกินไป ฉันขุดไม่เข้าเลยสักนิด! ไอ้ครึ่งตำลึงนั่นฉันก็แทบจะเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะขูดมันมาได้!"

สีหน้าของจางเหว่ยเขียวปัด "พวกผู้พัฒนาเกมดินแดนเทพนี่มันโคตรบัดซบเลยจริงๆ!"