บทที่ 9 ความมืดปรากฏ ภารกิจสีเลือด

บทที่ 9 ความมืดปรากฏ ภารกิจสีเลือด

หลายเดือนผันผ่านในการฝึกฝนที่ไร้มนุษยธรรม

เมื่อใบไม้ร่วงใบสุดท้ายร่วงหล่นจากต้นไม้โดดเดี่ยวไม่กี่ต้นนอกกำแพงสูงของค่ายฝึก บรรยากาศเคร่งขรึมก็เข้ามาแทนที่ความอึกทึกของการฝึกซ้อม

ครูฝึกหน้าบาก เรียกรวมพลเด็กฝึกทุกคนที่ลานฝึก

วันนี้ต่างไปจากการฝึกสมรรถภาพหรือทักษะครั้งก่อนๆ เบื้องหลังครูฝึกมีเงาร่างหลายสายที่มีกลิ่นอายเย็นเยียบยิ่งกว่า สวมเครื่องแบบ CP9 ทางการ ยืนตระหง่านอยู่

สายตาของพวกเขากวาดมองเด็กฝึกราวกับกำลังตรวจสอบอาวุธที่พร้อมจะชักออกจากฝัก ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

“เลี้ยงทหารพันวัน ใช้งานเพียงชั่วครู่” เสียงของครูฝึกหน้าบากบาดลึกเป็นพิเศษในอากาศหนาวเย็น

“พวกแกได้เรียนรู้วิชาสังหารพื้นฐานจนแตกฉานแล้ว ถึงเวลาใช้เลือดจริงมาชุบคมเขี้ยวของพวกแก”

แววตาของเด็กหนุ่มสาวเบื้องล่างส่องประกายวาววับทันที

มีความประหม่าและความกลัว แต่ส่วนใหญ่คือความตื่นเต้นที่บิดเบี้ยว...ในที่สุด พวกเขาก็ไม่ใช่กระสอบทรายในสนามฝึกอีกต่อไป แต่เป็นสายลับตัวจริงที่จะไปทำภารกิจแห่ง “ความยุติธรรม” และพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง!

ไคเซลยืนปะปนอยู่ในฝูงชน หัวใจเต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์อย่างสงบนิ่ง

เขาไม่เคยเชื่อว่าการไขว่คว้าพลังมีไว้เพื่อเป็นมีดเชือดเนื้อให้องค์กรอำนาจใดๆ พลังควรเป็นเครื่องมือเพื่อบรรลุเจตจำนงของตนและปกป้องวิถีแห่งเต๋าในใจ

เขามีความระแวดระวังอย่างยิ่งต่อสิ่งที่เรียกว่า “ภารกิจต่อสู้” นี้

“เนื้อหาภารกิจ: กวาดล้างหมู่บ้าน ‘คามุย’ ใน เวสต์บลู”

ครูฝึกคลี่เอกสารแผ่นหนึ่งออก น้ำเสียงราบเรียบราวกับอ่านรายการสินค้า

“หมู่บ้านนี้ต้องสงสัยว่าให้ที่พักพิงแก่สมาชิก กองทัพปฏิวัติ และอาจซุกซ่อนสื่อสิ่งพิมพ์ต้องห้ามทางความคิด รัฐบาลโลกมีคำสั่งให้ชำระล้างอย่างสมบูรณ์เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู”

คำว่า “ชำระล้างอย่างสมบูรณ์” ทำให้คิ้วของไคเซลขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ในชาติก่อนที่เป็นปรมาจารย์ยุทธ์ เขาไม่ใช่ไม่เคยผ่านการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย แต่การเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์? นั่นคือเส้นที่ไม่ควรข้าม

“พวกแกจะถูกแบ่งเป็นหน่วยย่อยเพื่อปฏิบัติการร่วมกับสมาชิกทางการ จงจำไว้... ฆ่าผิดดีกว่าปล่อยรอด! ความลังเลหรือความอ่อนแอใดๆ คือความไม่ภักดีต่อรัฐบาลโลก และจะนำหายนะมาสู่ตัวพวกแกเอง!”

สายตาของครูฝึกดุจลิ่มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงทุกคน “เอาล่ะ ออกเดินทางได้!”

ไม่มีคำอธิบายเพิ่ม ไม่มีหลักฐานแน่นหนา เพียงแค่ “ข้อสงสัย” ก็ตัดสินชะตากรรมของทั้งหมู่บ้าน

ไคเซลถูกจัดให้อยู่ในหน่วยย่อยหนึ่ง หัวหน้าทีมคือสมาชิก CP9 ทางการผู้เงียบขรึม นามรหัสว่า “หน้าเหล็ก”

ในทีมยังมีเด็กฝึกอีก 3 คน รวมถึงเพื่อนร่วมทีมสายถึกที่เชี่ยวชาญ “เทคไก” ที่เคยร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา

ราตรีกาลกลายเป็นเครื่องอำพรางที่ดีที่สุด

เรือไร้สัญลักษณ์ขนาดเล็กหลายลำแล่นเงียบเชียบไปบนท้องทะเลดำมืดราวกับวิญญาณร้าย มุ่งหน้าสู่หมู่บ้านที่ชื่อคามุย

ไคเซลยืนเกาะกราบเรือ ลมทะเลพัดผมที่ปรกหน้าผาก ปะปนมาด้วยกลิ่นคาวเค็มและความหนาวเหน็บ

เขากระชับหอกยาวในมือแน่น ด้ามหอกสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยียบ

นี่ไม่ใช่การซ้อม นี่คือการฆ่าจริงๆ หัวใจของเขาไม่ได้ไร้ซึ่งระลอกคลื่น ลางสังหรณ์ร้ายปกคลุมเขาเหมือนเมฆดำ

ในช่วงเวลาที่มืดมิดที่สุดก่อนรุ่งสาง เรือเทียบท่าที่ชายฝั่งลับไม่ไกลจากหมู่บ้าน

“ลงมือ!”

สิ้นเสียงคำสั่งของหน้าเหล็ก เงาดำหลายสายก็กลมกลืนไปกับความมืดดุจภูตผี พุ่งทะยานเข้าสู่หมู่บ้านที่กำลังหลับใหล

ไคเซลสูดหายใจลึก ข่มความคิดฟุ้งซ่านในใจ ใช้ “โซล” ในระดับที่ควบคุมไว้แล้วติดตามไปติดๆ

หมู่บ้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงหมาเห่าเป็นครั้งคราวและเสียงคลื่นกระทบฝั่ง

ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงจมอยู่ในห้วงฝัน ไม่รู้เลยว่ามัจจุราชได้มาเยือนถึงหน้าประตูแล้ว

“แยกย้ายค้นหา เจออะไรน่าสงสัย ฆ่าทิ้งทันที!” หน้าเหล็กสั่งเสียงเย็น

การสังหารหมู่ระเบิดขึ้นในพริบตา!

...ปัง!

เสียงปืนคาบศิลา (จากปืนพกของสมาชิกทางการ) เจาะทะลุความเงียบสงัดของรุ่งสาง และจุดชนวนโหมโรงแห่งขุมนรก

ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวน เสียงร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว เสียงพังประตูบ้านอย่างรุนแรง... หมู่บ้านที่เคยสงบสุขและกลมเกลียวกลับกลายเป็นนรกบนดินในชั่วพริบตา

ไคเซลตามทีมบุกเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง เจ้าบ้านชายได้ยินเสียงเอะอะจึงถือกูยวิ่งออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและโกรธแค้น:

“พวกแกเป็นใครกัน?!”

คำตอบที่เขาได้รับคือ “ชิกัน” เย็นเยียบของหน้าเหล็ก ที่เจาะทะลุลำคอของเขาโดยตรง

ชายคนนั้นกุมลำคอที่เลือดพุ่งกระฉูด ดวงตาเบิกโพลง แล้วล้มลงไปกองกับพื้น

“พ่อจ๋า!”

เด็กหญิงตัวน้อยอายุราวเจ็ดแปดขวบวิ่งออกมาจากห้องใน เมื่อเห็นภาพนี้ก็กรีดร้องแทบขาดใจ

เพื่อนร่วมทีมสาย “เทคไก” ที่อยู่ข้างไคเซลมีสีหน้ากระตุกวูบที่แทบสังเกตไม่เห็น แต่ในวินาทีถัดมา เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้อารมณ์ ดูเหมือนเตรียมจะปฏิบัติตามคำสั่ง “ชำระล้าง”

“พอได้แล้ว!”

ไคเซลตวาดเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปขวางหน้าเด็กหญิง

เสียงของเขาไม่ดัง แต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ

เขามองไปที่กัปตันหน้าเหล็ก:

“หัวหน้า... เธอก็แค่เด็ก เป้าหมายภารกิจคือกองทัพปฏิวัติ เธอไม่ใช่ภัยคุกคาม”

ดวงตาหลังหน้ากากของหน้าเหล็กไร้ซึ่งอารมณ์ เพียงแค่พ่นคำสองคำออกมาอย่างเย็นชา:

“กฎระเบียบ”

หมายความว่า... ฆ่าผิดดีกว่าปล่อยรอด

ทันใดนั้น เสียงเอะอะที่ดังกว่าเดิมก็แว่วมาจากทิศทางของหน่วยอื่นใกล้ๆ

ดูเหมือนชาวบ้านบางส่วนจะพยายามต่อต้านอย่างอ่อนแอ แต่ก็ถูกปราบปรามอย่างรวดเร็วด้วยกำลังที่โหดร้ายยิ่งกว่า

ไคเซลถึงกับมองเห็น... ร่างของ ร็อบ ลุจจิ เคลื่อนไหวไปมาดุจมัจจุราชอยู่ไม่ไกล ทุกครั้งที่ “ชิกัน” ของเขาพุ่งออกไป จะต้องมีหนึ่งชีวิตดับสูญ

ไม่ว่าจะเป็นชายหนุ่ม หญิงชรา คนอ่อนแอ หรือเด็ก... เขาไม่สน

สายตาของเขา ตั้งแต่ต้นจนจบ เย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ

คาคุ ใช้ “เกปโป” และ “รันเคียคุ” ที่คล่องแคล่วปิดทางหนี

ในขณะที่ จาบรา หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ใช้ “เทคไก” พังบ้านเรือนและฝังผู้คนทั้งเป็น...

เหล่าเพื่อนร่วมรุ่น “อัจฉริยะ” ที่เขาคุ้นเคย ล้วนกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในขณะนี้ ปฏิบัติ “ความยุติธรรม” ของรัฐบาลโลกอย่างสมบูรณ์แบบ

หัวใจของไคเซลจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งทีละน้อย

เขาเห็นแม่ใช้ร่างตัวเองบังทารกในอ้อมกอด แต่กลับถูกฟันขาดสองท่อนด้วยรันเคียคุอย่างไร้ปรานี

เขาเห็นคนแก่ผมขาวคุกเข่าอ้อนวอน แต่กลับถูกชิกันเจาะกะโหลก

เขาเห็นชาวบ้านหนุ่มสาวหยิบอาวุธหยาบๆ ขึ้นสู้ แต่กลับถูกเก็บเกี่ยวชีวิตราวกับต้นข้าวต่อหน้าวิชาหกรูปแบบอันประณีตของ CP9

เลือดชโลมผืนดิน เสียงร้องไห้รวมกันเป็นบทเพลงแห่งความสิ้นหวัง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นเลือดเข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน

นี่มันการกวาดล้างกองทัพปฏิวัติที่ไหนกัน? นี่มันการสังหารหมู่ฝ่ายเดียวที่โหดเหี้ยมอำมหิตชัดๆ!

พิธีกรรมชั่วร้ายที่ใช้เลือดของผู้บริสุทธิ์เซ่นสังเวยเพื่อลับคม “อาวุธ” อย่างพวกเขา!

“ความยุติธรรมของรัฐบาลโลก... เป็นแบบนี้เองหรือ?”

คำถามขนาดยักษ์กัดกินหัวใจของไคเซลราวกับงูพิษ

ในชาติก่อน แม้เขาจะเด็ดขาดในการสังหาร แต่เขาเชื่อมั่นในความถูกต้องและแยกแยะบุญคุณความแค้น เขาไล่ล่าจุดสูงสุดของวิถียุทธ์ ไม่ใช่การฆ่าล้างผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ

พฤติกรรมที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาแบบนี้... มันขัดแย้งอย่างรุนแรงกับการแสวงหา “วิถี” ที่ฝังอยู่ในกระดูกของเขา!

มือที่กำหอกเกร็งจนข้อขาวซีด

เขามีแรงกระตุ้นนับไม่ถ้วนที่อยากจะแทงหอกออกไปหยุดยั้งความป่าเถื่อนตรงหน้า

แต่เขารู้ดีว่าทำไม่ได้

ความแข็งแกร่งปัจจุบันของเขายังไม่พอจะต่อกรกับทั้งหน่วย อย่าว่าแต่สมาชิกทางการที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเลย

เขาทำได้แค่มองดูอย่างหมดหนทาง สลักภาพโศกนาฏกรรมเหล่านี้ลึกลงในสมอง

เด็กหญิงที่เขาปกป้องไว้ สุดท้ายก็ถูกกัปตันหน้าเหล็กกระชากตัวไปอย่างรุนแรง ชะตากรรมไม่ทราบแน่ชัด

ไคเซลยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูศพบนพื้นที่ยังมีความอุ่นหลงเหลือ มองดูสภาพรอบกายที่เหมือนขุมนรก

【ระบบผลตอบแทน 100 เท่า】 ในกายเขาก็ดูเหมือนจะรับรู้ถึงอารมณ์ที่ปั่นป่วนรุนแรง และกำลังทำงานอย่างบ้าคลั่ง

แต่มันไม่ได้เพิ่มพลังให้เขา แต่มันกำลังขยาย ความโกรธ ความกังขา และ... ความขยะแขยง ของเขาในตอนนี้ให้รุนแรงขึ้นร้อยเท่า!

ความรู้สึกต่อต้านที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกของจิตวิญญาณปะทุขึ้นมาเอง

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกรังเกียจและสงสัยอย่างควบคุมไม่ได้ต่อองค์กรมืดภายใต้รัฐบาลโลกแห่งนี้

ภารกิจสีเลือดนี้เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาด

ผ่ารอยแยกที่หยั่งไม่ถึงลงบนเส้นทางที่เดิมทีเขามุ่งเพียงแค่ไขว่คว้าพลังและอิสรภาพ

และเบื้องล่างรอยแยกนั้น... คือหุบเหวที่ชื่อว่า “กบฏ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═